Álvaro Fidalgo'nun Tarixi Qolu: Meksikanın Futbol İrsində Yeni Bir Səhifə
MEXICO CITY — Álvaro Fidalgo gözlərini göyə dikəndə artıq yaşlar dolmuşdu. İki barmağını səmaya tuşladı və pıçıldadı: “Te amo mucho, abuelito. Te amo mucho.”
Bu cümlə Meksikanın futbol tarixində yeni səhifə açan anı möhürlədi. Çexiyaya qarşı 3:0 hesablı tarixi qələbənin son nöqtəsini məhz o qoydu.
Dünya kubokunda ilk qol, ailəyə həsr olunan gecə
Uzatma dəqiqələri idi. Çexiya artıq açılıb risk etməyə məcbur qalmışdı, meydanın hər yerində boşluqlar yaranırdı. Sağ cinahdan irəli şığıyan Santiago Giménez topu cərimə meydançasına daşıdı, zərbəsini də endirdi, lakin qapıçı Matej Kovář onu dayandırdı.
Top havada qaldı, müdafiəçilər tərəddüd etdi. Orada isə hər zaman olduğu kimi oyunu oxuyan biri vardı – Roberto “El Piojo” Alvarado. O, ani qərarla topu saxlamadan arxaya, cərimə meydançasının kənarına ötürdü.
Orada Fidalgo idi. Bir toxunuş, bir vole. Top Kovář-in atıldığı istiqamətdən qaçıb qapının yuxarı sol küncünə sancıldı. Tribunalar partladı. Fidalgo üçün isə həmin anın səsi başqa idi – o, bu qolu yalnız stadiondakı on minlərlə insana yox, uzaqlarda, artıq həyatda olmayan bir nəfərə vurdu.
İlk dünya çempionatı qolu. Və birbaşa babasına ünvanlanan hədiyyə.
“İki ay əvvəl babamı itirdim,” – o, ispan dilində danışarkən sözləri güclə seçilirdi. – “Bütün dünya bilir ki, ailəm mənim üçün nə deməkdir. Nənə-babam mənim üçün kimdir. Belə bir anda, dünya çempionatında, bütün ölkə üçün vurulan qolda onu xatırladım. Qələbəyə, komandaya kömək etdiyimə görə xoşbəxtəm. Bu, hamımız üçün yuxu kimi bir gecə idi.”
Asturiyadan dünya səhnəsinə uzanan yol
Rafael Fidalgo Ciprés nəvəsində bir şey görmüşdü. Hər dəfə evin həyətində, küçədə, meydançada – harda olur-olsun, Fidalgo-nun ayağında top var idi. Onun hesabına görə, uşaq gün ərzində topa 100, bəlkə də 200 dəfə qapıya zərbə vururdu.
Rafael zarafatla, amma inamla deyirdi ki, nəvəsi sanki doğulduğu andan rəqibini iki dəfə aldatmağa və qol vurmağa hazır idi. Bu, təkcə ailə sevgisi deyildi, bu, peşəkar baxış idi.
O, İspaniyanın ikinci liqasında UP Langreo, Real Oviedo və Caudal Deportivo klublarında oynamışdı. Karyerası ulduzlarla dolu deyildi, amma futbola baxışı, intizamı, təcrübəsi kifayət qədər idi ki, bir uşağın taleyini dəyişsin. Rafael qərara gəldi: bu istedadı özü formalaşdıracaq.
“Futbol baxımından mən nəyi edirəmsə, 90 faiz babam sayəsində edirəm,” – Fidalgo bunu Claro Sports üçün çəkilən sənədli filmdə deyirdi. – “Hər şey futbol idi. Futboldan başqa heç nə yox idi. Başqa heç nə. Uşaqlıqdan deyirdi: özünə yaxşı bax, qidalanma, istirahət. Bunu mənə səkkiz, yeddi, hətta altı yaşımda aşılayırdı.”
Asturiyanın Noreña bələdiyyəsində böyüyən balaca Álvaro-nun günləri demək olar ki, eyni ssenari ilə keçirdi. Condal Club-un meydançası, babasının səsi, təkrar-təkrar edilən məşqlər. Məşq bitəndən sonra Rafael onu çaya yaxın sahilə aparırdı – orada da əlavə zərbələr, əlavə toxunuşlar, əlavə məsuliyyət.
Condal Club-a getmədikləri günlərdə belə, evin həyəti boş qalmırdı. Divar qapıya çevrilirdi, Fidalgo isə yenə topu divara vurur, qayıdan topu ilk toxunuşda idarə etməyi, pas verməyi, istiqamətini dəyişməyi öyrənirdi.
“Həmişə onun başının üstündə idim,” – Rafael demişdi. – “Və o, cavabını verdi.”
Dünənki gecə o cavabın ən böyük, ən gur səsi idi. Fidalgo bir daha, bu dəfə bütün dünyanın gözü qarşısında, babasının ona öyrətdiyi yolla cavab verdi.
Tarixi qrup mərhələsi və Meksikanın iddiası
Bu qol yalnız ailə üçün emosional yüklü bir an deyildi. Meksika üçün də simvolik məna daşıdı. Çexiyaya qarşı həmin zərbə, 3:0 hesabını rəsmiləşdirməklə yanaşı, rəqibin son ümidlərini də söndürdü və El Tri üçün mükəmməl qrup mərhələsini tamamladı.
18-ci dünya çempionatı iştirakında Meksika ilk dəfə qrup mərhələsini 3-0-0 – yəni maksimum 9 xalla bitirdi. Nə qədər zəngin tarix olsa da, bu, indiyədək baş verməmişdi.
Bu komandada ritm var, özünəinam var, meydanda bir-birini tapan xətlər var. Amma Fidalgo-nun sözlərinə görə, heç kim hələ özünü zirvədə hesab etmir:
“Doqquz xal topladıq, hamımız çox xoşbəxtik, amma indi əsas hissə gəlir. İndi 1/32 final gəlir. Bu səviyyədə davam etməliyik, komanda kimi bu tempdə qalmalıyıq və oyundan-oyuna irəliləməliyik,” – o deyirdi. – “Biz hamının arzularını özümüzlə daşıyaraq birlikdə gedirik.”
Meksika üçün bu turnir yenəmi tipik “gözlənti və məyusluq” hekayəsinə çevriləcək, yoxsa bu dəfə Fidalgo-nun göyə qaldırdığı barmaqlar yeni bir sonluğun işarəsidir? Bu sualın cavabı artıq yalnız statistika yox, xarakter, yaddaş və bir ailənin illərlə qurduğu yuxunun davamında gizlənir.
