Braziliyanın süqutu: Ancelotti-nin veteranlara bağlılığı və Neymar riski
Carlo Ancelotti Braziliyanı dünya futbolunun zirvəsinə qaytarmaq üçün gətirilmişdi. Turnir bitəndə isə masanın üstündə qalan tək şey – yaşlanmış heyət, zədələrdən didilmiş komanda və ağır suallarla dolu gələcək idi.
Yaşlı skelet üzərində qurulan komanda
Braziliyanın problemləri uzun müddətdir danışılırdı, amma bu dəfə hamısı bir nöqtədə partladı: heyət seçimi. Ancelotti illərlə milli formanı daşıyan, amma artıq zirvəsini çoxdan keçmiş oyunçulara söykəndi və bunun bədəlini ağır ödədı.
Qapıçılar: 33, 32 və 38 yaş. Müdafiənin orta yaşı – 31. Kənarlarda isə bir vaxtlar elit səviyyənin simvolu olan, indi isə başqa dövrün yadigarı kimi görünən Danilo və Alex Sandro. Arxada sürət yox, çeviklik yox, yalnız təcrübənin özünü xilas edəcəyi ümid.
Mərkəzdə eyni mənzərə. 34 yaşlı Casemiro yenə də dayağa çevrilmişdi. 32 yaşlı Fabinho da kifayət qədər meydan gördü. Onların yanında yalnız iki nəfər gələcəyin işığı kimi görünürdü: 19 yaşlı Bournemouth istedadı Rayan və 25 yaşlı Botafogo yarımmüdafiəçisi Danilo. Ancelotti də turnirdən sonra açıq şəkildə etiraf etdi ki, bu komanda təzə qan çatışmazlığından əziyyət çəkir.
Onun sözləri qısa idi, amma mesajı ağır: Braziliya futboluna yenidən yüksək səviyyəli gənc oyunçular lazımdır.
Neymar: nostalji, təzyiq və acı sonluq
Bu heyətdə ən çox səs-küy yaradan seçim isə, əlbəttə, Neymar idi. 34 yaşlı ulduzun adı siyahıda peyda olanda, Braziliyada həm media, həm azarkeşlər, həm də köhnə nəslin romantikləri bunu bir növ son böyük şans kimi gördü. Amma reallıq çox sərt oldu.
Neymar milli formanı son dəfə 2023-cü ilin oktyabrında geyinmişdi. Ard-arda gələn zədələr, uzun fasilələr, ritm itkisi. Buna baxmayaraq, Ancelotti onu yenə də özü ilə apardı. Və elə sanki ssenari əvvəlcədən yazılmışdı: dünya çempionatının astanasında baldır zədəsi, “iki-üç həftəlik” pauza, ilk iki qrup oyununu buraxmaq, üçüncü turda isə Şotlandiya ilə matçda cəmi 14 dəqiqəlik, tempi tutmayan, demək olar ki, nostalji xarakterli çıxış.
Miami-dəki həmin qısa epizod daha çox vida matçını xatırladırdı, nəinki qəhrəmanın möhtəşəm qayıdışını.
Yaponiya ilə dramatik 1/16 final görüşündə Ancelotti ona ümumiyyətlə müraciət etmədi. Norveçə qarşı oyunda isə, Braziliya hesabı xilas etməyə çalışarkən, Neymar daha çox simvolik fiqur idi: son dəqiqələrdə penaltidən vurulan təsəlli qolu, amma real təsir – sıfıra yaxın. Hər kəs anlayırdı ki, bu, böyük ehtimalla onun yığmadakı son turniridir. Final yox, epiloq.
Joao Pedro-nun yoxluğu: ən sərt sual
Neymarın zədəsi və faktiki olaraq turnirdən kənarda qalması fonunda bir qərar daha da anlaşılmaz göründü: Chelsea hücumçusu Joao Pedro-nun evdə saxlanılması.
24 yaşlı forvard London klubunda ilk mövsümündə 29 qol və məhsuldar ötürmə ilə mövsümü bitirmişdi. Çoxları üçün o, artıq Braziliyanın dünya çempionatına aparacağı hücumun mərkəzi idi – bəzilərinin gözündə hətta start heyətində “9 nömrə” kimi. Çox yönlü oyunu, müxtəlif hücum rollarına uyğunlaşması onu Ancelotti üçün ideal silaha çevirə bilərdi.
İtalyan mütəxəssis özü də etiraf etmişdi ki, Joao Pedro “çox güman ki, bu siyahıda olmalı idi”. Amma sonda o, siyahıda yox idi. Neymar isə zədəli halda orada idi.
Braziliyanın fiaskosundan sonra bu mövzu təbii ki, partladı. Əfsanəvi Ronaldo Nazario da barmağını məhz bu yaraya basdı: onun fikrincə, bu, məğlubiyyətin başlanğıc nöqtələrindən biri idi. Forma zirvəsində olan, fərqli xüsusiyyətlərə malik bir hücumçunun kənarda qalması, komandanın isə meydanda çıxış yolu tapa bilməməsi – bu ziddiyyət uzun müddət müzakirə olunacaq.
Yorğun mərkəz, tək qalan Bruno Guimaraes
Ancelotti-nin seçdiyi heyət içində ən böyük çat mərkəz xəttində açıldı. Braziliya oyunun beyni olan zonada həm yaradıcılıq, həm də dinamika baxımından çətinlik çəkdi.
Başlanğıcda heyətdə cəmi beş mərkəz yarımmüdafiəçisi var idi. Onlardan biri də əslində “10 nömrə” tipli Lucas Paqueta. Sağ cinah müdafiəçisi Wesley zədələnəndən sonra, onun yerinə Manchester United-ə keçmək üzrə olan Ederson çağırıldı və rəqəmlər bir az düzəldi, amma keyfiyyət balansı dəyişmədi.
Bu xaosun ortasında Bruno Guimaraes komandanın həm beyni, həm ayaqları oldu. Newcastle kapitanı həm yaradıcı rol oynadı, həm də müdafiəyə kömək üçün böyük məsafə qət etdi. Turnir boyu dörd qol ötürməsi ilə ön plana çıxdı, amma təkbaşına kifayət etmədi. Ederson və Danilo isə demək olar ki, yalnız epizodik dəqiqələrlə kifayətləndi – bu da Ancelotti-nin onlara nə qədər az güvəndiyini göstərirdi.
Norveçə məğlubiyyətdən sonra italiyalı mütəxəssis açıq şəkildə etiraf etdi ki, Braziliya mərkəz xəttində ciddi dəyişikliklərə ehtiyac duyur. Bu, artıq təkcə taktika məsələsi deyil, nəsil dəyişikliyinin zərurətidir.
Penaltidəki qərar: data, instinkt və itirilən an
Norveçə qarşı oyunda ilk hissədə Braziliyanın penaltisi oldu. Bu epizod sonradan bütün turnirin taleyini simvolizə edən məqama çevrildi.
Çoxları hesab edirdi ki, topun arxasına Vinicius keçəcək. Turnirin ən məhsuldar braziliyalısı, komandanın hücum lideri, özünə inamı yerində. Amma topu nöqtəyə Bruno Guimaraes qoydu. Zərbə uğursuz alındı. Braziliya hesabı aça bilmədi, sonra isə geri düşdü və oyunu çevirmədi.
Ancelotti sonradan açıqladı ki, bu seçim tamamilə statistikaya əsaslanıb. Daxili hesablamalara görə, penalti üçün birinci seçim Raphinha idi, sonra Neymar, daha sonra isə Bruno Guimaraes. Raphinha və Neymar meydanda deyildi, növbə Brunoya çatmışdı. Ondan sonra gələn ad Gabriel Martinelli idi.
Rəqəmlər, faizlər, ehtimallar. Amma dünya çempionatının belə məqamlarında bəzən soyuq data ilə isti instinkt arasında sərhəd çox incə olur. Braziliya bu incə xəttin üstündə büdrədi.
Zədələr: bəhanə yox, amma reallıq
Ancelotti-nin qərarları haqlı olaraq tənqid olunur, amma o da masaya bəzi ağır faktlar qoya bilər. Braziliya bu turnirə ciddi itkilərlə gəldi və yarış boyu zərbələr almağa davam etdi.
Heyət açıqlanmamışdan əvvəl artıq Eder Militao, Rodrygo və Estevao Willian kimi adlar siyahıdan silinmişdi. Yəni komanda start sağ cinah müdafiəçisindən və cinahlarda iki potensial əsas oyunçudan və ya “joker”dən məhrum idi.
Turnir başlayandan sonra bəxt üzlərini yenə güldürmədi. Neymarın hekayəsi gözlənilən idi, amma buna əlavə olaraq Raphinha və Paqueta da hamstring zədələri ilə sıradan çıxdı. Raphinha ikinci qrup oyununda Haiti ilə matçın ilk hissəsində zədələndi və daha meydana çıxmadı. Paqueta isə Yaponiya ilə pley-off oyununda fasilədə əvəzləndi və komandaya yenidən kömək edə bilmədi.
Belə vəziyyətdə Ancelotti-nin seçimləri daha da daraldı, rotasiya imkanları azaldı, amma bu, onun veteranlara bu qədər kor-koranə bağlılığını tam bəraət qazandırmır. Sadəcə mənzərəni tamamlayır.
Yeni dövrün astanasında
Bu fiasko Ancelotti üçün də, Braziliya futbolu üçün də ağır zərbədir. Amma italiyalı baş məşqçi bu məğlubiyyəti son deyil, başlanğıc kimi təqdim edir. Onun sözlərinə görə, bu, yeni dövrün ilk addımıdır.
Məğlubiyyət – Braziliya üçün tabu söz deyil. Onlar tarix boyu ayağa qalxmağı bacarıblar. Sual indi başqadır: bu dəfə ayağa qalxan komandanın siması kimlərin üzündən ibarət olacaq? Veteranların kölgəsində sıxılan gənclər, yoxsa nəhayət meydanı ələ alan yeni nəsil?
Cavab, görünür, artıq təkcə Ancelotti-nin əlində deyil. Amma bir şey aydındır: növbəti böyük turnirə eyni heyət fəlsəfəsi ilə çıxmaq Braziliya üçün sadəcə risk deyil, intihar olar.
