AC Milan və Cagliari: 1-2-lik matçın analizi

Stadio Giuseppe Meazza-da 38-ci turun pərdəsi bağlanarkən, artıq nəticəsi məlum olan bu duel AC Milan üçün məyusluq, Cagliari üçün isə xarakter nümayişi kimi yadda qaldı. Oyunun yekununda tablo 1-2 yazıldı, beləliklə, Following this result, turnir cədvəlinin 5-ci pilləsində qərarlaşan AC Milan mövsümü 70 xalla və +18 qol fərqi ilə bitirdi (53 qol vurub, 35 qol buraxıb). Cagliari isə 14-cü yeri 43 xalla qorudu, ümumi qol fərqi isə -13 olaraq qaldı (40 qol vurub, 53 qol buraxıb).

Mövsüm boyu AC Milan-ın ümumi hücum DNK-sı sabit idi: ümumilikdə 53 qol, hər oyuna orta hesabla 1.4 qol. Evdə isə bu rəqəm 1.3, səfərdə 1.5 idi. Müdafiə xətti də balanslı görünürdü – ümumilikdə hər oyuna 0.9 qol buraxan komanda, evdə 1.1, səfərdə isə cəmi 0.7 qol buraxmaqla daha çox səfər komandası obrazını formalaşdırdı. Cagliari üçün isə hekayə tam əks idi: ümumilikdə 1.1 qol vurub, 1.4 qol buraxan komanda, xüsusilə səfərdə 0.9 qol vurub, 1.6 qol buraxmaqla riskli profilə sahib idi.

Bu kontekstdə Meazza-dakı 1-2-lik dönüş, kağız üzərində daha dominant görünən AC Milan-ın, taktiki incəliklər və oyunun axını içində Cagliari-nin praqmatikliyinə uduzmasının simvoluna çevrildi.

Taktiki boşluqlar və itkilərin təsiri

Hər iki komanda eyni güzgü quruluşu – 3-5-2 ilə meydana çıxdı. Massimiliano Allegri-nin AC Milan-ı mövsüm ərzində bu sistemi 34 dəfə istifadə etmişdi və bu, komandanın “standart” çərçivəsi idi. Eyni sxemi Fabio Pisacane də 18 dəfə sınaqdan keçirmişdi. Bu oyunda iki 3-5-2-nin toqquşması, fərdi keyfiyyət və mərkəzə nəzarətin daha ön plana çıxdığı bir mübarizə yaratdı.

Cagliari-nin itkiləri isə xüsusilə hücum rotasiyasını daraltdı. M. Folorunsho (əzələ zədəsi), R. Idrissi (diz zədəsi), S. Kilicsoy (şəxsi səbəblər), J. Liteta (bud zədəsi) və L. Pavoletti (diz zədəsi) bu qarşılaşmanı buraxdılar. Bu, Pisacane-ni hücumda daha çox G. Borrelli – S. Esposito cütlüyünə, ehtiyatda isə A. Belotti kimi təcrübəli bir silaha söykənməyə məcbur etdi.

AC Milan tərəfdə isə heyət kağız üzərində tam görünürdü: ehtiyatda həm Rafael Leão, həm də C. Pulisic kimi fərqi tək hərəkətlə dəyişə bilən oyunçular var idi. Leão-nun Serie A-da 9 qol, 3 qol ötürməsi, Pulisic-in isə 8 qol, 4 assistlik mövsümü Allegri-yə sonradan oyuna müdaxilə üçün lüks variantlar təqdim edirdi.

Disiplin baxımından mövsüm profilləri də bu matçın gərginliyini izah edir. AC Milan sarı vərəqələrinin 25.00%-ni 76-90 dəqiqələr arasında alıb – bu, gecikən əsəblərin göstəricisidir. Cagliari-də isə sarıların 27.16%-i yenə 76-90 dəqiqələrə düşür, üstəlik komandanın bütün qırmızı vərəqələri də məhz bu intervalda (76-90) gəlib. Yəni, hər iki tərəf üçün oyunun son bölümü emosiyaların pik nöqtəsi idi və bu matçda da son dəqiqələrdə riskin artması təəccüblü deyildi.

Əsas duellər: “Ovçu və qalxan”, “Mühərrik otağı”

“Ovçu vs qalxan” xəttində, kağız üzərində AC Milan-ın hücum potensialı ilə Cagliari-nin kövrək müdafiəsi üz-üzə gəlməli idi. AC Milan ümumilikdə hər oyuna 1.4 qol vurur, Cagliari isə hər oyuna 1.4 qol buraxırdı; xüsusilə Cagliari-nin səfərdə 1.6 qol buraxan müdafiəsi, Meazza kimi arenada təzyiq altında sınanmağa məhkum görünürdü. Lakin 1-2-lik nəticə göstərdi ki, Cagliari-nin üçlü müdafiə xətti – Y. Mina, J. Rodriguez və J. Pedro – bu dəfə rəqibin ön xəttini boğmağı bacardı.

AC Milan-ın start hücum xəttində S. Gimenez və C. Nkunku vardı. Onların arxasında A. Saelemaekers və D. Bartesaghi kimi cinah yarımmüdafiəçiləri, mərkəzdə isə Y. Fofana, A. Jashari və A. Rabiot üçlüyü həm topa sahib olma, həm də ikinci topları yığma missiyasını daşıyırdı. Bu struktur, normalda rəqibin mərkəzini əzib, sonradan Leão və Pulisic-in daxil olması ilə tempin daha da yüksəldiyi bir ssenari vəd edirdi.

Cagliari cəbhəsində isə “mühərrik otağı”nın ürəyi S. Esposito idi. Mövsümdə 5 qol ötürməsi, 7 qol, 71 açar pas və 1003 ümumi ötürmə ilə o, həm yaradıcı, həm də döyüşkən profilini bu oyunda da ortaya qoydu. Onun arxasında A. Deiola və M. Adopo kimi daha çox fiziki duel və pressinq yönümlü oyunçular, cinahlarda isə G. Zappa və A. Obert dayanırdı.

A. Obert-in profilində 68 müdaxilə, 18 blok, 42 topqarma və 9 sarı vərəqə (üstəlik 1 dəfə iki sarıdan qırmızı) onu həm aqressiv, həm də riskli bir müdafiəçi kimi göstərir. Bu oyunda da Obert-in AC Milan cinahlarına qarşı sərt oyunu, Cagliari-nin aşağı blokda ayaqda qalmasının əsas şərtlərindən biri idi.

Statistik proqnoz və xG baxış bucağı

Mövsümün statistik xəritəsi bu qarşılaşma üçün fərqli bir hekayə yazırdı. AC Milan ümumilikdə 20 qələbə, 10 heç-heçə, 8 məğlubiyyətlə sabit bir “üst sıra” komandası obrazı yaratmışdı. Evdə 19 oyunda 9 qələbə, 5 heç-heçə, 5 məğlubiyyət – yəni Meazza tam olaraq keçilməz qalaya çevrilməmişdi. Cagliari isə səfərdə 19 oyunda cəmi 4 qələbə, 6 heç-heçə, 9 məğlubiyyət almışdı; 18 qol vurub, 30 qol buraxmışdı. Kağız üzərində xG balansı AC Milan-ın daha çox fürsət yaradacağı, Cagliari-nin isə az, amma seçilmiş hücumlarla cavab verəcəyini deyirdi.

AC Milan-ın ümumi qol buraxma ortalaması (0.9) və 15 “quru oyun”u, xüsusən də səfərdə 0.7 qol buraxan müdafiə xəttinin keyfiyyəti, bu matçda da xG modelinin onları favorit göstərməsinə səbəb olmalı idi. Üstəlik, penalti seriyasında mövsüm ərzində 7 cəhddən 7-ni dəqiq yerinə yetirmələri (100.00%) onları cərimə nöqtəsində etibarlı edirdi; Cagliari isə 2 penaltidən 2-ni vurmuşdu. Burada penalti qaçıran yeganə aparıcı hücumçu C. Pulisic idi – o, mövsümdə 1 penaltini qaçırıb, heç birini qola çevirməyib, bu da onu 11 metrlik nöqtədə daha riskli seçimə çevirirdi.

Nəticədə 1-2-lik tablo, statistik ehtimallara qarşı çıxan, amma Cagliari-nin praqmatikliyini və Esposito, Obert, Mina kimi sütunların intizamlı performansını önə çəkən bir hekayə yazdı. xG baxımından AC Milan-ın daha çox şans yaratdığı ehtimal olunsa da, Cagliari-nin səfərdə az fürsətlə maksimum səmərəlilik göstərən komanda obrazı bu axşam Meazza-da təsdiqləndi.

Bu matçdan sonra AC Milan üçün əsas sual, belə bir heyət dərinliyi ilə niyə evdə daha dominant ola bilmədikləri; Cagliari üçün isə bu cür kompakt və ağıllı səfər performansını növbəti mövsümdə daha sabit hala gətirib-gətirə bilməyəcəkləridir.