Craig Gordon: 25 illik futbol karyerasının sonu
43 yaş. 25 il. Üzərində 760-dan çox oyun. Və indi – sükut. Craig Gordon nəhayət ki, qapını bağladı.
Bu, sadəcə təqaüd xəbəri deyil. Bu, müasir şotland futbolunun ən möhkəm, ən inadkar hekayələrindən birinin nöqtəsidir.
Tynecastle-dan zirvəyə
2001-ci ildə peşəkar debüt. Gənc bir qapıçı, uşaq vaxtı tribunada sevdiyi klub üçün – Hearts üçün meydanda. Buradan başlayan yol onu Celtic-ə, Sunderland-ə, Cowdenbeath-ə və əlbəttə, Şotlandiya millisinin qapısına qədər apardı.
2004-cü ildə ilk dəfə milli formanı geyindi. Sonra bu rəqəm 84-ə yüksəldi. 84 dəfə himn, 84 dəfə meydanın ortasında sıraya düzülmək, 84 dəfə ölkəni təmsil etməyin ağırlığı.
Hearts ilə 2005/06 mövsümündə qazandığı Şotlandiya Kuboku onun 15 böyük titulundan birincisi idi. Sonuncu deyildi. Heç uzaqdan da deyil.
24 yaşında ikən o, artıq Hearts-ın “hall of fame” siyahısına düşmüşdü – klub tarixində bu şərəfi qazanan ən gənc futbolçu. Uşaq vaxtı tribunada izlədiyi adların yanına, özü də bu qədər tez yazılmaq… az futbolçuya nəsib olur.
Rekord transfer, tarixi seyv
2007-ci ildə Sunderland üçün ödənilən 9 milyon funt. O dövr üçün qapıçıya görə Britaniya rekordu. Bu məbləğ təkcə bazar dəyərini yox, ona olan inamı göstərirdi.
Bu inamın cavabı da gəldi. 2010-cu ildə Bolton-a qarşı etdiyi o seyv – illər sonra Premyer Liqa tarixinin ən yaxşı qurtarışı seçildi. Bir an. Bir refleks. Və bir qapıçını əfsanələr rəfində başqa bir yerə qaldıran epizod.
Gordon, Şotlandiya Futbol Assosiasiyasının beynəlxalq şərəf lövhəsində adını yazdırdı. Klub səviyyəsində titullar, fərdi mükafatlar, rekordlar… Kağız üzərində hər şey mükəmməl görünürdü.
Kağız, amma, ağrı hiss etmir.
Bədəni “yox” deyəndə
Onun 25 illik karyerası yalnız kuboklar və rekordlarla xatırlanmayacaq. Bəlkə də daha çox, bədəninin ona vurduğu zərbələrlə.
Ayaq biləyi zədələri, qırılmış qollar, diz əməliyyatları. Sunderland-dəki dövrü yavaş-yavaş bu ağrıların altında əriyirdi. Sonda klubla yollar ayrıldı, meydanlar susdu, reabilitasiya başladı.
Elə bir məqam gəldi ki, o, iki ilə yaxın topdan uzaq qaldı. 2012-ci ildən etibarən karyerasını bitirə biləcək səviyyədə ağır vəziyyətlə mübarizə apararkən məşqçiliyə üz tutdu. Bir vaxtlar Premyer Liqa-nın rekord qapıçısı olan adam indi ağrısız yerimək üçün mübarizə aparırdı.
Bu, çoxları üçün son olardı. Gordon üçün yox.
İkinci həyat: Celtic illəri
Ağrısız yerimək belə çətin olduğu dövrdən, yenidən elitaya qayıtmaq… Bu, təkcə tibbin deyil, xarakterin qələbəsidir.
O, ayağa qalxdı. Sonra yenidən qapı dirəklərinin arasına. Celtic-lə müqavilə imzaladı və orada karyerasının ikinci baharını yaşadı.
Celtic forması ilə altı Premyerşip çempionluğu, beş Liqa Kuboku, üç Şotlandiya Kuboku qazandı. Üçlük, dördlük, “trebl” – adı necə olur-olsun, o, qalib komandaların mərkəzində dayanırdı. Hər dəfə də eyni sakitliklə, eyni peşəkarlıqla.
Geri dönüş, yenidən Hearts, yenidən sınaq
Celtic Park-dakı müqaviləsi başa çatdıqdan sonra dairə bağlandı. O, yenidən Hearts-a qayıtdı. Uşaqkən dəstəklədiyi, gənc yaşda əfsanə olduğu kluba.
Tynecastle tribunaları onu yenidən bağrına basdı. O isə yaşına baxmadan, bir daha sübut etdi ki, rəqabət üçün hələ çox şeyi var. Hearts çempionluq uğrunda mübarizə apararkən, o, yenə ön planda idi.
Sonra daha bir qara xəbər. 2022-ci ilin Milad ərəfəsində – ikili ayaq sınığı. Təkcə mövsümünü deyil, karyerasını da sual altına qoyan dəhşətli zədə. 39, 40 yaşında belə bir zərbədən sonra çoxları “bəsdir” deyərdi.
Gordon yenə demədi.
Əməliyyat, reabilitasiya, ağrı. Və yenə dönüş. O, həm Hearts, həm də Şotlandiya millisi üçün yenidən meydana çıxdı. Ötən mövsümdə Hearts-ın son tura qədər davam edən çempionluq yarışında öz payını qoydu. 43 yaşında Dünya Çempionatı üçün Şotlandiya heyətində yer aldı.
Bu, artıq sadəcə karyera deyildi. Bu, inadın manifesti idi.
“Əlcəklər nəhayət çıxır”
İndi isə son səhifə. Gordon qərarını Hearts-ın yayımladığı video ilə açıqladı. Sözləri sadə idi, amma illərin yükünü daşıyırdı:
“Heç vaxt bunun bitməsini istəməmişəm, amma bitməlidir. Mən xəyallarımı yaşamışam və buna görə çox minnətdaram”.
O, uşaqlıq arzularını xatırlatdı – klub və ölkə üçün oynamaq. Heart of Midlothian və Şotlandiya. Uşaq üçün adi görünən, amma reallıqda çox az adama nəsib olan bir xəyal.
“Çətin? Bəlkə. Mümkünsüz? Qətiyyən yox”.
Əziyyət, qurbanlar, geriləmələr. Addım-addım, xəyal gerçəyə çevrildi. Tribunadan meydançaya, azarkeşlikdən kapitanlığa.
84 dəfə oxunan himn, hər dəfə eyni məsuliyyət. O, deyir ki, yaxşı müğənni olmayıb, amma 84 ifadan sonra bir az irəliləyiş var. Zarafatın arxasında isə böyük səhnələrin həzzi dayanır: “Ən böyük adlar, ən böyük stadionlar, ən böyük səhnələr – hər anından zövq almışam”.
Komanda yoldaşlarına, məşqçilərə, rəqiblərə, illərlə yanında olan tibbi heyətə, ailəsinə təşəkkür edir. Və ən sonda – azarkeşlərə.
“İndi əlcəklər nəhayət çıxır və mən oyunçu karyerama vida edirəm. Siz, azarkeşlər, mənə hər şeyi vermisiniz və sizi təmsil etmək bir şərəf olub”.
Son cümləsi isə həm səmimi, həm də tamamlayıcıdır: “Ümid edirəm, siz də mənim qədər zövq almısınız. Qəlbimin dərinliklərindən, təşəkkür edirəm”.
Ardınca nə gəlir?
Hearts, Celtic, Sunderland, Şotlandiya – hamısının tarix kitablarında indi Craig Gordon üçün ayrıca fəsil var. Rekord transfer, tarixi seyv, böyük titullar, dağıdıcı zədələr və inadla geri dönüşlər.
O, artıq oynamaqdan dayanıb. Amma belə karyeralar adətən səssizcə yox olmur. Bu qədər təcrübə, bu qədər mübarizə görmüş bir qapıçının futbolun içində başqa rolda qayıtması, sadəcə zaman məsələsi deyilmi?
