Arsenal Mövsümə Sakit Başladı: Ødegaard və Komanda Performansı
Arsenal mövsümə “demo rejimi”ndə başladı: sakit, soyuqqanlı, amansız
Premyer Liqanın açılış günündə Arsenal elə təsir bağışladı ki, sanki yeni mövsüm yox, yeni proqram təminatı işə salıb, onu da sınaq rejimində yoxlayır. 3:0 hesablı qələbə, meydanda heç bir əsəb, tribunada minimal gərginlik. Mikel Artetanın komandası Coventry-ni elə asanlıqla yıxdı ki, son iki mövsümdə belə rahat oyun az olub.
Keçən mövsüm çempionluq Arsenal üçün həm emosional, həm də fiziki baxımdan ağır marafon idi. İndi sual başqadır: bu səviyyəni necə qorumaq, həm də bunu daha az ağrılı, daha az dramatik yolla necə etmək? Cavabın bir hissəsi artıq ilk turdan göründü – oyunu mexanikaya, ritmə, avtomatizmə söykəmək, hissləri yox, sistemləri işlətdirmək.
Ødegaard yenidən səhnədə
Yayda hücum xəttinə böyük adlı transfer gəlmədi. Ona görə də diqqət bir fiqura kökləndi: Martin Ødegaard. Norveçli keçən mövsüm zədələrlə didişdi, ritmini itirdi, özünə bənzəmədi. İndi ondan gözlənti aydındır – əvvəlki Martinə qayıtmaq, hətta bir addım da irəli getmək.
Coventry ilə oyunda o, məhz belə göründü. 75 dəqiqə, 72 toxunuş, saysız-hesabsız qısa, dəqiq ötürmələr. Həmişəki kimi yorulmaz presinq, boş zonaların idarə olunması, xırda toxunuşlarla oyunun tempini tənzimləmək. Sanki meydanda həm analitik, həm küçə futbolçusu var idi: üzü ciddi, ayaqları azad.
Əsas başlıq isə təbii ki, qol idi. 48-ci dəqiqə, hesab artıq 2:0, amma Arsenal dayanmaq fikrində deyil. Ødegaard hücum xəttinin arxasından epizodu özü qurdu, yenə sapı çəkən o oldu. Ben White-a gecikdirilmiş, amma ideal vaxtlanmış ötürmə, boşluğa hərəkət, davam edən hücum. Vuruş isə qəribə alındı – sanki topa tam istədiyi kimi toxunmadı, ayağı topun altına qəribə bucaqla girdi. Amma nəticə? Top Carl Rushworth-un soluna doğru qəribə trayektoriya ilə süzüldü, qapıçı isə divardakı kölgəyə atılan pişik kimi əlini uzadıb havanı tutdu.
Ødegaard gülə-gülə sevincini qeyd etdi, amma bu, sadəcə zarafat deyildi. Bu, onun Emirates-də ötən ilin dekabrından bəri ilk qolu idi. Üstəlik, qolun əvvəlində və sonrakı dəqiqələrdə daha vacib bir şey gözə dəydi: onun Bukayo Saka ilə “köhnə yaxşı” əlaqəsi yenidən işə düşürdü.
Taymın sonuna yaxın bu ikili topu bir-birinə 6-7 dəfə sürətli paslarla ötürdü, nəhayət Declan Rice üçün zərbə imkanı açıldı. Zərbə qapıdan yan keçdi, amma epizodun özü Arsenal-ın ən yaxşı dönəmlərini xatırlatdı. Burada nəsə nadir bir şey var: elit səviyyədə belə az görünən oyun həzzi, bir-birinə həqiqətən oynamaqdan zövq alan iki futbolçu.
Klassik “Barclays” ab-havası, amma yeni Arsenal
Şimal London oyuna çıxanda hava təəccüblü dərəcədə sərin və təravətli idi. Arsenal–Coventry qarşılaşmasının özü isə köhnə Premyer Liqa nostaljisini xatırladırdı – sürətli cinah qaçışları, televiziya ekranında səslənən klassik effektlər, avqust günəşi altında yanıb qaralmış aparıcı obrazı.
Texniki zonada isə sanki başqa bir səhnə qurulmuşdu. Frank Lampard və Mikel Arteta yan-yana ayağa qalxanda, eyni tərzdə geyinmişdilər: qara şalvar, qara nazik boğazlı sviter, ağ altlıqlı qara idman ayaqqabıları. Sanki korporativ “ninja qolf” gününə gəlmiş icraçılar.
Meydançada ilk zərbəni Arsenal endirdi. 15-ci dəqiqədə qol üçhissəli, yüksək keyfiyyətli kombinasiyanın nəticəsi oldu. Sağ cinahda Christos Tzolis topu Milan van Ewijk-dən qoparıb aldı, dərhal Riccardo Calafiori-yə ötürdü. İtalyan müdafiəçi cərimə meydançasının önündən topu yerə yaxın, iti trayektoriya ilə Kai Havertz-ə göndərdi. Havertz-in vuruşu isə tam zövq idi: ilk toxunuşdan, sol ayaqla, elə rahat, elə soyuqqanlı ki, sanki ayağında peşəkar futbol butsası yox, dəri ev çəkməsi var.
Bir neçə dəqiqə keçməmiş hesab 2:0 oldu. Coventry artıq sürətə, ritmə, kombinasiyalara cavab verə bilmirdi. Onlar üçün bu, çox güman, karyeraları boyu qarşılaşdıqları ən mexanik, ən sürətli, ən yaxşı tənzimlənmiş komandaya qarşı sınaq idi.
Bu dəfə səhnədə Declan Rice ön plana çıxdı. Onun irəli cızdığı qaçış epizodun açarı idi. Amma yenə də arxa planda Ødegaard-ın imzası vardı – qısa, yüngül, amma həlledici ötürmə, oyunu cinaha açan hərəkət, daha sonra isə ölümcül kross üçün boşluğun yaradılması. Norveçli məhz bunu ən yaxşı bacarır: “ötürməni hazırlayan ötürmə”, epizodu yağ kimi axıdan toxunuş. Sanki meydanda futbol üçün xüsusi hazırlanmış WD-40 var idi.
Çempionluğun yeni versiyası?
Arsenal üçün bu oyun sadəcə 3 xal deyildi. Bu, çempion komandanın özünə verdiyi cavab idi: “Bunu yenidən edə bilərikmi – həm də daha az dramatik, daha az ürək-döyüntülü formada?” Coventry üzərində qələbə bir siqnal oldu. Bəli, rəqib titul iddiaçısı deyil. Amma ritm, rahatlıq, struktur – hamısı yerində idi.
Ən önəmlisi isə budur: Ødegaard yenidən mərkəzdədir. Saka ilə əlaqə yenidən işləyir. Rice özünü tam lider kimi aparır. Havertz isə ön xəttdə bu sistemin içində nə qədər zərif, amma ölümcül ola biləcəyini göstərir.
Əgər bu, yalnız “demo rejimi” idisə, tam versiya gələndə Premyer Liqada kim bu temponu saxlayacaq?
