Azteca-da qırmızı tufan: İngiltərə 10 nəfərlə qələbə qazandı

Məşhur Azteca Stadionu bu dəfə sadəcə səs-küylə yox, dramla partladı. Gecikmiş start, ildırım çaxan səma, qaynayan tribunalar, qırmızı vərəqə, iki penalti və 11 dəqiqəlik əsəb sınağı. Bütün bunların içindən isə Thomas Tuchel-in İngiltərəsi 3:2 hesablı, yaddaşlara həkk olunacaq bir qələbə ilə çıxdı və Dünya Çempionatının 1/4 finalına yüksəldi.

Qarşıda indi Norveç var. Amma bu gecə Meksikada yazılan hekayə hələ uzun müddət danışılacaq.

Gecikmiş start, partlayan atmosfer

İldırım və leysan səbəbindən start fitinin bir saat gecikməsi Azteca-nın enerjisini azaltmadı, əksinə, yığdı, böyütdü. Meksikanın milli himni səslənəndə stadionun divarları titrəyirdi. Tuchel də bunu etiraf etdi: bu, adi səs deyildi, emosiyanın özü idi.

İngiltərə isə geri çəkilmədi. Sanki bu təzyiqi gözləyirdilər. Sanki bu xaos onların planının bir hissəsi idi.

Bellingham səhnəyə çıxır

36-cı dəqiqə. Declan Rice mərkəzdə topu qapıb irəli atılır, temp diktə edir, meydanın nəbzini dəyişir. Sağ cinahdan Bukayo Saka mükəmməl ötürmə göndərir və Jude Bellingham başla zərbə vurub hesabı açır. İlk zərbə İngiltərədən gəlir.

Meksika hələ bu qola alışmamışdı ki, cəmi 98 saniyə sonra tablo yenidən dəyişdi. Mərkəzdən başlayan hücumda bu dəfə Harry Kane səhnədə idi. Kapitan topu cərimə meydançasına daşıyıb Bellingham-a ötürdü, o isə bir qədər çətinliklə də olsa, topu qapıdan keçirdi. 0:2. Azteca dondu, ingilislər partladı.

Meksika üçün bu, ya çöküş, ya da oyanış anı idi. Onlar ikincini seçdi.

Meksikanın cavabı və Pickford-un uçuşu

43-cü dəqiqədə yumşaq standart epizodu İngiltərənin başına bəla oldu. Cərimə zərbəsindən sonra top cərimə meydançasında düşdü və Quinones güclü zərbə ilə fərqi azaltdı. Azteca yenidən nəfəs aldı.

İlk hissənin sonuna yaxın Meksika təzyiqi artırdı. 45+3-cü dəqiqədə Raul Jimenez-in baş zərbəsi qapının yuxarı küncünə gedirdi, amma Jordan Pickford uçaraq möhtəşəm qurtarışla İngiltərəni fasiləyə üstün yolladı. Bu epizod həmin axşamın gizli dönüş nöqtələrindən biri idi.

Sütuna dəyən top, sonra isə qırmızı vərəqə

İkinci hissə İngiltərə üçün yenə güclü başladı. 50-ci dəqiqədə O'Reilly uzaq məsafədən zərbə ilə topu sağ dirəyə çırpdı. Bir neçə santimetr fərq – hesab 1:3 ola bilərdi, Meksikanın ümidləri oradaca qırılardı.

Beş dəqiqə sonra isə oyun alovlandı. Jarell Quansah sağ cinahda sərt sürüşmə ilə rəqibə müdaxilə etdi. Hakim Alireza Faghani əvvəlcə oyunu davam etdirdi, sonra VAR çağırdı. Monitor, təkrar, qərar – birbaşa qırmızı. 54-cü dəqiqə, İngiltərə 10 nəfərlə qaldı.

Tuchel-in səbr kasası elə buradan çatlamağa başladı.

Penaltilər şousu: əvvəl Kane, sonra Jimenez

Təzyiq artdıqca meydanda boşluqlar da açılırdı. 60-cı dəqiqədə İngiltərə üçün xilasedici epizod gəldi. Qapıçı kobud səhv etdi, Anthony Gordon yıxıldı, Faghani tərəddüd etmədən nöqtəni göstərdi. Kane penaltiyə yaxınlaşdı və soyuqqanlılıqla topu tora göndərdi. 1:3. Azteca yenidən susdu, amma bu, hələ son deyildi.

69-cu dəqiqədə bu dəfə İngiltərə öz cərimə meydançasında risk etdi. Kane-in Brian Gutierrez-ə müdaxiləsi əvvəlcə hakim tərəfindən cəzalandırılmadı. VAR yenidən işə qarışdı, Faghani monitora getdi və bu dəfə Meksikanın xeyrinə penalti qərarı verdi. Raul Jimenez Pickford-u aldatdı və hesabı 2:3 etdi. Son 20 dəqiqə üçün səhnə hazır idi.

Tuchel isə kənarda əsəbi idi: əvvəlcə İngiltərənin “daş kimi” penaltilərini tanıyan, sonra isə Meksikanın epizodunda VAR-ın müdaxiləsini “aşırı” sayan alman baş məşqçi üçün hakimlik səviyyəsi qəbulolunmaz idi. Onun BBC Sport-a qısa, sərt mesajı vardı: “Yetərincə yaxşı deyillər. Heç biri.”

Müdafiə divarı, Burn və Spence səhnədə

69-cu dəqiqədən sonra oyun artıq taktiki döyüşə çevrildi. Tuchel 74-cü dəqiqədə müdaxilə etdi, müdafiəni beşliyə çevirmək üçün Dan Burn və Djed Spence-i meydana buraxdı. Bu, artıq futbol yox, səngər müharibəsi idi.

Hər krosda Pickford yumruqlarını işə saldı. Hər ikinci topda Rice, Bellingham, Saka nəfəs almadan qaçdı. Burn üçün bu, böyük turnirdə ilk dəqiqələr idi, amma o, sanki illərdir bu səhnəyə hazırlaşmışdı. İngiltərə geri çəkildi, amma sınmadı.

11 dəqiqəlik əzab və bir addım kənara gedən top

Hakim əlavə vaxtı elan edəndə tablo 11 dəqiqəni göstərdi. Azteca üçün bu, bir ümid siqnalı idi, İngiltərə üçün isə dözüm testinin son mərhələsi.

90+10-cu dəqiqədə ürəklər bir anlıq dayandı. John Stones müdaxilə etmək istərkən topu az qala öz qapısına göndərirdi. Metr yox, santimetr – top dirəyin yanından çölə çıxdı. Azteca nəfəsini tutdu, Tuchel kənarda dondu.

90+11. Fiti Faghani çaldı. İngiltərə 10 nəfərlə, qırmızı vərəqə, iki penalti, 11 dəqiqəlik əlavə vaxt və Azteca-nın divar kimi təzyiqinə baxmayaraq, dayandı. Bu, sadəcə qələbə deyildi. Bu, xarakter bəyanatı idi.

Tuchel: Qəhrəmanlıq, qəzəb və narahatlıq

Tuchel oyundan sonra emosiyalarını gizlətmədi. Komandasını “qəhrəmanlıq”la tərifləsə də, hakimlərə münasibəti sərt idi. Onun fikrincə, Meksikanın penalti epizodu “aydın və aşkar” səhv deyildi, VAR-ın müdaxiləsi isə həddən artıq idi. “Yetərincə yaxşı deyillər” – bu cümlə həm baş hakimi, həm də dördüncü hakimi hədəfə alırdı.

O, atmosferi isə tamam başqa cür təsvir etdi: düşmənçilik yox, emosional, coşqulu, amma meydanda geri çəkilməyən bir İngiltərə. “Bu komanda sırf iradə ilə oynadı. İkonik stadionda, ikonik oyun” – alman məşqçi üçün bu gecə xüsusi idi.

Sevincin içinə qara bir kölgə də düşdü. Jordan Henderson qələbəni qeyd edərkən reklam lövhələrinin üzərindən aşıb yıxıldı, sonra isə oksigen maskası ilə meydandan çıxarıldı. Sonradan məlum oldu ki, biləyindən ciddi zədə alıb və komanda ilə Kansas City-yə qayıtmayacaq, Meksika City-də həkim nəzarətində qalacaq. Tuchel üçün bu, gecənin tək kədər notu idi: “Çox pis görünür. Bu gecəyə yaraşmayan yeganə şey odur ki, Jordan bizimlə deyil.”

İngiltərənin yeni kimliyi: Uduzmama instinkti

Bu komanda artıq təkcə texniki keyfiyyətlə deyil, xarakterlə də tanınır. Turnirin əvvəlindən bəri ssenari tanışdır: Xorvatiya ilə bərabərlik, DR Congo qarşısında geridönüş, indi isə Azteca-da 10 nəfərlə dözümlülük nümayişi.

Tuchel özü də etiraf edir ki, hələ tam ideal oyun yoxdur, performanslarda müəyyən “qopmalar” var. Amma bir həqiqət getdikcə aydınlaşır: bu İngiltərə uduzmağı qəbul etmir. Bellingham və Kane kimi ulduzlar rəqiblə yumruq-yumruğa döyüşə girir, Gordon ən yaxşı milli oyununu məhz bu təzyiq altında göstərir, müdafiə isə sonda bədənini sipər edir.

İndi növbə Norveçə və Erling Haaland-a çatıb. Braziliyanı turnirdən kənarlaşdıran forvard indi bu “uduzmaq istəməyən” İngiltərəni sındırmağa çalışacaq. Sual budur: bu qədər sınaqdan sağ çıxan komandanı, həqiqətən, kim dayandıra bilər?