Chelsea-nin Wembley ruhu: Cucurella və komandanın dönüşü
Marc Cucurella: “Bu ruhu Wembley‑də də göstərməliyik”
Anfield‑də altı dəqiqə. Chelsea üçün kabus ssenarisi yenidən yazılırdı.
Ryan Gravenberch cərimə meydançasının kənarından topu büküb uzaq küncə göndərdi, tablo 1:0 oldu və bir anda “mavi”lərin üzərinə ağır statistika çökdü: Premyer Liqa tarixində ardıcıl yeddi məğlubiyyət alan ilk komanda olmaq təhlükəsi, bir həftə sonra isə Wembley‑də FA Cup finalı.
Bu anda Chelsea‑nin mövsümünü təsvir edən söz “bədbinlik” idi.
Amma bu dəfə komanda sınmadı. Enzo Fernandez‑in cərimə zərbəsi, heç kimin toxunmadığı topun qapıya qədər süzülməsi – bəlkə də bir az bəxt, amma hər şeydən əvvəl reaksiyanın, dirənişin simvolu idi. Hesab 1:1 oldu, oyunun ab-havası dəyişdi.
Marc Cucurella matçdan sonra TNT Sports‑a danışanda ilk olaraq məhz bu ruhdan söz açdı: komandanın birlikdə oynayanda səviyyəsini qaldıra bildiyini, mübarizə aparanda “həqiqətən yaxşı komanda”ya çevrildiyini vurğuladı. Onun üçün bu xal sadəcə seriyanın qırılması deyildi, gələn həftənin finalı üçün psixoloji körpü idi.
McFarlane qanaxmanı dayandırdı
Chelsea üçün son həftələr təkcə nəticə baxımından yox, klub atmosferi baxımından da ağır keçib. Çempionlar Liqasına vəsiqə yarışı səssiz‑sədasız əldən verildi, Liam Rosenior ilə yollar ayrıldı, pərdəarxası xəbərlər isə futbolçuların artıq onun metodlarına cavab vermədiyini deyirdi. Üstəlik, Calum McFarlane rəhbərliyi altında ilk oyunda evdə düşmə zonasına qarşı mübarizə aparan Nottingham Forest‑ə 1:3 hesabı ilə uduzmaq – bu, azarkeşlərin səbrini son həddə gətirmişdi.
Belə fonda Anfield‑ə səfər bir növ təcili əməliyyat idi. McFarlane‑in işi sadə idi: qanaxmanı dayandırmaq. Bunu da etdi. Nəticə üç xal olmasa da, performans elə idi ki, səfər tribunası oyunun sonunda komandanı alqışlarla yola saldı.
Bu oyunda daha önəmli olan isə başqa məqam idi: Manchester City‑yə qarşı FA Cup finalı üçün mümkün taktiki xəritə ortaya çıxdı. Pep Guardiola‑nın komandası favorit olaraq qalır, rəqibin gücü müzakirə mövzusu deyil. Amma Chelsea nəhayət özünü necə qorumağı, necə zərbə vurmağı xatırladan bir struktur tapdı.
Üçlü müdafiə, Levi Colwill fərqi
McFarlane ilk dəfə müvəqqəti çalışdırıcı kimi Chelsea‑ni üçlü müdafiə ilə meydana çıxardı. Ümumilikdə bu mövsümdə cəmi dördüncü dəfə bu sxemə əl atıldı. Rosenior dövründə bu düzülüş Premyer Liqa rəqiblərinə qarşı iki məğlubiyyət və FA Cup‑da Wrexham üzərində çətin qələbə ilə yadda qalmışdı. Enzo Maresca isə 18 aylıq dönəmində bu sistemi ümumiyyətlə işə salmamışdı.
Kağız üzərində heç nə ümid vəd etmirdi. Meydanda isə tam əksini gördük.
On ay sonra – Fifa Club World Cup finalından bəri ilk startını alan Levi Colwill müdafiəyə həm topa nəzarətdə soyuqqanlılıq, həm də arxadan oyunun qurulmasında sabitlik gətirdi. McFarlane matçdan sonra onu “meydandakı ən yaxşı futbolçu” adlandırdı, liderliyini və bu qədər fasilədən sonra tam 90 dəqiqə oynamasını xüsusi qeyd etdi.
23 yaşlı mərkəz müdafiəçisi ilə yanaşı Wesley Fofana da heyətə qayıtdı. McFarlane onu əvvəlki oyunlarda kənarda saxlamışdı, amma Colwill‑Fofana tandemi özünü doğrultdu. Onların yanında isə bu çətin seriyada stabil çıxışı ilə seçilən yeganə futbolçulardan biri olan Jorrel Hato yenidən start heyətinə döndü.
Bu üçlü, Chelsea‑nin uzun müddətdir itirdiyi sabitliyi hiss etdirən nadir müdafiə xətti oldu.
Cucurella azadlığı, Palmerin oyanışı
Sxemin ən böyük qazancından biri də Cucurella idi. İspan futbolçu sol cinahda artıq sadəcə müdafiəçi yox, hücumçu qanad müdafiəçisi kimi oynadı. O, Liverpool‑un həmin tərəfdə məcburi seçimlə meydana çıxan Curtis Jones üzərinə təzyiq qurdu, boşluqları tapdı, temp verdi.
Cole Palmer üçün də bu oyun kiçik dönüş nöqtəsi sayıla bilər. Son vaxtlar formadan düşən, klub səviyyəsində 10 oyundur qol vurmayan yarımmüdafiəçi Anfield‑də daha sərbəst, daha inamlı göründü. Qolu da var idi – yalnız Cucurella ilə bağlı minimal ofsayd səbəbilə ləğv olundu. Top qapıda idi, amma hesabda yox. Buna baxmayaraq, Palmerin hərəkətləri, mövqe seçimi, risk etməyə başlaması Chelsea üçün müsbət siqnaldır.
Komanda dörd əsas cinah oyunçusundan məhrum olduğu bir gündə məhz bu sxemlə hücumda nəfəs aldı. Ehtiyat skamyasında 17 yaşlı akademiya yetirmələri Mathis Eboue və Ryan Kavuma‑McQueen otururdu – bu da nə qədər məhdud seçimlə oynamalı olduqlarının ən aydın göstəricisi idi.
Klub daxilində ümid var ki, Alejandro Garnacho və Pedro Neto City‑yə qarşı oyuna qədər sıraya dönəcək. Kapitan Reece James isə artıq bu matçda təxminən bir aylıq fasilədən sonra meydana çıxıb, ritmə qayıdışın ilk addımını atdı.
Dünya çempionluğundan liqa kabusuna
Keçən yay Chelsea dünyanın ən elit komandalarına qarşı bir mövsümə sığmayan nəticələr əldə etmişdi. İspaniya, İtaliya, İngiltərə və Fransa çempionları üzərində qazanılan qələbələr, sonda Paris St‑Germain üzərində Club World Cup titulu – bu, bir oyunluq duellərdə Chelsea‑nin hələ də elit rəqibləri məğlub edə bildiyinin sübutu idi.
Bugünkü Premyer Liqa mənzərəsi tamam başqa hekayə danışır. Klub rəhbərliyinin ən azı Çempionlar Liqasına vəsiqə gözlədiyi komanda beşinci yeri də artıq əlçatmaz buraxıb. Statistik tablo ağırdır: 14 ardıcıl Premyer Liqa oyununda qapını toxunulmaz saxlaya bilməyən Chelsea üçün bu, 1979‑cu ilin mart‑may ayları arasındakı 15 oyunluq seriyadan bəri ən uzun “quru oyun”suz dövrdür. Son 11 liqa matçında cəmi bir qələbə – ambisiyalarla reallıq arasındakı uçurumun qısa xülasəsi.
Forest‑ə qarşı evdəki biabırçı məğlubiyyətdən sonra McFarlane bu dəfə daha pozitiv danışa bildi. Onun sözlərinə görə, komanda “istənilən reaksiyanı verdi”, həm nəticə, həm də oyun baxımından irəli addım atdı. O, Anfield‑dəki qarşılaşmanı “hər iki istiqamətə gedə biləcək oyun” kimi təsvir etdi və komandasının qələbə üçün imkanlar tapdığını, bu baxımdan bir az məyus olduğunu etiraf etdi. Amma ümumi ton birdən-birə dəyişmişdi: artıq söhbət yalnız zərər nəzarətindən yox, üzərinə nəsə əlavə etməkdən gedirdi.
Wembley sınağı: plan hazırdırmı?
McFarlane artıq göstərib ki, komandanı təzyiq altında da oyuna hazırlaya bilir. Wembley‑də Leeds üzərində 1:0 hesablı qələbə ilə gələn FA Cup finalı bileti bunu təsdiqlədi. İndi isə qarşıda daha böyük səhnə var – Manchester City.
Anfield‑dəki bu bərabərlik, qırılan məğlubiyyət seriyası, üçlü müdafiə ilə tapılan balans, Colwill‑in dönüşü, Cucurella və Palmerin azadlığı – bunların hamısı bir sualın ətrafında cəmlənir:
Chelsea bu ruhu bir həftə sonra, eyni şəhərdə, amma başqa stadionda, kubok üçün döyüşdə yenidən meydanda görə biləcəkmi?
