Arsenal'ın Üç Qələbəsi: Çempionluğun Başlanğıcı

Üç tur, üç qələbə. Çempionun startı bundan artıq necə ola bilərdi ki? Yalnız bir şərtlə: Manchester City artıq xal itirsəydi. Amma məsələ təkcə xal cədvəlində deyil. Arsenal bu üç oyunun hər birində rəqibindən aydın şəkildə üstün olub və bunu tam fərqli üslublarla edib.

Üç oyun, üç fərqli sima

Əvvəlcə sakit, nəzarət altında olan Coventry City qələbəsi gəldi. Ardınca Aston Villa səfərində, fasilədən sonrakı 15 dəqiqədə tempi amansız şəkildə qaldırıb sıxaraq alınan çətin, amma planlı üç xal. İndi isə daha açıq, daha xaotik bir qarşılaşma: Chelsea ilə duel, mövsümdə ilk dəfə qol buraxılan oyun.

Chelsea bazar günü Arsenal-i ciddi sınağa çəkdi, hesabda önə də keçdi. Amma Mikel Arteta-nın komandası yenə də meydanda özünə əmin görünürdü, sanki oyunun axırı yalnız bir istiqamətə – onların qələbəsinə aparırdı. Hətta sonlarda Estevão-nun zərbəsini David Raya-nın möhtəşəm qurtarışı olmasaydı belə, bu təsəvvür dəyişmirdi. Çünki indi Arsenal-in gücü təkcə hücumda deyil; qapıda da rəqibi ruhdan sala biləcək səviyyədə bir oyunçu var. Rəqib nəhayət boşluq tapıb qapıya yol açanda belə, Raya-nın elə xilasetmələri var ki, komandanın bütün zəhmətini bir anda puç edə bilər.

Arsenal standart vəziyyətlərdən təhlükə yaradır, açıq oyunda da dişləyir. Rəqibləri bir yox, bir neçə yolla məğlub edə bilir. Hətta Declan Rice kimi ötən mövsümün bəlkə də ən vacib futbolçusu zəif günündə olanda belə. Onun oyunun sonlarına yaxın Morgan Rogers-ə qarşı etdiyi, cəzasız qalan, topdan xeyli uzaqda baş verən, açıq-aşkar hesablanmış, kobud ayaq uzatması elə epizodlardandır ki, futbol həmin hərəkəti qırmızı vərəqə səviyyəsinə qaldırsa, yəqin ki, xeyir görər.

Artıq rahatlayan çiyinlər, yüngülləşən ayaqlar

Bu yüksəlişin bir hissəsi sadəcə psixologiyadır. Üç mövsüm ardıcıl ikinci yeri tutub çempion ola bilməməyin ağır yükü indi çiyinlərdən düşüb. Amma yalnız bu deyil. Komandada elə futbolçular var ki, ötən mövsümün heç bir mərhələsində indiki qədər iti, diri, təzə görünmürdülər.

Martin Ødegaard bu mənzərənin ən parlaq nümunəsidir. Ötən mövsüm zədələrlə boğuşdu, çempionatda cəmi bir qol vurdu. İndi isə artıq liqada iki, Community Shield-də bir qol hesabındadır. Bəziləri dünya çempionatından qayıdanda tükənmiş görünür, bəziləri klub futbolunun gündəlik ritminə uyğunlaşmaqda çətinlik çəkir. Ødegaard isə sanki yenidən doğulub.

Onun oyununda təsəvvür, incəlik, yüngüllük var. Chelsea-yə vurduğu qol da bu azadlığın, bu inamın məhsulu idi. Kai Havertz-lə əlaqələri bəzən həqiqətən zövq verir: heç yerə bənzəməyən məkanlar, mümkünsüz görünən bucaqlar yaradır, ordan da qələbə qolunu çıxarırlar. Ötən mövsüm bədən gücünə, sərtliyə görə ad çıxarmış bir komandada bu cür zərif, demək olar ki, toxunulmaz iki istedadın birləşməsi qəribə, demək olar ki, qeyri-realist bir mənzərə yaradır.

Saka yenidən alışır

Məsələ yalnız Ødegaard-da deyil. Bukayo Saka üçün ötən mövsüm bir az da yığılıb qalan yorğunluğun partlaması kimi idi. Cəmi 25 yaşı var, amma bazar günü artıq 205-ci liqa startına çıxdı. Üstəlik, milli komanda yükü də var. Belə erkən səviyyəyə çıxan futbolçular üçün bu cür yığılmış yorğunluq həmişə təhlükədir.

Thomas Tuchel-in onu dünya çempionatının yarımfinalında niyə istifadə etmədiyi bu günə qədər tam aydın deyil – yorğunluq idimi, zədələnmə riski idimi – üstəlik Saka üçüncü yer uğrunda oyunda het-trik edəndə vəziyyət daha da qarışdı. Amma bu mövsümün ilk həftələrində sağ cinahdan yenidən qaynar, partlayıcı qaçışlar edir, künc zərbələrini sanki istədiyi anda təhlükəyə çevirir. Bu, Arsenal-in hücumuna tam başqa bir ritm verir.

Yeni silah: Calafiori–Tzolis xətti

Mövsümün startında diqqət çəkən digər fiqur Riccardo Calafiori-dir. İtalyan müdafiəçi ön xətdə Christos Tzolis ilə artıq çox ümidverici bir əməkdaşlıq qurub. O cinahda müdafiə baxımından hələ də həllini gözləyən detallar var, amma top Arsenal-də olanda Calafiori-nin verdiyi üstünlük göz qabağındadır.

Community Shield-də Arsenal-in hesabı açan futbolçusu olan Calafiori yalnız standart vəziyyətlərdə təhlükə yaratmır. O, xətləri yarıb keçməkdə, pressinqi qırmaqda da çox rahatdır. Aşağıda sıx dayanan komandalar üçün bu tip oyunçu əsl başağrısıdır, çünki o, bir ötürmə və ya bir driblinqlə bütün bloku yarıb keçə bilir.

Chelsea yığılır, Arsenal isə artıq oradadır

Chelsea də irəliləyir. Xabi Alonso-nun komandası Fulham və Brighton qarşısında mərkəzdə buraxdığı boşluqları bu dəfə xeyli azaltdı. Topu təbii olaraq rəqibə verən komandalarla oynamaq bəzən daha asan idarə olunur, bunu da unutmaq olmaz. Amma mövsüm irəlilədikcə, avrokubokların yorğunluğu başqalarını yıpradanda, Chelsea çox ciddi qüvvəyə çevrilə bilər.

Problem burasındadır ki, Arsenal artıq indi çox güclüdür. O qədər güclü ki, Chelsea həqiqətən formaya minənə qədər Arteta-nın komandası xal fərqini xeyli açmış ola bilər. Üstəlik, təqvim də Arsenal-in xeyrinə işləyib: həm Aston Villa səfəri, həm də Chelsea ilə ev oyunu rəqiblər hələ öz oyunlarını tam oturtmamışkən gəldi.

Bəli, hələ mövsümün lap əvvəli, ilk yığma fasiləsinə belə çatmamışıq. Futbolda hər küncün dalında tələ gizlənə bilər, özündənrazılıq bu idmanın əsla bağışlamadığı haldır. Amma fakt dəyişmir: çempion Arsenal mövsümə elə bir start verib ki, bu müdafiənin harada bitəcəyi barədə sual indi bir az fərqli səslənir.

Sonda titulun əldən çıxıb-çıxmayacağı deyil, daha çox başqa bir ehtimal düşünülür: bu komanda kuboku həqiqətən də bir neçə tur əvvəl qaldıra bilərmi?