Croke Park: Louth, Mayo və Tailteann Cup finalı
Croke Park həftəsonu nəfəs kəsən olacaq. All-Ireland yarımfinalları, üstəgəl Tailteann Cup finalı – və bütün baxışlar Paul Flynn-in proqnozlarına yönəlib.
Louth – Mayo: xəyalla reallığın kəsişdiyi yer
Bu oyunun ətrafında dolaşan hiss ilk növbədə taktika deyil, fürsətdir. Elə bir fürsət ki, xüsusilə Louth üçün demək olar möcüzə dadı verir. Bir neçə il əvvəl bu heyətin All-Ireland finalına çıxmaq ehtimalı ciddi söhbət mövzusu belə deyildi. İndi isə Croke Park-da qapı aralıdır.
Mayo üçün mövsüm sanki yenidən yazılıb. Roscommon və Tyrone qarşısındakı məyusedici məğlubiyyətlərdən sonra onların adını All-Ireland finalına yaxın zonada təsəvvür etmək çətin idi. Amma buradadırlar. Geri dönüşün miqyası təsir edicidir.
İndi əsas sual sadədir: kim ayaqda qalacaq? Azarkeşlər arzulaya, xəyal qura bilər. Meydandakı oyunçular isə xırda detallara yapışmalıdır. Oyunun taleyini müəyyən edəcək fərqlər mikroskopik olacaq. Bu çempionatın hekayəsi elə budur – hər dəfə “bu dəfə asan olacaq” deyəndə, qarşıda yenə oxşar dərəcədə çətin, proqnozlaşdırılması ağır oyun peyda olur.
Louth-un bu mövsüm transformasiyası təsadüfi deyil. Dara McDonnell, James Maguire, Kieran McArdle kimi adlar komandanın ritmini tam dəyişib. Sean Callaghan da həmin yeni dalğanın bir parçası idi, ona görə yoxluğu ciddi itki sayılır. Amma bu gənclərin enerjisinin üzərində yenə də təcrübə dayanır: Sam Mulroy, Ciaran Downey və Craig Lennon. Komandanın istiqamətini, oyunun ağıllı ritmini məhz onlar diktə edir.
Flynn-in baxışında açar zonası aydındır: orta səkkizlik. Louth-un Monaghan qarşısında bu sahədə necə hökmranlıq etdiyini hamı gördü. Hətta 14 nəfərlə qaldıqları anda belə mərkəzdə güclərini itirmədilər. Eyni zonaya yenidən nəzarət qura bilsələr, qapı bir az da geniş açılacaq.
Mayo üçün sual işarələri də məhz buradadır. Mərkəzdə tam inam hələ formalaşmayıb. Amma ön xətt – tamam başqa hekayədir. Bu komanda illərlə axtardığı şeyi nəhayət tapıb: Beirne, Ryan O'Donoghue və Kobe McDonald şəklində üç “marquee” hücumçu. Onlara Tommy Conroy-un yenidən dirçələn forması da əlavə olunanda, Mayo-nun hücum xətti birdən-birə liqanın ən təhlükəli silahlarından birinə çevrilir.
Louth-un tam müdafiə xətti təcrübəlidir, sərtdir, amma əgər Mayo-nun iç hücumçuları eyni anda “tutarsa”, bu, oyunun taleyini dəyişə biləcək faktor kimi görünür.
Oyun təkcə start heyətləri ilə qapanmayacaq. Hər iki komandanın ehtiyat skamyası oyuna ciddi təsir gücünə malikdir. Belə sıx qarşılaşmalarda ritmi itirəndə onu kim və nə vaxt bərpa edəcək – bəzən nəticəni müəyyən edən məhz bu qərarlar olur.
Louth haqqında ən çox heyranlıq doğuran cəhət isə başqa şeydir: inam. Bu yay Dublin və Armagh qarşısında göstərdikləri dözümlülük, geri addım atmamaq xüsusiyyəti onlara yeni kimlik qazandırıb. Sadəcə meydanı tərk etmirlər, rəqib nə qədər sıxsa da oyundan düşmürlər.
İki komandanı ayırmaq demək olar mümkün deyil. Amma Flynn-in ürəyi bir istiqamətə çəkir. Wee County-də – Louth-da – nəsə sehrli bir prosesin baş verdiyini hiss etdiyini deyir. Və o, bu hekayəyə inanır: proqnozu Louth-un finala yürüşüdür.
Tailteann Cup finalı: Down favoritdir, amma Wicklow hekayəsi cazibədardır
Tailteann Cup finalı da Croke Park səhnəsini dolduracaq. Kağız üzərində favorit aydındır: Down. Onların gücü, sürəti, xüsusən də Croke Park-da oynayanda qazandıqları dinamika bu statusu tam əsaslandırır. Üstəlik, Sam Maguire səhnəsinə geri dönmək aclığı komandanın hər hücumunda hiss olunur.
Amma bu turnirin fəlsəfəsi başqa cürdür. Əgər Tailteann Cup inkişaf edən, yol axtaran qraflıqlar üçün böyük anlar yaratmaq üçün yaradılıbsa, Wicklow qələbəsi əsl epik hadisə kimi tarixə düşərdi.
Oisín McConville-in işi burada xüsusi qeyd olunur. Komandanı mərhələ-mərhələ yuxarı daşıyıb, meydanda Mark Jackson və Dean Healy kimi liderlər ön plana çıxıb. Down hələ də ümumi gücə görə bir addım öndə görünür, Flynn də sonda onlara üstünlük verir. Amma Wicklow artıq unutmayacaqları bir mövsüm yaşayıb. Onların bu yola necə davam edəcəyi Tailteann Cup-ın ruhunu müəyyənləşdirəcək.
Dublin – Kerry: mərkəzdə müharibə, skamyada fərq
Dublin üçün bu yarımfinal sözün əsl mənasında blokbasterdir. Paytaxtda çox az adam bu nöqtəyə gələcəklərini gözləyirdi. Westmeath və Louth qarşısındakı məğlubiyyətlər təkcə nəticəyə görə yox, oyunun ləng, ruhsuz görüntüsünə görə narahatlıq yaratmışdı.
Sonra isə Ger Brennan qayıtdı. Və hər şey dəyişdi. Komandada enerji yeniləndi, müdafiə sıxıldı, köhnə Dublin inamı yenidən soyunma otağına qayıtmağa başladı. Amma indi qarşıda tam başqa səviyyədə sınaq dayanır.
Əsas döyüş meydanı aydındır: mərkəz və kənar vuruşlar, yəni “kick-out” müharibəsi. Dublin öz başlanğıcları üzərində ciddi işləyib, amma indi onlar real “sobalığa” girirlər. Kerry bu sahədə ölkənin ən yaxşılarından biridir. Restartları pozmaq üçün həm təşkilatlanma, həm də fiziki güc baxımından ideal profillərə malikdirlər: Mark O’Shea, Sean O’Brien, Diarmuid və Joe O’Connor. Onlar rəqib qapıçıya nəfəs almağa belə imkan verməyən tipdə oyunçulardır.
Kerry bu zonanı açıq-aşkar hədəfə alacaq. Dublin isə cavab olaraq Peadar Ó Cofaigh Byrne, Brian Howard və Ciarán Kilkenny kimi təcrübəli adlara güvənəcək. Onların işi ritmi sakitləşdirmək, topla ilk təmasda panikanı öldürməkdir.
Meydanın o biri başında isə başqa bir şahmat partiyası başlayır. Shane Murphy Tyrone-un adam-adama sisteminə qarşı demək olar xətasız çıxış etmişdi. İndi isə qarşısında tam fərqli bir mexanizm var. Dublin-in zonal press sistemi xeyli daha mürəkkəbdir. Əgər onlar Murphy-ni topu uzağa vurmağa məcbur edə bilsələr, oyunun taleyi “50/50” havabalları üzərində qurulan mərkəz müharibəsinə çevriləcək.
Flynn-in fikrincə, birincili top – “primary possession” – bu oyunun açarıdır. Kim başlanğıclarda üstünlük qazanacaqsa, oyunun ssenarisini də o yazacaq. Donegal-in Kerry-ni necə çətin vəziyyətə saldığını hamı gördü: əsas topu onlardan kəsəndə, Kerry-nin hücum maşını da xeyli ləngiyir. Dublin üçün plan eyni olmalıdır.
Kerry-nin hücumu isə Dublin üçün əsəblərin sərhədini yoxlayan sahədir. Dublin-in kollektiv müdafiə aqressiyası son həftələrdə əla görünür, amma bu hücum xəttini 70 dəqiqə ərzində cilovlamaq çox böyük tələbdir. Sean McMahon ətrafındakı zədə narahatlığı fonunda bu tapşırıq daha da ağırlaşır. Üstəlik, Dylan Geaney və David Clifford hazırkı forması ilə hər müdafiəni sınağa çəkir. Onları tam şəkildə “söndürmək” real görünmür, məsələ zərərin miqyasını minimuma endirməkdədir.
Meydanın o biri ucunda isə Dublin-in öz ulduzları var. Niall Scully və Con O'Callaghan All-Star səviyyəsində çıxış edirlər. Amma qarşılarında bu mövsüm qapısına qol buraxmaqda son dərəcə “xəsis”ləşən bir Kerry müdafiəsi dayanır. Tyrone belə onlara problem yarada bildi, bu isə Dublin-ə bir siqnaldır: fürsətlər gələcək, amma onları dəyərləndirmək üçün soyuqqanlılıq maksimum səviyyədə olmalıdır. Son həftələrdə “iki nöqtəlik” vuruşlarda artan dəqiqlik bu oyunda həlledici ola bilər.
Və nəhayət, böyük fərqləndirici: ehtiyat skamyası. Flynn bunu açıq deyir – əsas “X-Factor” budur. Kerry-nin dərinliyi qorxuducudur. Demək olar hər ehtiyat oyunçu ölkənin istənilən başqa start “15”liyinə rahat düşərdi. Seán O'Shea kimi bir futbolçunun belə start heyətində olub-olmaması ilə bağlı müzakirələr aparılması, güc balansı haqqında hər şeyi izah edir.
Psixoloji tərəf də az rol oynamır. Dublin daxilində hiss belədir: itirəcək çox şeyləri yoxdur. Gözlənti, təzyiq, “mütləq qazanmalısan” yükü daha çox Kerry-nin çiyinlərindədir. Tarix bu cür oyunlarda tez-tez məntiqi alt-üst edir, bunu hamı bilir. Amma Flynn-in hissiyyatı bu dəfə başqa cürdür: bu körpü Dublin üçün bir az artıq uzun görünür.
Onun ssenarisində Dublin oyunu üçdə üç hissəyə qədər “it dalaşı”na çevirəcək, fiziki və psixoloji döyüşdən yayınmayacaq. Amma son 15 dəqiqədə Kerry skamyasını işə salanda, qüvvələr balansı dəyişməlidir. O an Croke Park-da fərqi yaradan məhz o təzə ayaqlar olacaq.
Flynn-in yekun xətti sərtdir və aydındır: Louth, Kerry və Down – üç komanda, üç fərqli hekayə, amma hamısı eyni mərkəzə doğru gedir – All-Ireland yayının ən böyük səhnəsinə. Bu həftəsonu kim fürsəti əldən verməyəcək?
