Bukayo Saka Arsenal-ı Çempionlar Liqasının finalına daşıdı
Bukayo Saka Arsenal-ı 20 ildən sonra ilk dəfə Çempionlar Liqasının finalına daşıdı. Emirates-də Atletico Madrid üzərində 1:0 hesablı qələbə, klubun nəhəng tarixi üçün daha bir dönüş nöqtəsi oldu.
Saka-nın anı, Arsenal-ın əsri
İspaniyada 1:1-lik ilk oyundan sonra hər şey incə hesablarla ölçülürdü. Bir qol, bir səhv, bir an kifayət edəcəkdi. O an fasiləyə saniyələr qalmış gəldi.
William Saliba müdafiə xəttini yarıb ötürməni irəli göndərdi. Viktor Gyokeres topu aldı, cərimə meydançasının kənarında rəqibini aldatdı, yenidən istiqamət dəyişdi, sonra isə arxa dirəyə iti, amma düşünülmüş bir kros göndərdi. Orada Leandro Trossard zərbəni endirdi, Jan Oblak sol əli ilə möhtəşəm reaksiya göstərdi, lakin topu yalnız kənara itələyə bildi.
Davamı isə artıq bu mövsümün Arsenal hekayəsinin təkrarlanan səhnəsidir. Bukayo Saka ən doğru yerdə, ən doğru anda peyda oldu və qayıdan topu qapıya sancdı. Diego Simeone qəzəblə ofsayd jestləri edirdi, lakin bayraq qalxmadı. Emirates partladı. Səslər, qışqırıqlar, yüngülləşmə hissi – bu qol təkcə oyunu deyil, mövsümün axarını dəyişirdi.
Saka-nın zərbəsi Arsenal üçün möhtəşəm 24 saatı tamamladı. Bir gün əvvəl Manchester City-nin Everton səfərində 3:3-lük heç-heçəsi Premyer Liqada taleyi yenidən Mikel Arteta-nın komandasının əlinə qaytarmışdı. İndi çempionluğa gedən yolda yalnız West Ham, Burnley və Crystal Palace qalıb. İyirmi iki illik gözləntinin sonu görünür.
İndi isə budapeştli may axşamı üfüqdə görünür. Paris Saint-Germain və ya Bayern Munich – fərqi yoxdur. Arsenal 140 illik tarixində ən böyük mövsümünü tamamlamaq üçün artıq yalnız bir finaldan ibarət məsafədədir.
Hale End-dən Budapeştə
Saka hələ dörd yaşında idi, Thierry Henry və komanda yoldaşları 2006-cı ildə Stade de France-da Barcelona qarşısında diz çökəndə. O məğlubiyyət klub yaddaşına yara kimi həkk olundu. İndi isə Hale End akademiyasının yetirməsi, Arsenal-a səkkiz yaşında qoşulan bu uşaq, həmin hekayəni başqa finalda, başqa şəhərdə yenidən yazmaq şansı qazanıb.
Fulham-a qarşı şənbə günü 3:0 hesablı qələbədə parlayan Saka, Atletico qarşısında da yenidən səhnənin mərkəzinə çıxdı. İlk dəqiqələrdə Arsenal çox çalışdı, amma az yaratdı. Gabriel uzaq məsafədən yoxladı, Saka isə Declan Rice-ın künc zərbəsindən sonra cərimə meydançasında boş qaldı, lakin zərbəsi keyfiyyətli alınmadı.
Myles Lewis-Skelly – Arteta-nın mərkəzə güvəndiyi gənc – preslə, aqressiya ilə rəqib cərimə meydançasına qədər irəlilədi, ancaq geri çəkdiyi ötürmədə komanda yoldaşını tapmadı. Atletico Madrid isə tanıdığımız Atletico idi: sıx, səbirli, ağırlığını arxaya verən, rəqibin səhvini gözləyən.
İlk hissənin sonuna on dəqiqə qalmış Leandro Trossard cərimə meydançasında Antoine Griezmann-la təmasdan sonra yıxılanda, tribunalar penalti tələb etdi. Daniel Siebert əlini qaldırmadı, VAR da səssiz qaldı. Elə bil Arsenal üçün yenə də çətin gecə yazılırdı.
Ta ki Saka səhnəyə çıxana qədər.
Atletico-nun cavabı və Emirates-in sinir oyunu
Qol oyunun ruhunu tam dəyişdi. Atletico artıq gizlənə bilməzdi, ikinci hissədə irəli çıxmağa məcbur qaldı. Bu isə risk demək idi.
Tezliklə Arsenal azarkeşlərinin ürəyi ağzına gəldi. Saliba havada topu düzgün qiymətləndirmədi, başla geri ötürməsi qısa alındı və Giuliano Simeone fürsəti qoxuladı. O, David Raya-nı keçdi, boş qapı qarşısında bərabərlik qolu sanki yazılmış kimi görünürdü. Amma Gabriel inanılmaz müdaxilə ilə onu tarazlıqdan saldı, zərbə anını pozdu. Simeone penalti tələb etdi, VAR yenə meydanın kənarındakı ekrana toxunmadı.
Atletico təzyiqi artırdı, Griezmann təhlükəli zərbə ilə Raya-nı yoxladı, qapıçı bu dəfə komandası üçün sükunəti qorudu. 58-ci dəqiqədə Saka alqış sədaları altında meydanı tərk etdi – Aşil problemi sonrası yüklənməni idarə etmək lazımdır. Ayağa qalxan 60 min nəfər, bu mövsümün simasını ayaq üstə yola saldı.
Sahədə isə hələ iş bitməmişdi. Piero Hincapie sol cinahdan əla ötürmə ilə Gyokeres-i tapdı, isveçli hücumçu yarımvoleni qapıya sancmaq üçün ideal vəziyyət qazandı, amma topu qapıdan yuxarı göndərdi. Bu epizod Arsenal-ın qalan dəqiqələrdə nə ilə risk etdiyini xatırlatdı: bir qol, bir səhv, bütün mövsümün ovqatını dəyişə bilərdi.
Raya Marcos Llorente-nin zərbəsində də ayıq davrandı. Atletico-nun gözlənilən "mühasirəsi" isə heç cür tam gücü ilə formalaşmadı. Arsenal bu dəfə əsəblərinə sahib çıxdı, mərkəzi sıxdı, riskli zonaları bağladı.
Dəqiqələr irəlilədikcə tribunadakı enerji dəyişdi. Mövsüm boyu Emirates-i bürüyən gərginlik, hər səhv pasda yüksələn narahatlıq, hər top itkisində hiss olunan qorxu yavaş-yavaş çəkildi. Onun yerini inam aldı. Səslər daha gur, mahnılar daha sərbəst səslənməyə başladı.
Və nəhayət, final fit. Sanki stadionun damı uçdu. Səslər, qucaqlanmalar, gözlərdə yaş – bu, təkcə bir oyunun yox, illərlə yığılan həsrətin boşalması idi.
Arsenal indi dörd oyunun astanasındadır: üçü Premyer Liqada, biri isə Budapeştin nəhəng səhnəsində. Dörd oyun, iki kubok, bir mövsüm. Sual sadədir: bu komanda tarixini dəyişmək üçün daha nə qədər cəsarət göstərə bilər?
