Blues-un Pride Park-dakı Qələbəsi: Çətin Mübarizə

Norwich səfərindəki məğlubiyyətdən sonra şənbə günü Pride Park-ın səfər sektorunda gərginlik hiss olunmamaq mümkün deyildi. Sanki hər kəs eyni şeyi düşünürdü: bu komanda nə vaxtsa zəif formadakı rəqibdən həqiqətən istifadə edəcəkmi?

Blues azarkeşləri bunu yaxşı bilir – komanda dalbadal uğursuz nəticələr alan rəqibləri cəzalandırmaqda çox da məşhur deyil. Kağız üzərində Derby zəif başlamışdı, amma West Brom-a qarşı boz çıxışdan sonra özünə gəlmiş, intizamlı, diş-bucaqlı, sındırılması çətin bir komandaya çevrilmişdi.

Bobby Clark 40-cı dəqiqədə toru silkələyəndə, tribunadakı istirahət fasiləsi planları – piroq, çay, bir az nəfəs dərmək – birdən-birə dadsızlaşdı. Səfər tərəfi susdu, yalnız məyusluq səsi qaldı.

Amma cavab ildırım sürəti ilə gəldi. Blues topu oyuna daxil etdi, irəli atıldı və cəmi bir neçə dəqiqə sonra Carlos Vicente möhtəşəm zərbə ilə baş vurdu. Dalma hərəkəti, dəqiq zamanlama, qapıçıya şans qoymayan zərbə – top toru tapanda səfər sektorunda partlayış oldu. Həmin an təkcə hesab bərabərləşmədi, özünə inam da geri qayıtdı.

Orta sahədə bir başqa sevindirici mənzərə vardı: Jhon Solis yenidən meydanda idi. Onun fiziki gücü, meydanın mərkəzindəki mövcudluğu bu komandanın nə qədər darıxdığını açıq göstərirdi. Gözlənildiyi kimi, o, təxminən bir saatdan sonra əvəzləndi, amma məhz onun əvəzləyicisi – Paik Seung-ho – günün qəhrəmanına çevrildi.

Təzyiq artır, oyun qopub gedirdi ki, Paik səhnəyə çıxdı. Cərimə meydançasının kənarında boşluq tapdı, zərbəsini seçdi və topu qapıya göndərdi. Səfər tribunası yenidən alovlandı. Bu qol təkcə hesabı dəyişmədi, oyunun ruhunu da çevirdi. Birdən-birə Blues komandası geri çəkilən, çəkinən tərəf yox, inamla döyüşən, hesabı qorumaq üçün canını ortaya qoyan komanda idi.

Amma Çempionşipdə heç nə asan olmur. Xüsusən də son dəqiqələrdə. Üçüncü qolu axtaran Blues önə atıldıqca, Derby də eyni dərəcədə ümidsiz şəkildə bərabərlik üçün irəli atılırdı. Hər top, hər ikili mübarizə tribunadakı nəbzi bir az da sürətləndirirdi.

Sonra isə gəldi o epizod. Nadirdən də nadir əks-hücum. Top sağ cinahdan qaldırıldı, qapı qarşısında Luis Vazquez. Qapıçı məğlub, müdafiəçilər geridə, top isə cəmi iki metr məsafədə. Vuruş və... top qapının üzərindən. Mövsümün ən inanılmaz qaçan şanslarından biri. Səfər sektorunda azarkeşlər başlarını əllərinə aldı, bəziləri gülərək, bəziləri əsəbdən üzünü gizlədərək. Bu qol oyunu bağlayardı. Bağlamadı.

Gərginlik buradan sonra pik həddə çatdı. Derby müdafiəni yarmağa çalışdıqca, vaxt uzandıqca, hər kəs saat tərəfə baxırdı. Henrik Meister-in zədəsi uzun fasiləyə səbəb oldu, əlavə olunmuş dəqiqələr sanki bitmək bilmirdi. Rams sanki bütün meydanı Blues cərimə meydançasına sıxmışdı.

Bir anda saymağa başlasan, görərdin ki, meydanda yeddi müdafiəçi var. Bu, sadəcə rəqəm deyildi, oyunun son dəqiqələrinin portreti idi. Topu uzaqlaşdıran baş zərbələri, bloklanan şutlar, sürüşərək müdaxilələr – bu, futboldan çox, xilasetmə əməliyyatına bənzəyirdi. Hər rədd edilən top səfər tribunasında kiçik bir zəfər kimi qarşılanırdı.

Sonda fit səsləndi. Epik müdafiə, diş-dırnaqla qorunan üç xal. Bu, bəlkə də ilin ən estetik qələbəsi deyildi, amma Çempionşip marafonunda bəzən ən dəyərlisi məhz belə qələbələr olur. Komanda yavaş-yavaş nəsə formalaşdırır – adına nə desən, de: dözümlülük, xarakter, inad. Amma bu xüsusiyyət olmadan bu liqada yaşamaq çətindir.

İndi növbədə Middlesbrough var. Onlara qarşı bu dözümlülük daha da çox lazım olacaq. Bu cür oyunlar isə komandanı həm fiziki, həm də psixoloji baxımdan bərkidir.

Günün bir başqa, daha sakit, amma bir o qədər də vacib anı isə tribunada yaşandı. Derby azarkeşləri bu ilin əvvəlində dünyasını dəyişən gənc Paul Pike-ı yad etməyə kömək etdilər. Rəqib rənglər kənara qoyuldu, bir dəqiqəlik sükutda hər kəs eyni tərəfdə idi. Futbolun bəzən necə birləşdirici ola bildiyini xatırladan nadir məqamlardan biri idi.

Paul-un xatirəsi üçün, meydandakı mübarizə üçün, tribunadakı səs üçün – bu gün Pride Park-da qazanılan üç xal sadəcə cədvəldəki rəqəm deyildi. Sezon uzundur, yol çətin olacaq. Amma Blues artıq göstərir ki, bu dəfə sona qədər döyüşməyə hazırdır.