David Ospina: Kolumbiya Qapıçısının Karyerası və 2026 Dünya Kuboku Ümidləri

O günlər sanki çoxdan keçib. David Ospina artıq 37 yaşındadır, dünya çempionatından az sonra 38 olacaq. Dünya səhnəsində bu yaşda yenidən parlayan qapıçı az olur. Turnirdən on il sonra da ən yüksək səviyyədə qalmaq isə demək olar ki, möcüzədir.

Amma o, yolun hər dəqiqəsindən zövq alıb. Çünki bu yol düz xətt olmayıb.

Nice-dən Dünya Kubokuna

2013-14 mövsümünün sonunda Nice düşməmək uğrunda çarpışırdı. Hücum xətti iflic olmuşdu – 38 oyunda cəmi 30 qol. Belə komandalar adətən aşağı liqaya yuvarlanır. Nice yuvarlanmadı. Çünki qapıda Ospina vardı.

O mövsüm 13 “quru oyun”, saysız-hesabsız xilasetmə. Fransız klubunu ayaqda saxlayan sütun məhz o idi. Hücum işləmir, amma qapıçı hər həftə komandanın taleyini çəkirdi.

Fransa mövsümü bitəndə artıq ona baxan gözlər çoxalmışdı. Ardınca Dünya Kuboku gəldi. Ospina Kolumbiya qapısında 450 dəqiqəyə cəmi 4 qol buraxdı. Bu performans transferi möhürlədi: Arsenal zəng vurdu, o isə “bəli” dedi.

Sonra özü bunu belə xatırlayacaqdı: “Arsenal kimi bir komandaya məxsus olmaq mənim üçün xəyalın gerçək olması idi. O təcrübəni yaşamaq karyeramda möhtəşəm bir şey idi”.

London: böyük klub, keçid dövrü

O, Şimali Londona qəribə bir vaxtda gəldi. Arsene Wenger dövrünün nəfəsi tükənirdi. Klub çempionluq üçün kifayət qədər xərcləmirdi, oynanan futbol gözəl idi, amma Premyer Liqa kuboku reallıqdan çox, nostalji kimi görünürdü.

Qapıçı mövqeyi də dəyişirdi. Heç kim bir gün oyanıb qapıçıları birdən-birə ayaqla oyun ustası olmağa məcbur etmədi, amma tələblər aydın şəkildə sərtləşirdi. Ospina İngiltərəyə gələndə artıq bu yeni dalğaya uyğunlaşmalı idi.

O, illər sonra belə deyəcəkdi: “Müxtəlif nəsillərdə bütün keçidlərin şahidi olmaq imkanım olub. Bu gün bizim mövqe daha böyük rol daşıyır, çünki bizdən ayaqlarımızla oyunda qat-qat çox iştirak tələb olunur – keçmişdə bu qədər vacib deyildi”.

Bəs bu ona xoşdurmu? O, bunu oyunun təkamülü kimi qəbul edir. Demək olar 40 yaşında, taktikanın, mövqelərin daim dəyişdiyini yaxşı anlayır. Qapıçı artıq təkcə topu qaytaran deyil.

“Texniki cəhətdən yaxşı olmaq çox önəmlidir, çünki bu, hücumları arxadan başlatmağa imkan verir. Qapıçı indi start on birliyinin ayrılmaz hissəsidir – təkcə qolların qarşısını alan yox, həm də keçidi sürətli və dəqiq qura bilən oyunçu”, – deyə o əlavə edir.

Cech kölgəsi və yarımçıq qalan Arsenal hekayəsi

Arsenal macərası isə heç vaxt tam açılmadı. Zədələr ritmini pozdu. Klub Petr Cech-i gətirəndə Kolumbiyalının öz yerini tam ələ alması faktiki olaraq mümkünsüzləşdi.

Yenə də o, böyük fiqurlarla eyni paltardəyişmə otağını paylaşdı. Wenger onun üçün həm mentor, həm də üst səviyyə baş məşqçi oldu. Bir də Mikel Arteta vardı – o zaman komandanın kapitanı.

Ospina həmin günləri belə təsvir edir: “Arsenala ilk gəldiyim vaxt onunla komanda yoldaşı olmaq imkanım oldu. O vaxtdan liderliyini göstərirdi və karyerası boyu oyuna nə verə biləcəyini hiss etdirirdi”.

İllər keçdi, Arteta indi baş məşqçidir. Ospina üçün bu, sürpriz deyil. Sual başqadır: bu adam Arsenal-ı illərdir həsrət qaldığı Premyer Liqa tituluna aparacaqmı?

Kolumbiyalı buna ehtiyatla, amma inamla baxır: “Premyer Liqanı qazanmaq üçün böyük şansları var, onları əla baş məşqçi idarə edir və çox yaxşı çıxış edən gənc oyunçulara sahibdirlər. Ümid edək ki, bu uğura çata bilərlər. Arsenal-ın Premyer Liqanı qazanmasını görmək məni çox xoşbəxt edər”.

Artıq o, bunu uzaqdan izləyir. Həftə içi, həftə sonu. Ospina indi uşaqlıq klubu Atletico Nacional üçün oynayır. Şimali Londonun çempionluq stressindən uzaqda, daha sakit ritmdə. Bu sakitlik ona başqa bir şeyə – yığmaya – tam fokuslanmaq imkanı verir.

Kolumbiyanın “qızıl qarışığı”

Bu, bir nəslin zirvəyə yaxınlaşdığı an kimi görünür. James Rodriguez artıq MLS-də, Minnesota United formasındadır. Amma onun ətrafında yenə də güclü skelet var.

Luis Diaz, Vincent Kompany rəhbərliyində Bayern Munich-də karyerasının bəlkə də ən parlaq mövsümünü keçirir. Luis Suarez (Sporting CP) Portuqaliya çempionatında ilk gündən sürətlə uyğunlaşıb.

Ospina bu nəsli belə təsvir edir: “Avropada Lucho Suarez və Luis Diaz kimi böyük klublarda oynayan, inanılmaz dərəcədə vacib fiqurlarımız var. Həmçinin James Rodriguez kimi təcrübəli və keyfiyyətli, eləcə də uzun müddətdir ən üst liqalarda çıxış edən Davinson Sanchez-ə güvənirik”.

Sadəcə təcrübə deyil, gənclik də gəlir. Richard Rios, Juan Cabal, Daniel Munoz və bəlkə də Jhon Duran – yığma ilə münasibətlərini qaydaya salsa – hamısı iz qoymağa hazırdır. Daha sadə desək: Kolumbiya indiyə qədər heç vaxt bu qədər mövqelər üzrə seçim bolluğuna malik olmayıb.

Ospina balansdan məmnundur: “Çox böyük təcrübəyə malik oyunçularımız var, həmçinin hər şeyi düzgün etmək istəyən gənclərimiz. Bir az daha təcrübəli olanlarımız isə yığmaya çox müsbət töhfə verə bilər”.

2026: son böyük şans?

Kağız üzərində Kolumbiya favorit deyil. Amma favoritlərdən də çox uzaqda deyil. Qrupdan çıxmaq onlardan gözlənilir. Yaxşı püşk, uyğun forma, bir az da ritm – yarımfinal niyə olmasın? Bu, bəzən sadəcə enerji, dalğa, ab-hava məsələsidir. Ospina bunu Dünya Kuboklarının içində böyüyən biri kimi yaxşı bilir.

Məhz bu obraz – təcrübəli, hələ də ən yüksək səviyyədə rəqabət aparan qapıçı – onu 2026 kampaniyasında Modelo üçün simaya çevirdi. O, sponsorluqdan danışarkən belə deyir: “Modelo insanları bir araya gətirir, onlara dünyanın istənilən yerində – hətta evlərində belə – unikal anlar yaşamağa və bu anları dostlar, ailə ilə bölüşməyə imkan verir”.

2026 Dünya Kuboku, görünən odur ki, onun üçün milli komanda ilə ən böyük uğuru qazanmaq üçün son real fürsətdir. Karyera vərəqəsində bir boşluq qalır: ard-arda yaxşı turnirlər, yarımfinala yaxınlaşan yürüşlər, amma sonda “gözəl, amma natamam” kimi yadda qalan hekayələr.

İndi isə başqa bir ssenari mümkündür. Bəlkə də Kolumbiyanın bu təcrübəli dövlət adamı üçün bir az daha böyük xəyal qurma vaxtıdır – meydanda olsun, ya kənarda.

Ospina gözünü qırpmadan bunu etiraf edir: “Gözləntilər çox yüksəkdir. Həm özümüz üçün müəyyən etdiyimiz hədəflərə görə, həm də ölkəmiz üçün nəyə nail olmaq istədiyimizə görə”.

Sual indi budur: bu nəsil, bu qapıçı və bu ölkə həmin yüksək gözləntiləri nəhayət reallığa çevirə biləcəkmi?