Arsenal 20 ildən sonra Champions League finalına yüksəldi

Emirates bu dəfə sadəcə stadion deyildi. Qırmızı alovların, gurultulu nəğmələrin, 20 illik həsrətin yığılıb partladığı bir səhnə idi. O səhnədə isə bir epizod hər şeyi müəyyənləşdirdi: Bukayo Saka, qapı qarşısında doğru yerdə, doğru anda.

Leandro Trossard-ın zərbəsini Jan Oblak çətinliklə qaytardı, top cərimə meydançasında boş qaldı və Saka onu qapıya yönləndirdi. İlk hissənin son saniyələri, 1:0, ümumi hesabda 2:1. Arsenal üçün tarixə düşən toxunuş.

Bu qolla London klubu 20 ildən sonra ilk dəfə, ümumilikdə isə yalnız ikinci dəfə Champions League finalına yüksəldi. Mayın 30-da Budapeştdə rəqib ya Bayern Munich, ya da Paris Saint-Germain olacaq. Amma bu gecənin özünün çəkisi o qədər ağır idi ki, gələcəyi düşünmək belə çətinləşirdi.

Dəmir sinirlər, soyuq baş, isti ürək

Arsenal bu mərhələyə qədər gəlib çıxanda çox şeyi dəyişmişdi, amma bir şeyi yox: intizam. Atletico Madrid kimi rəqibə qarşı iki oyunda da müdafiə cizgisi demək olar ki, qüsursuz idi.

Bir an var idi ki, bütün gecə başqa cür yaza bilərdi. Giuliano Simeone ilk hissədə qapıçı ilə üzbəüz vəziyyətə çıxmaq üzrə idi, amma Declan Rice möhtəşəm sürətlə geriyə qayıdıb, epizodu sildi. Bu, adi müdaxilə deyildi, yarımfinal səviyyəsində komandanın taleyini dəyişən növ təkli idi.

İkinci hissədə eyni futbolçuya qarşı bu dəfə Gabriel Magalhães həyati əhəmiyyətli təkbətəkdə bədənini ortaya qoydu. Atletico-nun az sayda açıq fürsətlərinin hər ikisi, beləliklə, Arsenal mərkəz müdafiə xəttində ilişib qaldı.

Bu mövsüm Avropada 14 oyunda 9-cu qapını toxunulmaz saxlamaq, bütün turnirlərdə 30-cu “quru oyun”a imza atmaq təsadüfi statistika deyil. Bu, Mikel Arteta-nın komandaya yeritdiyi mədəniyyətin, sistemin, tələbkarlığın nəticəsidir.

Hücumda itirilənlər, müdafiədə qazandıqları

Bu gecə Arsenal yalnız müdafiə etmədi. Hesabı artıra biləcək epizodlar da gəldi, gəldi, amma qalmadı.

Ən böyük imkanlardan biri Viktor Gyökeres-in ayağına düşdü. Piero Hincapie cinahdan aşağı sürüşərək mükəmməl aşağı ötürmə çıxardı, mərkəzdə Gyökeres boş qaldı. Zərbə üçün hər şey uyğun idi, yalnız istiqamət yox. Top qapı tirinin üzərindən keçib tribunaya getdi, Atletico isə oyunda qalmağa davam etdi.

Bu epizod Arsenal-ın bu gecə nə qədər üstün ola biləcəyini göstərdi. Amma sonda heç kim bu xətanı xatırlamayacaq. Tarix yalnız Saka-nın toxunuşunu, tablodakı 1:0-ı və ümumi hesabdakı 2:1-i yazacaq.

Qalan dəqiqələrdə London klubu təzyiqi ağılla idarə etdi. Atletico-nun ümidsiz cəhdləri, uzun topları, cərimə meydançasına yollanan krosları – hamısı sanki divara dəyib geri qayıtdı. Son fit çalınanda Mikel Arteta meydançaya doğru sprint atdı. Bu qaçışda illərin gərginliyi, tənqidləri, şübhələri, yenidən qurulan komandanın verdiyi cavablar vardı.

Küçədən tribunaya, tribunadan finala

Gecə hələ komanda avtobusdan düşməmiş başlamışdı. Emirates-ə gedən yollarda minlərlə azarkeş toplandı, qırmızı məşəllər göyü bürüdü, səs-küy, şüarlar, mahnılar – bu, adi yarımfinal oyunu qarşılanması deyildi. Bu, “20 ilin hesabını bu gün bağlayırıq” mesajı idi.

Stadiona daxil olanda həmin enerji daha da böyüdü. Tribunaların üzərində açılan nəhəng “over land and sea” yazılı tifo, hər küncdən yüksələn səs – Arsenal azarkeşi bu gecə yalnız izləyici olmadı, matçın iştirakçısına çevrildi.

Arteta isə heyət seçimində cəsarət göstərdi. Bəziləri Fulham üzərində 3:0 hesablı qələbədən sonra rotasiya gözləyirdi, amma o, texniki keyfiyyətə üstünlük verdi. Myles Lewis-Skelly və Riccardo Calafiori ilə başlayan “11” açıq mesaj idi: bu komanda bu oyunu qazanmaq üçün meydandadır, sadəcə qorunmaq üçün yox.

Plan işlədi. Arsenal oyunu idarə etdi, Atletico-nu istədiyi qədər rahat tempə buraxmadı, hesabı qoruyub final qapısını açdı.

Rəqibdən hörmət, meydandan rekord

Diego Simeone mətbuat konfransında məğlubiyyəti bəhanəsiz qəbul etdi. O, rəqibin şansından maksimum istifadə etdiyini, öz komandalarının isə iki oyunda da kifayət qədər iti olmadığını etiraf etdi. Eyni zamanda Arteta-nın Arsenal-da gördüyü işə xüsusi hörmətini bildirdi və klubun illərlə bu nöqtəyə gəlmək üçün çalışdığını vurğuladı.

Rəqib baş məşqçidən gələn bu ton, Arsenal-ın Avropada necə qəbul edildiyini göstərir. Artıq bu komanda sadəcə “gözəl futbol oynayan” deyil, həm də nəticə alan, uzun seriyalar quran, rəqibləri boğan bir kollektivdir.

• Klub tarixində bir mövsümdə ən çox qələbə rekorduna çatdılar – bütün turnirlərdə 41 qələbə, 1970/71 mövsümünün göstəricisinə bərabər.
• European Cup və Champions League tarixlərində ən uzun məğlubiyyətsiz seriyalarını yenilədilər – 14 oyun.
• Bütün yarışlarda 30-cu dəfə qapını toxunulmaz saxladılar – bu, 1993/94-dən bəri ən yüksək göstəricidir və son illərdə Premier League komandaları arasında da nadir haldır.

Bu rəqəmlər yalnız bugünkü gecəni deyil, bütün mövsümü izah edir.

Gözlər Budapeştə, ayaqlar isə hələ Londonda

Bu gecənin emosiyası nə qədər güclü olsa da, Arsenal-ın mövsümü hələ bitməyib. İndi yenidən Premier League səhnəsi çağırır. Növbəti dayanacaq – düşmə xəttində çırpınan West Ham ilə oyundur.

Çempionluq yarışı ilə Champions League finalı eyni mövsümdə. Klub tarixində belə bir ssenari nadir görülüb. Budapeşt isə artıq üfüqdə görünür: Puskas Arena, 67 minlik stadion, mayın 30-u, axşam saatları, qarşıda ya Bayern Munich, ya da Paris Saint-Germain.

Arsenal bu mövsüm çox sualın cavabını verib. Qalır yalnız biri: bu komanda hekayəni kubokla tamamlayacaq, yoxsa 20 ildən sonra yenidən finala çıxmaqla kifayətlənəcək?