Arsenal Budapeştdə finala yüksəldi
Son fit çalınan kimi 24 yaşlı ulduz bir anlıq komandanın qollarından qoparıldı. Meydandakı vəhşi sevincin içindən onu birbaşa kameraların qarşısına apardılar. Bukayo Saka gülümsəyirdi, amma sözlərində azacıq “narazılıq” da hiss olunurdu – yaxşı mənada.
“Məni bayramdan ayırırsan, kişi! Hər şey nə qədər gözəldir. Görürsən, bu bizim üçün nə deməkdir, azarkeşlər üçün nə deməkdir. Hamımız xoşbəxtik,” – deyə o, Prime Video üçün Gabriel Clarke-a danışarkən həmin anın böyüklüyünü doyunca yaşayırdı.
Bu, sadəcə qələbə deyildi. Bu, iki onillik gözləntinin qırıldığı axşam idi.
Sakanın 81-ci qolu – bəlkə də ən böyüyü
Arsenal bu dəfə Avropa səhnəsində heç nəyə şans buraxmadı. Sakit, peşəkar, hesablı oyun – və nəhayət, Avropa Kubokunun finalına aparan yol açıldı. İki onillikdən sonra.
Gərgin, bıçaq sırtında gedən oyunda fərqi yaradan an ilk hissənin sonlarında gəldi. Rəqibin etibarlı ad-san qazanmış qapıçısı Jan Oblak nadir səhvlərindən birini etdi. Cərimə meydançasında altı metrlik zonada top boşluğa düşən kimi hamı bir anlıq dondu. Hamı yox, Saka yox.
İngilis cinah oyunçusu ildırım sürəti ilə reaksiya verdi, boş topa hamıdan tez çatdı və onu tora göndərdi. Klub üçün 81-ci qolu. Və çox ehtimal ki, indiyə qədər ən önəmlisi.
Zərbəni yada salarkən Saka belə dedi: “Bu, mütləq ən önəmli qollarımdandır. Belə epizodlarda sadəcə diri qalmağa çalışıram. Bəzən top sənə düşür, bəzən yox, amma orada olmalısan. Mən orada idim və top mənə düşdü. Qolumu vurdum, şükür Allaha, indi finala gedirik.”
Bir cümləlik soyuq statistika bu qolu izah etmir. Bu, illərlə qurulan layihənin, Arteta komandasının böyük səhnədə yetkinliyə çatmasının simvolu idi.
Tribunaların partlayışı
Emirates həmin axşam sadəcə stadion deyildi, canlı orqanizmə çevrilmişdi. Saka da bunu dərhal vurğuladı: “Hələ oyundan əvvəl, avtobuslarla stadionun yanına çatanda başladı. Belə bir şey görməmişdim. Bizi itələdilər, itələdilər, itələdilər. Sonda öz xüsusi anlarını qazandılar, indi bunu birgə qeyd edirik.”
Komandalar hələ tuneldən çıxmamışdılar, küçələr artıq qırmızı dalğa ilə dolmuşdu. Fleş-işıqlar, bayraqlar, mahnılar – bu, sadəcə yarımfinal oyunu deyildi, bir şəhərin illərlə içində saxladığı həsrətin partlayışı idi.
Meydanda isə Arsenal bu enerjini emosional xaosa çevirmədi. Əksinə, onu nəzarət altında saxladı. Topa münasibətdə soyuqqanlılıq, müdafiədə intizam, hücumda səbr. Bütün bunlar bir yerdə həmin yeganə səhvi gözləməyə və ondan maksimum yararlanmağa imkan verdi.
Təzyiqi qucaqlayan komanda
Arsenal indi mövsümün son həftələrinə həm imtiyazlı, həm də bıçaq altındakı komanda kimi girir. Premier League yarışında Manchester City-nin Everton-la 3:3-lük dramatik bərabərliyindən sonra təşəbbüs yenidən London klubunun əlinə keçib. Champions League finalı da artıq göz önündədir. Bu qədər böyük səhnə, bu qədər yüksək səs-küy.
Saka isə bu səs-küydən qaçmaq fikrində deyil: “Bu mövqedəsənsə, təzyiqsiz ola bilməz. Yarımfinal oynadıq, indi Champions League finalındayıq. Premier League uğrunda mübarizə aparırıq. Necə gözləmək olar ki, insanlar danışmasın, tənqid etməsin? Bunu kəsməli, diqqətimizi işə yönəltməliyik. Bu gün bunu etdik və daha bir addım irəli getdik.”
Burada qorxu yox, qəbul var. Bu komanda üçün təzyiq artıq yük deyil, yanacaqdır.
Budapeştə baxış
İndi gözlər Budapeştə dikilib. Arsenal finalda ya Bayern Munich, ya da Paris Saint-Germain ilə üz-üzə gələcək. 2006-cı ildə qaçan kuboku bu dəfə qaldıra bilərlərmi? Ssenari tanışdır, amma aktyorlar tamam başqadır.
Komanda bütün cəbhələrdə atəş açır, əsas fiqurlar – o cümlədən Saka – ən vacib anda soyuqqanlılığını tapıb. Düşərgədə inamın yüksək olması təəccüblü deyil. Bu, təsadüfi seriya deyil, planlı şəkildə qurulmuş layihənin kulminasiyasıdır.
Saka son sözlərini qısa, amma yüklü saxladı: “Bu, gözəl hekayədir və ümid edirəm, Budapeştdə yaxşı bitər.”
İndi sual təkdir: Arsenal bu hekayəni kubokla tamamlayacaq, yoxsa bu mövsüm London klubunun ən böyük ürək ağrısına çevriləcək? Cavab üçün çox gözləmək qalmayıb.
