Allianz Riviera-da Nice azarkeşlərinin üsyanı: Ineos-un fiaskosu
Bir neçə ay əvvəl öz futbolçularına hücum edən Nice azarkeşləri bu dəfə səhnəni tamamilə ələ aldı. Metz-lə qolsuz heç-heçədən sonra bazar günü gecə Allianz Riviera-nın ot örtüyünə axışan ultraslar meydanı işğal etdi, futbolçular isə qaça-qaça tunelə sığınmalı oldu. Bu mənzərə təkcə bir oyunun sonu deyildi; 2019-cu ildə 100 milyon avroya aldığı klubu PSG-yə rəqib etmək istəyən Ineos-un dörd illik layihəsinin necə çökdüyünün canlı süjeti idi.
Mövsümə Çempionlar Liqasının təsnifat mərhələsində başlayan Nice indi Ligue 2-yə enməyin bir addımlığındadır. Metz üzərində qələbə gəlmədiyi üçün komanda bu ay Saint-Étienne-lə iki oyunluq pley-off-a çıxacaq. Vaxtlamadan daha pisini tapmaq çətin olardı: Ineos artıq klubu satmağın yollarını axtarır, meydanda isə layihənin boş qalan skeleti qalıb.
Sadə tapşırıq – fəlakət kimi icra
Nice üçün məsələ aydın idi: 29 oktyabrdan bəri evdə qazanmadıqları liqa oyununu bu dəfə mütləq udmalı idilər. Rəqibin adı isə sanki sifarişlə seçilmişdi. Metz artıq rəsmi şəkildə aşağı liqaya düşmüşdü, bütün mövsüm ərzində cəmi üç qələbə görmüşdü, onlardan heç biri yanvarda təyin olunan baş məşqçi Benoît Tavenot-un dövrünə düşmürdü.
Tavenot özü üçün də bu, kabus mövsümünün son pərdəsi idi. Bastia-da 11 oyunda qələbəsiz seriya, Metz-də isə bircə dəfə belə udmadan başa çatan yarım mövsüm: yekunda sıfır qələbə, doqquz heç-heçə, 18 məğlubiyyət və iki enmə. Rəqib bu qədər darmadağın ikən Nice-in işi kağız üzərində sadə görünürdü.
Amma meydanda hər şey dağa çevrildi. “Ritmə düşün, özünüzə gəlin” – matçdan əvvəl tribunadan yüksələn kobud şüar bu komandanın durumunu daha yaxşı heç nə ifadə etmirdi. Start fitindən əvvəl atmosfer qəribə qarışıq idi: qəzəb, bayram əhvalı və gözlənti eyni anda stadionda dolaşırdı. Bir pankartda “Hamı Parisə” yazılmışdı – cümə günü Lens-ə qarşı oynanılacaq Coupe de France finalına işarə. Digər tərəfdə isə 42 yaşında karyerasını bitirməyə hazırlaşan kapitan Dante üçün nəhəng tifo açılmışdı; azarkeşlər onun Allianz Riviera-da bəlkə də son oyununu qeyd edirdi.
Bu üç hissdən yalnız biri sağ qaldı. Qəzəb hər şeyi uddu. Necə ki, indi Saint-Étienne-lə pley-off oyunları Coupe de France finalını kölgədə qoyacaq. Klubun həmsədri Jean-Pierre Rivère-nin sözləri sərt idi: kubok “artıq heç bir halda prioritet deyil”. Komanda Stade de France-a gedəcək, amma fikirlər tam başqa yerdə olacaq – ötən mövsüm PSG-yə finalda uduzub sonra pley-off-da Metz-ə boyun əyən Reims kimi. Həmin üç oyunun hamısında forma geyinmiş, yayda Nice-ə keçən qapıçı Yehvann Diouf üçün bu, taleyin təhlükəli təkrarıdır.
Sönmüş ambisiya, kəsilmiş kran
Nice üçün həyəcan siqnalları xeyli əvvəl çalmağa başlamışdı, amma az adam bu qədər aşağı enməyi gözləyirdi. Mövsümöncəsi hədəflər qəsdən dumanlı saxlanmışdı: “Avropaya dönüş” deyilirdi, amma hansı turnir, hansı plan – dəqiqlik yox idi. Ineos diqqətini Manchester United-ə yönəltdikdən sonra Nice-də kran bağlandı.
Vacib oyunçular – Evann Guessand, Marcin Bulka – satıldı, yerinə gələnlər isə səviyyəni tutmadı. Guessand-ı əvəzləmək üçün gətirilən Kevin Carlos hələ də liqada qol vurmayıb. Transfer bazarında da klubun çəkisi azalmışdı: Mahdi Camara Nice-i rədd edib Rennes-i seçdi.
Baş məşqçi Franck Haise payızda artıq açıq danışırdı. Avropa uğrunda mübarizə aparmaq üçün lazımi heyətinin olmadığını deyirdi, sonra isə daha da irəli gedərək bu heyətdən ümumiyyətlə “komanda yarada bilmədiyini” bildirmişdi. Tribunadakı narazılıq böyüyür, əsas hədəf futbolçular olsa da, idman direktoru Florian Maurice də, qısa müddətə Rivère-ni prezident postunda əvəzləyən Fabrice Bocquet də tənqid tufanından yan keçmirdi.
Noyabrda gərginlik həqiqi zorakılığa çevrildi: Lorient-də məğlubiyyətdən sonra bazaya qayıdan komandanın avtobusundan düşən Terem Moffi və Jérémie Boga azarkeşlərin hücumuna məruz qaldı. Hər iki futbolçu klubdan ayrıldı, az sonra Bocquet getdi, ilin sonuna qədər Haise də postundan uzaqlaşdırıldı.
Puel qayıtdı – və hər şey daha da pisləşdi
Haise-dən sonra Rivère-nin verdiyi böyük qərar – Claude Puel-i yenidən sükan arxasına gətirmək – indi açıq-aşkar uğursuzluq kimi görünür. Klub rəhbərliyi fransız mütəxəssisinin “döyüş ruhunu itirdiyini” düşünürdü və qarşılıqlı razılıqla yollar ayrıldı. Amma Puel-in dönüşü böhranı dərinləşdirdi: onun rəhbərliyi altında liqada 18 oyunda cəmi iki qələbə.
Taktika, heyət seçimi, dəyişikliklər – hamısı hədəfə çevrilib. Allianz Riviera-da Metz-lə boz, cansız heç-heçə boyu tribunaları bürüyən fit səsləri isə artıq fərqləndirilə bilmirdi. Azarkeşlər kimə qışqırırdı? Məşqçiyə? Futbolçulara? Rəhbərliyə? Hiss olunan tək şey vardı: hamıya.
Gərginlik fasilədən dərhal sonra fiziki formaya düşdü. Ultraslar stadionun ikinci sektorundan birincisinə endilər; onların niyyətinin daha yaxşı görüntü olmadığı hamıya aydın idi. Final fitindən sonra meydandakı yürüşləri gecə yarısına qədər stadionun ətrafında davam edən iğtişaşlarla birləşdi. Klub əməkdaşları, qonaqlar, jurnalistlər – hamı kimi, reportyorlar da – gecə yarısından sonra azad edilənə qədər arenada ilişib qaldı.
Puel azarkeşlərin “məyusluğunu haqlı” adlandırdı, Rivère isə “birliyə” çağırış etdi. Amma Nice-də parçalanma o qədər dərinləşib ki, bu çağırışlar boş səslənir. Klub daxilində bu uçurumu doldura biləcək bir fiqur görünmür. Üstəlik, potensial alıcılarla danışıqlar davam edir. Yayda satış baş tutsa, Ineos üçün bu məsələ artıq sadəcə bağlanmış dosye olacaq. Onlar isə arxalarında dağıntıdan başqa bir şey qoymayacaqlar.
Nantes-da yarımçıq qalan matç və “Coach Vahid”in ağır vida anı
Nice azarkeşləri heç olmasa final fitini gözlədi. Nantes-də isə səhnə daha da dramatik idi. Artıq aşağı liqaya düşməsi rəsmiləşən klub son turda Toulouse-u qəbul edirdi, amma oyun cəmi 22-ci dəqiqədə dayandırıldı. Klub sahibləri təhlükəsizlik qorxusu ilə tribunaya gəlməmişdi və qorxularının əsassız olmadığı tez sübut olundu.
Ultraslar qara rəngli, hədələyici fişəngləri meydana atdı, ardınca da kütləvi şəkildə ot örtüyünə axışdılar. Futbolçular, hakimlər, klub əməkdaşları qaça-qaça paltardəyişmə otaqlarına üz tutarkən bir nəfər meydanı tərk etmədi: Nantes-in baş məşqçisi Vahid Halilhodžić. O, balaklava taxmış azarkeşlərin qarşısında dayanıb onlarla danışmağa, onları sakitləşdirməyə çalışdı, sonra isə ağır, məyus addımlarla tunelə yönəldi. Üzündəki ifadə 40 illik karyerasının bütün yorğunluğunu daşıyırdı.
Sonradan etiraf etdi: futbolçu və məşqçi kimi keçirdiyi dörd onillikdə belə bir şey görməyib və bu səhnə yaddaşına dərin həkk olunacaq. Daha da önəmlisi, bu onun futboldakı son xatirəsi olacaq – karyerasını bitirdiyini təsdiqlədi. Belə bir gecədə, belə bir xaosun fonunda vida etmək… “Coach Vahid” üçün nə qədər acı, bir o qədər də simvolik sonluq.
Paris derbisində qəribə şənlik: titul, amma ruhsuzluq
Zorakılıq dolu bu turun içində Paris derbisində isə başqa cür, az qala komik bir tablo yaşandı. PSG həftə içi Lens-i məğlub edərək Ligue 1 çempionluğunu rəsmiləşdirmişdi, amma o oyundan sonra kubok təqdimatı olmamışdı. Plan belə idi ki, bazar günü Paris FC-yə qarşı matçdan sonra kubok qaldırılacaq.
Problem buradan başladı. Ev sahibi rolunda olan Paris FC özünün də matçsonrası proqramı vardı: liqada qalmağı rəsmiləşdirmişdilər və bunu azarkeşlərlə birlikdə qeyd etmək istəyirdilər. PSG-nin möhtəşəm şousuna meydan vermək niyyətində deyildilər. Nəticədə çempionlar məcbur qalıb oyundan əvvəl, qonaq sektorunun qarşısında kiçik, improvizə olunmuş tribunada kubok mərasimi təşkil etdilər.
Səhnə qəribə, sönük, amma bu klub üçün təəccüblü dərəcədə uyğun idi. PSG-nin uğuru artıq daxili çempionatla ölçülmür; onlar üçün həqiqi meyar başqa, daha nüfuzlu turnirlərdir. Baş məşqçi Luis Enrique artıq açıq şəkildə diqqətini Arsenal-a qarşı oynanılacaq Champions League finalına yönəltdiyini deyib və bu, meydanda da hiss olundu: PSG Paris FC-yə 2:1 hesabı ilə uduzdu. Heç bir iddiası qalmayan çempion üçün əhəmiyyətsiz, amma çox şey danışan məğlubiyyət.
Fransada bu mövsümün sonu bir-birinə zidd obrazlarla doludur: bir tərəfdə Ineos-un dağılmış layihəsi, parçalanmış Nice, zorakılıqla dolu tribunalar; o biri tərəfdə isə çempionluq kubokunu sanki yorğunluqla qaldıran, fikri artıq Londonda olan PSG. Sual budur: növbəti mövsüm bu ziddiyyətlər azalar, yoxsa Fransa futbolu üçün bu xaos yeni norma olacaq?
