Cavenagh Rangers-i 150% məşğul edir: Trofeysiz il sonrası vəziyyət
Bir il əvvəl elan olunan böyük dəyişikliklərdən sonra Rangers hələ də meydanda cavab tapa bilməyib, amma klubun yeni rəhbərliyində tərəddüdə yer yoxdur. Sədr Andrew Cavenagh deyir ki, Ibrox artıq onun həyatının mərkəzinə çevrilib və trofeysiz ilk mövsüm belə bu bağlılığı silkələyə bilməyib.
Keçən ilin eyni günündə klub rəsmi şəkildə açıqladı: amerikalı iş adamı Cavenagh və 49ers Enterprises tərəfindən idarə olunan investorlar konsorsiumu Rangersdə nəzarət paketini alıb. Ümid böyük idi, ton dəyişmişdi. Nəticə isə indi ortadadır – “inanılmaz dərəcədə məyusedici” bir mövsüm, Cavenagh-ın öz sözləri ilə desək, “hər kəsin ağzında dəhşətli dad” buraxan bir il.
Sürətli təyinatlar, daha da sürətli qurbanlar
Yayda klub sükanını Russell Martin-ə verdi. Qısa sürdü. Oktyabrda onunla yollar ayrıldı. Bir ay sonra isə daha dərin kəsik gəldi: baş icraçı Patrick Stewart və idman direktoru Kevin Thelwell də vəzifələrini itirdi.
İdarəetmə piramidası silkələndi, amma meydandakı tablo dəyişmirdi. Yeni baş məşqçi Danny Rohl komandanın çempionluq yarışına qayıtmasına nəfəs verdi, templi yüksəltdi, ümidləri alovlandırdı. Son düz sprintdə isə komanda büdrədi – son beş oyundan dördündə məğlubiyyət və titulsuz yekun.
Bu fondda Cavenagh BBC Scotland-a verdiyi və indi yenidən vurğuladığı fikri təkrarlayır: bu mövsüm “inanılmaz dərəcədə məyusedici” idi və klub ətrafında “dəhşətli bir dad” buraxdı.
“Bu klub səni molekulyar səviyyədə ələ keçirir”
Təzyiq aydındır. Təxminən 40 milyon funt sterlinq transfer xərci, amma vitrin boşdur. Belə halda bir çox investor geri çəkilməyi düşünərdi. Cavenagh-dan soruşurlar: bu il ərzində heç olubmu ki, “bura niyə girdim?” deyə özünə sual versin?
Cavab qısa və kəsindir: “Xeyr.”
Onun təsvir etdiyi bağlılıq emosionaldır, sərmayəçi leksikonundan çox, azarkeş dilinə yaxındır: “Bu klub səni molekulyar səviyyədə ələ keçirir. Və bu olandan sonra, sən bitdin. Bu, mənimlə və bir çoxumuzla baş verib.”
O, “zövq” və “əyləncə” sözlərini işlətməkdən belə çəkinir: “Belə bir mövsümü yaşayıb o sözləri işlədə bilməzsən.” Amma meydandakı xaosun arxasında onun üçün cəlbedici bir şey var – çətinliyin özü: “Bu çağırışı mən həqiqətən sevirəm, Paraag [Marathe] də, qalanlarımız da.”
Bir tərəfdə sərt məyusluq, o biri tərəfdə isə meydan oxumaq həvəsi. Cavenagh deyir ki, bu ilin verdiyi zərbə yalnız bir şey edib – “irəliyə getmək üçün motivasiya”nı artırıb. Uduzmanın dadı, onun fikrincə, gələcək uğurun ləzzətini daha da gücləndirəcək.
Tribunalardan küçələrə – sədr azarkeşlə üz-üzə
Cavenagh-ın üslubu kabinetdən çox tribunaya yaxındır. O, mövsüm ərzində bir neçə oyunda azarkeşlərlə birbaşa dialoqa girdi, sonuncu dəfə isə mövsümün final matçında, Falkirkdə. O, bu açıq ünsiyyəti dəyərli sayır:
“Azarkeşlərimizlə söhbətlərimdən həqiqətən zövq almağa başlamışam,” – deyir.
Amma o da anlayır ki, hər məkanda bu, eyni dərəcədə rahat olmur: “Kimsə mənə dedi ki, onları bir-bir tanımağa çalışım. Falkirkdə bunu etmək üçün yəqin ki, doğru mühit deyildi.”
Yenə də o görüşlərin bir ortaq xətti var. Cavenagh tribunada da, küçədə də eyni hissləri görür: “İstər tribunada olsun, istər küçədə, hamımız müəyyən şeyləri bölüşürük – qalib gəlmək istəyi və hazırda kifayət qədər yaxşı olmadığımızı anlamaq.”
Metodlar, yollar, taktika – bunlar üzərində fikir ayrılığı ola bilər. Amma o, bir şeyi önə çəkir: “Ortaq məqsəd eynidir, ona görə də bu söhbətlərdə ortaq zəmin var, hətta üsullar barədə fikir ayrılıqları olanda belə.”
Trofeysiz il – dönüş nöqtəsi, yoxsa xəbərdarlıq siqnalı?
İlk il trofeysiz bitdi. İdarəetmədə qısa müddətdə sərt qərarlar, meydanda isə yarımçıq qalan yüksəliş. Cavenagh və onunla birlikdə gələn amerikalı investorlar üçün indi məsələ yalnız növbəti transfer pəncərəsi deyil; klubun “molekulyar səviyyədə” ələ keçirdiyi bu bağlılığı real kuboklara çevirməkdir.
Məyusluğun verdiyi yanacaq indi ya yeni bir komandanın təməlini qoyacaq, ya da Ibrox tribunalarında səbrin həddini son dəfə yoxlayacaq.
