Anfield-də narazılıq: Liverpool və Chelsea arasında gərgin qarşılaşma

“Liverpool” – “Chelsea” qarşılaşması nəfəs kəsən tempdə getdi, amma Anfield axşamı nə Slotu, nə də tribunadakı minləri tam razı sala bildi. Hesab 1:1, oyunun özü isə “buradan daha çoxu çıxmalı idi” hissi ilə yadda qaldı.

Güclü start, qaçan 2:0 və cərimə zərbələrinin lənəti

Arne Slot-un komandası oyuna istədiyi kimi başladı. Erkən qol, ardınca standart vəziyyətdən hesabı 2:0 etməyə yaxın epizod – meydanda nəzarət “Liverpool”un əlində idi. Start siqnalı verilmişdi, ritm qurulmuşdu.

Sonra tablo dəyişməsə də, oyunun axını dəyişdi.

“Chelsea” mərkəzdə altı nömrələrini oyuna daha çox qatdıqca, “Liverpool”un pressinq mexanizmi boşluqlar verməyə başladı. Slot bunu gizlətmədi: rəqibin mərkəz oyunçularını nəzarətdə saxlaya bilmədiklərini açıq şəkildə etiraf etdi. Müdafiədə əlavə bir oyunçu saxlamaq qərarı topa yaxın zonada rəqibə “artıqlıq” verdi və londonlular bu üstünlükdən istifadə edib hücumları daha rahat qurmağa başladılar.

Və yenə eyni ssenari: keçən həftə olduğu kimi, bu dəfə də standart vəziyyətdən buraxılan qol. Slotun öz sözləri ilə desək, bu səviyyədə oyunu qazanmaq çətindir əgər cərimə zərbələrində balans mənfidirsə. Üstəlik, buraxılan qolun epizodu da “Liverpool” üçün əsəbi idi – nə keyfiyyətli ötürmə, nə də toxunuş; top sadəcə ikinci dirəyə qədər gəlib tora düşdü. Bu cür sadə, hətta səhlənkar görünən epizod yüksək səviyyəli matçda ağır zərbədir.

Fasilədən sonra başqa “Liverpool”

İkinci hissə tam fərqli ovqatda başladı. İlk dəqiqələrdə “Chelsea”nin qolu ofsayd səbəbindən sayılmadı, amma həmin an meydandakı gərginliyin səviyyəsini göstərdi. Bu epizoddan sonra “Liverpool” sanki özünü xatırladı.

Pressinqin quruluşu dəyişdi. Slot “bir az yox, kifayət qədər” fərqli pressinq sxeminə keçdiklərini dedi və bu dəyişiklik meydanda dərhal hiss olundu. Topa hər çıxış daha aqressiv idi, komanda irəliyə daha sıx, daha aqressiv dalğalarla axırdı.

Qapı tirinin səsi artıq bu mövsüm “Liverpool” üçün tanış melodiyadır. Bu dəfə də eyni ssenari: dirək, tir, qapıçı möcüzəvi xilaslar. Virgil van Dijk standart vəziyyətdən hesabı dəyişməyə çox yaxın oldu, Dominik Szoboszlai həm əla zərbə, həm də dirəyə dəyən top ilə yadda qaldı. Amma hesab dəyişmədi. Sanki bu komanda bu mövsüm santimetrlərlə mübarizə aparır.

Slot bunu da vurğuladı: “çox dəfə olduğu kimi, yenə dirək, yenə tir”, amma qalibiyyət üçün bu yetmədi. Nəticə – 1:1.

Slotun çətin qərarı: Rio Ngumoha və tribunadakı etiraz

Anfield-in ən gurultulu anlarından biri qoldan sonra yox, əvəzləmə zamanı gəldi. Rio Ngumoha meydanı tərk edəndə tribunalar öz narazılığını fitlə bildirdi. Slot isə bu qərarın arxasında durdu.

Menecer gülərək etiraf etdi ki, azarkeşlərin bu reaksiyasını gözləyirdi. 17 yaşlı gəncin oyunu buna zəmin yaratmışdı: cəsarətli driblinq, hər dəfə topu alanda birə-birə girmə istəyi, meydanda qorxusuz davranış – bunlar Anfield-in həmişə sevdiyi xüsusiyyətlərdir. Amma pərdə arxasında başqa detal var idi: Ngumoha üç dəqiqə əvvəl əzələ problemi ilə yerə yıxılmış, davam edib-etməyəcəyi ilə bağlı özü də tərəddüd etdiyini demişdi.

Slot üçün seçim aydın idi. Risk edib gənc oyunçunu meydanda saxlamaq, yoxsa zədənin dərinləşməsinin qarşısını almaq. Menecer ikinci yolu seçdi və bilir ki, bu qərar tribunada bəyənilməyə bilər. O da bunu dedi: azarkeşlər hər şeyi bilmir, amma bu futbolun reallığıdır – qərarı verən odur.

Soyuq fit səsi: nəticəyə reaksiya, yoxsa oyuna?

Final fitindən sonra Anfield-in bir hissəsi yenə etiraz səsi ilə cavab verdi. Slot bunu bir cümlə ilə izah etdi: “Biz qalib gəlmədiksə, heç kim xoşbəxt ola bilməz”. Beş oyunun üçündə qələbə, bir məğlubiyyət, indi isə heç-heçə – “Liverpool” üçün standart deyil. Bu klubda “yaxşı oynadıq, amma qazanmadıq” cümləsi heç vaxt kifayət sayılmayıb.

Ryan Gravenberch də soyunub-geyinmə otağındakı ovqatı gizlətmədi. O, xal bölgüsünün komanda üçün məyusedici olduğunu dedi, amma “Chelsea”nin də bu oyunda xal qazanmağa layiq performans göstərdiyini vurğuladı. Yaradılan imkanlar, Szoboszlai epizodları, dirək – hamısı onun yaddaşındadır. Bir az bəxt, bir az dəqiqlik – o, bu çatışmayan detalları xatırlatdı.

Gravenberch-in ən sərt mesajı isə tribunaya idi. Onun fikrincə, komanda bu reaksiyanı tam haqq etmirdi. O, azarkeşlərin 90 dəqiqə boyunca komandanın arxasında dayanmasının vacibliyini xatırlatdı və ikinci hissədə dəstəyi hiss etdiklərini, növbəti oyunlarda da eyni dəstəyə ümid etdiyini dedi.

Standart vəziyyətlər, qaçan xallar və artan təzyiq

Slot artıq iki həftədir eyni mövzuya qayıdır: standart vəziyyətlərdə mənfi balans. Bu, təkcə taktiki yox, psixoloji məsələdir. Komanda öz qapısı qarşısında cərimə zərbələrində büdrəyir, rəqib cərimə meydanında isə bir neçə santimetr, bir neçə anlıq qərar fərqi onları qələbədən ayırır.

Anfield bu dəfə qələbə görmədi. Amma başqa bir şeyi çox aydın gördü: Slotun komandası hələ formalaşma prosesindədir, ritm tapıldığı anlarda rəqibi boğur, amma xırda detallar – zədə ehtiyatı, standart epizodlar, son toxunuş – bu axını tez-tez yarımçıq kəsir.

Suallar artıq havadadır: bu “dirək və tir” mövsümü nə vaxt qapıya dəqiq zərbələr mövsümünə çevriləcək? Və o an gələndə, Anfield-in fit səsi yenidən alqışa dönəcəkmi?