Brighton və Manchester United arasında mövsümün son pərdəsi

Amex Stadium axşam işıqları altında mövsümün son pərdəsi bağlanarkən, bu qarşılaşma həm hekayə, həm də hesabat idi. Brighton mövsümü “Regular Season - 38” turunda, öz meydanında, Avropa xəyalını gerçəkləşdirmiş halda tamamlayırdı: ümumilikdə 38 oyunda 53 xal, qol fərqi +6 (52 vurulan, 46 buraxılan). Manchester United isə 3-cü pillədə, 71 xalla və +19 qol fərqi ilə artıq Çempionlar Liqası “League phase” biletini cibinə qoymuşdu. Lakin 0-3 hesablı yekun göstərdi ki, Carrick-in komandası son fitə qədər ritmi buraxmaq niyyətində deyil.

Fabian Hurzeler bu mövsümün əsas kimliyinə sadiq qalaraq yenə 4-2-3-1 ilə çıxdı. 33 oyunda bu quruluşu seçməsi təsadüfi deyil: evdə orta hesabla 1.6 qol vuran, 1.1 qol buraxan, topa sahib olmağı və geridən quruculuğu sevən bir Brighton modeli formalaşıb. Arxa dördlükdə L. Dunk – J. P. van Hecke mərkəz cütlüyü, kənarlarda F. Kadioglu və M. Wieffer ilə yanaşı, top paylanmasının beyni kimi P. Gross – J. Milner ikilisi “iki altı nömrə” kimi yerləşirdi. Onların qarşısında D. Gomez, J. Hinshelwood və soldan içə qapanan M. De Cuyper D. Welbeck-i tək zirvədə dəstəkləməli idi.

Amma kağız üzərindəki bu simmetriya, real meydanda ciddi boşluqlara çevrildi. K. Mitoma-nın hamstring zədəsi, S. Tzimas və A. Webster-in itkiləri Brighton-un həm sürət, həm də mərkəz dərinliyi baxımından ehtiyat planlarını zəiflətdi. Xüsusən Webster-in yoxluğu Dunk-a həm liderlik, həm də daha çox sahəni örtmək məcburiyyəti yüklədi. Mövsüm boyu 10 sarı vərəqə alan Dunk müdafiə xəttini irəli çıxarmaqda cəsarətli olsa da, bu dəfə rəqibin arxaya atdığı qaçışlara qarşı eyni aqressivliyi risk etməyə bilmədi.

Manchester United də öz DNT-sini qorudu: 4-2-3-1, lakin daha vertikal, daha çevik. Arxada L. Shaw və N. Mazraoui kənarlardan irəli çıxdıqca, H. Maguire – L. Martinez cütlüyü topdan sonra xətti tez sıxışdırdı. Mərkəzdə K. Mainoo və M. Mount-un ikilisi, Casemiro-nun yoxluğunda (inactive statusu ilə bu oyunu buraxdı) daha yüngül, lakin daha çevik bir “motor otağı” yaratdı. Onların önündə B. Fernandes klassik “10 nömrə” kimi deyil, bəzən ikinci hücumçu, bəzən isə dərin oyunqurucu rolunda zonalar arasında gəzişirdi.

Məhz burada “Hunter vs Shield” dueli formalaşdı: D. Welbeck-in mövsüm boyu 13 qolla göstərdiyi instinkt, United-in ümumilikdə 50 qol buraxan, amma buna rəğmən 20 qələbə qazanan müdafiə xəttinə qarşı. Brighton ümumilikdə hər oyunda 1.4 qol vurma ortalamasına sahib olsa da, bu matçda Welbeck arxa xəttin arxasına atılan ötürmələri ala bilmədi. Bunda həm də onun penalti etibarlılığının sarsılmış olması psixoloji rol oynayırdı: mövsüm ərzində 3 penaltiyə yaxınlaşıb yalnız 1-ni qola çevirib, 2-ni qaçırıb. Bu, cərimə meydançasında qərar anlarında tərəddüd yaradan xırda, amma vacib detallardandır.

Digər tərəfdə isə B. Mbeumo ön cəbhədə “ovçu” rolunu mükəmməl oynadı. 11 qolluq mövsüm performansı, 59 zərbədən 32-sinin qapıüstü olması ilə birlikdə onun keyfiyyətli son vuruş profilini göstərir. Brighton-un ümumilikdə 46 qol buraxan müdafiəsi, evdə orta hesabla 1.1 qol buraxsa da, United-in səfərdə 1.6 qol ortalamasına cavab tapa bilmədi. Bu oyunda Mbeumo tez-tez L. Shaw ilə birlikdə sol cinahda overload yaradaraq Wieffer və van Hecke-nin arasındakı kanalı hədəfə aldı – məhz Brighton-un struktur zəifliyi də burada açıldı.

“Engine Room” duelində P. Gross – J. Milner tandemi ilə K. Mainoo – M. Mount ikilisinin qarşıdurması matçın ritmini təyin edən xətt idi. Gross-un mövsüm boyu geridən quruculuqda aldığı məsuliyyət bu dəfə United-in mərkəz presingi ilə boğuldu. Mainoo-nun çevik mövqe alması, Mount-un isə zaman-zaman Fernandes-lə yanaşı yüksək pressə qoşulması Brighton-un birinci fazadan ikinci fazaya keçidini kəsdi. Nəticədə D. Gomez və J. Hinshelwood daha çox geri qayıdıb top almağa məcbur oldu, bu isə Welbeck-i ön cəbhədə təcrid etdi.

Disiplin xəttində də maraqlı kontrast var idi. Mövsüm boyu Brighton-un sarı vərəqlərinin pik dövrü 46-60 dəqiqə aralığında 27.91% ilə orta hissədə sıxlaşır. United-də isə 46-60 dəqiqə aralığında 21.88%, 76-90 dəqiqələrdə isə 20.31%-lik sarı vərəqə payı komandanın matçın ikinci yarısında həm aqressiv, həm də riskli oynadığını göstərir. Bu görüşdə də United oyunun tempini itirməmək üçün ikinci hissədə daha sərt duellərə girdi, amma ümumi struktur sayəsində bu aqressiya nəzarətdən çıxmadı.

Taktiki baxımdan Carrick-in əsas qələbəsi cinahların idarə olunması oldu. K. Mitoma-sız Brighton sol cinahda fərdi driblinq keyfiyyətini itirərkən, M. De Cuyper daha çox kombinasiyaya söykənən, lakin daha az partlayıcı profil təqdim etdi. Nəticədə F. Kadioglu-nun irəli çıxışları arxasında qalan boşluqlar tam istədiyi şəkildə cəzalandırıla bilmədi. Əvəzində United bu boşluqları A. Diallo və P. Dorgu vasitəsilə tapdı, Fernandes isə bu qaçışlara zamanında və dəqiq ötürmələrlə xidmət etdi. Onun mövsüm ərzində 21 qol ötürməsi, 137 açar pası bu oyunda da öz əksini tapdı – hər hücumda Brighton-un blokları arasında bir çatlaq tapma instinkti ilə.

Statistik proqnoz prizmasından baxanda, bu nəticə təsadüfi görünmür. Heading into this game, Brighton-un evdə 30 qol vurub 20 qol buraxması onu Amex-də balanslı, amma bəzən çox açıq komanda kimi təqdim edirdi. United isə səfərdə 30 qol vurub 26 qol buraxaraq, risklə məhsuldarlıq arasında incə xətti qorumağı bacarmışdı. xG rəqəmləri verilməsə də, struktur və mövsümlük ortalamalar əsasında bu qarşılaşmanın United üstünlüyü ilə bitməsi gözlənilən idi; 0-3 hesabı isə bu üstünlüyün nə qədər klinik şəkildə meydanda təcəssüm etdiyini göstərdi.

Beləliklə, Brighton mövsümü 8-ci pillədə, Avropa ümidini doğrulayan, amma elita qarşısında hələ də müəyyən məsafə saxlayan komanda kimi bitirir. Manchester United isə 3-cü yer, 69 qol, 71 xal və Amex-də alınan dominant qələbə ilə növbəti mövsüm Çempionlar Liqası səhnəsinə həm nəticə, həm də oyun kimliyi baxımından hazır girdiyini sübut edir.