Arsenal'ın Çempionlar Liqasında Finala Yüksəlişi

Bu mövsüm “Arsenal”ın Çempionlar Liqasındakı bütün zəhməti, bütün enerjisi, bütün inamı bir axşama yığılmışdı. Artıq təriflər, “yaxşı mübarizə apardıq” təsəllisi üçün yox, tarixə bir addım qalanda nə etdiyini görmək üçün oynayırdılar.

Şimali Londonda gecə getdikcə qızışdıqca, Mikel Arteta dövrünün əvvəlki büdrəmələrinin xatirəsi də havada dolaşırdı. Bu dəfə ssenari başqa idi. Bu dəfə geri addım yox idi. Komandası onun rəhbərliyi altında indiyə qədər atdığı ən cəsarətli addımı atdı. İndi üfüqdə yalnız bir sual dayanır: Paris Saint-Germain, yoxsa Bayern Munich? Budapeştdə finalda kim gəlirsə-gəlsin, “Arsenal” artıq ora özünü qonaq kimi yox, iddialı kimi aparacaq.

Arteta kənarda emosiyalarını boğuşdurmağa çalışırdı. Qarşı tərəfdə Diego Simeone də elə. Hər ikisi partlama həddində, hər epizodda yan xətt boyu o tərəf-bu tərəfə qaçır, hər fitə reaksiya verirdi. Sonuncu fit isə yalnız bir tərəf üçün həqiqətən gözəl səsləndi – ürəyi “Arsenal”la döyünənlər üçün.

Saka zərbəsi, bağlı qapı müdafiəsi

Bu cür mərhələlərdə əzab qaçılmazdır. “Arsenal” azarkeşlərinin ürəyi xüsusən ikinci hissədə bir neçə dəfə yerindən oynadı. Ən dramatik an isə 86-cı dəqiqədə gəldi: əvəzlənmədən meydana daxil olan Alexander Sørloth aşağı ötürməyə yetişdi, boş vəziyyətdə zərbə endirdi… və havanı yarıb keçdi. “Emirates” dərin nəfəs aldı.

Bununla belə, ümumi tablo aydın idi: “Arsenal” irəliləməyə layiq idi. Birinci hissədə daha üstün tərəf idilər, fasilədən sonra isə iki dəyişməz həqiqət onları daşıdı – qapanmış qapı kimi müdafiə xətti və Bukayo Saka.

Qələbəni gətirən qol da məhz Sakanın imzasını daşıdı. 44-cü dəqiqə. William Saliba sağ cinah içi ilə Viktor Gyökeresə gözəl ötürmə atdı. Jan Oblak irəli çıxdı, sonra fikrini dəyişib geri çəkildi. Gyökeres topu içəri ötürdü, o biri cinahda Leandro Trossard topladı, rəqibi aldatdı, zərbə endirdi. Oblakın qarşısını görməsi çətin idi, amma qapıçı üçün bu səviyyədə paradi zəif sayılmalıydı. Topu ən tez qapan isə Saka oldu. Yaxın məsafədən toxunuş – və “Arsenal” artıq bir ayağını finala qoymuşdu.

Klub tarixində cəmi ikinci dəfə Çempionlar Liqasının finalı. Birincidən – 2006-cı ildən bəri uzun, ağır, bəzən də ağrılı yol keçilib. İndi isə 30 mayda Budapeştdə sürpriz axtarmağa yox, özünə inanmağa gedəcəklər.

Premyer Liqa nəfəsi, Avropa xəyalı

Bu gecəyə “Arsenal” tərəfdarının baxışı yalnız Avropa ilə məhdudlaşmırdı. Bazar ertəsi “Everton” – “Manchester City” matçında alınan heç-heçə Şimali Londona başqa bir xəyal da gətirmişdi. Premyer Liqa titulu artıq əl uzadılacaq məsafədədir. Amma bu, tamam başqa səhnə idi: klub futbolunun ən böyük finalına bilet.

Şənbə günü “Fulham” üzərində asan və stresssiz qələbə komandaya yaxşı enerji vermişdi. O enerjini bu dəfə başqa səviyyəyə daşımaq lazım idi. Mövsümün sonuna yaxın yorğun “Fulham” yox, Simeone-nin “Atlético”su idi rəqib. Səhnə yarımfinal idi, vəsiqə – qızıl.

Heç kim “Arsenal” düşərgəsində bu axşamın rahat keçəcəyini gözləmirdi. Azarkeşlər də bunu anlayırdı. “Atlético”nun Şordicdəki otelinin üstündə gecə boyu atılan fişənglərdən narahat olduqları xəbəri gəldi. Matç günü isə stadion ətrafı qırmızı duman içində qaldı – fənərlər, alovlar, səslər. “North London forever” tribunadan gur səsə çevrildi. Atmosfer düşmənçilikdən çox, meydanı titrədən inam idi.

Artetadan cəsarətli plan, Simeonedən klassik cavab

Arteta start heyəti ilə riskə getdi. Sol cinah müdafiəsində hücumameylli Riccardo Calafiori. Mərkəzdə gənc Myles Lewis-Skelly – irəli itələyən, aqressiv rolda. Declan Rice isə daha dərin oynayır, müdafiəni sığortalayırdı. Calafiori içəri qatlanır, Ben White da sağdan eyni işi görürdü. “Arsenal” meydanın mərkəzini say üstünlüyü ilə boğmaq istəyirdi.

Simeone isə özünəxas 4-4-2 divarını qurdu. Bu mövsüm komandası çox vaxt qeyri-sabit, qeyri-“Simeone” olmuşdu. Bu dəfə o, yalnız bir şey tələb edirdi: sıxlıq, nizam, intizam.

Oyunun əvvəlində sağ cinahda “Atlético”dan kiçik qığılcımlar göründü. Antoine Griezmann genişliyə açılır, Calafiorinin arxasındakı boşluqları yoxlayırdı. Giuliano Simeone aşağı ötürmə ilə Julián Álvarez-i tapdı, lakin təzyiq altında zərbə çərçivəni tapmadı. Bir az sonra Griezmannın geri çəkdiyi top Simeone Jr-ə düşdü, amma Rice-in vaxtında müdaxiləsi təhlükəni söndürdü.

Mübarizə sərt, oyunun ritmi ağır idi. Gərginlik meydanın hər yerində hiss olunurdu. “Arsenal” ilk 45 dəqiqənin çoxunda ön xətdə oynadı, xətlər arasında boşluq axtardı. Üç dəfə arxaya sızdılar, hər dəfə ya “Atlético”nın mərkəzi bağlandı, ya da son toxunuş çatmadı. Dördüncü cəhd isə matçın taleyini dəyişdi.

İkinci hissə: Simeone irəli atılır, “Arsenal” dözür

Fasilədən sonra rollar kəskin dəyişdi. İndi irəli atılan “Atlético” idi, “Arsenal” isə daha çox geri çəkilib, əks-hücum üçün pusquda dayanmışdı. Qara geyimdə, klassik obrazında Simeone texniki zona boyunca gəzişir, hər epizodda partlayırdı.

O, xüsusilə bir epizodda qəzəbdən alışıb-yandı. Salibanın zəif geri başla ötürməsindən sonra Giuliano Simeone topu qapıçı David Raya-dan ötürdü, ilk toxunuşu ideal idi. Ardınca Gabriel Magalhães-in cüzi toxunuşu varmıydı, yoxmuydu – tribunada da, televizor qarşısında da aydın görünmədi. Penalti siqnalı gəlmədi, Simeone isə çılğın şəkildə etiraz etdi. Oğul Simeone fürsəti tamamlaya bilmədi.

“Arsenal” öz zərbələrini də vurmağa davam etdi. Rice-ın başladığı əks-hücumda Gyökeresin zərbəsi bloklandı. Cavabında Griezmann Raya-nı yoxladı, qapıçı topu qaytardı, amma davamı dərhal kəsildi – Marc Pubill-in Gabrielə qarşı faulu qeydə alındı. “Arsenal” üçün şanslı an idi, çünki növbəti fazada Calafiori cərimə meydançasında Griezmannı yıxmışdı və oyun davam etmişdi.

Meydan açıldıqca, “Arsenal” üçün nokaut zərbəsi imkanı yarandı. Piero Hincapié oyuna daxil olduqdan sonra cinahdan iti ötürmə göndərdi, Gyökeres bir toxunuşla zərbə vurdu, amma topu qapının üzərindən göndərdi. Tribunada minlərlə nəfəs eyni anda “ah” çəkdi.

81-ci dəqiqədə isə Pubill sonuncu müdafiəçi vəziyyətində Gyökeresi saxlayarkən qırmızı vərəqə həddinə qədər getdi, amma yalnız sarı ilə xilas oldu. “Arsenal” üçün bu detal artıq ikinci planda idi. Vacib olan yalnız bir şey qalmışdı: qapını bağlı saxlamaq.

Sørloth-un 86-cı dəqiqədə boşa verdiyi şansdan sonra “Atlético” üçün başqa belə imkan yaranmadı. Müdafiə xətti hər topa atıldı, hər kəsi blokladı, hər havatopunu qazandı. Fit səsləndi.

Arteta son fitlə birlikdə partladı – meydançaya qaçdı, futbolçularını qucaqladı, tribunaya əl çaldı. Bu, sadəcə bir qələbənin yox, bir dövrün təsdiqi idi. Şimali Londonda gecə uzun olacaqdı. Sual isə indi budur: bu komanda Budapeştdə hekayəni necə tamamlayacaq?