Declan Rice və Paul Scholes-un mübahisəsi: Tuchel-in qərarı

İngiltərənin DÇ-yə girişinə kölgə salan əsas sual artıq meydandakı oyundan çox mərkəz xəttinə aidir. Komanda qrupdan lider kimi çıxıb, amma müzakirə təkcə rəqiblər üzərindəki üstünlük deyil, Declan Rice üzərində gedir.

Thomas Tuchel-in komandası L qrupunu doqquz mümkün xaldan yeddi ilə tamamlayıb. Start möhtəşəm idi: Xorvatiyaya qarşı 4:2-lik qələbə, hücumda cəsarət, temp, inam. Elə bil İngiltərə nəhayət ki, illərdir gözlədiyi turnir obrazını tapmışdı.

Sonra ritm pozuldu.

Gana ilə boz, ağır heç-heçə. Topa nəzarət var, amma ideya yoxdur. Qapı qarşısında qərarsızlıq, ötürmələr yan-yana, amma irəli yox. Panama qarşısında isə hesabı açmaq üçün saatdan çox vaxt lazım oldu. Nəticədə 2:0, amma oyunun özü? Qətiyyən inandırıcı deyil.

Bu fonun içində Declan Rice xüsusi yer tutur. Arsenal-ın titul qazanan aparıcı yarımmüdafiəçisi Panama matçını buraxdı – həm davam edən zədəsi, həm də Gana qarşısında gördüyü sarı vərəqə səbəbindən 1/16 final ərəfəsində riskə getməmək üçün. İndi isə gözlənti aydındır: DR Congo ilə pley-off görüşündə Rice yenidən start heyətində.

Amma Paul Scholes başqa cür düşünür.

“İki oturan yarımmüdafiəçiyə ehtiyac yoxdur”

Keçmiş Manchester United və İngiltərə ulduzu, indi isə analitik kimi kəskin fikirləri ilə seçilən Scholes, “The Good, The Bad & The Football” podkastında açıq danışdı. Onun fikrincə, Tuchel bu mərhələdə cəsarətli qərar verməlidir:

İngiltərə, Scholes-a görə, DR Congo kimi rəqibə qarşı iki dayaq yarımmüdafiəçisi ilə oynamamalıdır. O, bu tip oyunlarda meydanda mümkün qədər çox hücumçu görmək istəyir və seçim xəttini də çox sərt çəkir: ya Declan Rice, ya da Elliot Anderson.

Scholes-in baxışında Rice-ın statusu belə bir oyunda toxunulmaz deyil. O, Anderson-un topu daha çox irəli ötürəcəyini düşünür. Rice haqqında danışarkən həm tərif, həm də tənqid var: dünya səviyyəli, lider, amma hücumu bəzən boğan fiqur.

Scholes Arsenal mövsümünü xatırladır. Komanda titul qazansa da, onun fikrincə, oyun keyfiyyəti ideal deyildi. Xüsusilə də Martin Odegaard-ın oyuna tam daxil ola bilməməsini Rice-ın roluna bağlayır və bunun İngiltərə millisində də təkrarlana biləcəyini vurğulayır. Anderson-la isə bu problemin yaşanmayacağına inanır.

Bu, sadəcə taktiki detal deyil, prinsip məsələsidir: topu irəli daşıyan, risk edən, xətti yarıb-keçən yarımmüdafiəçi istəyir.

Qələbələr var, amma favorit havası yoxdur

Scholes təkcə Rice haqqında danışmır. O, ümumilikdə İngiltərənin üç qrup oyununa baxıb hökm verir: bu komanda hələ Dünya Çempionu obrazı vermir. Xorvatiya üzərində qələbə parlaqdır, amma ardınca gələn iki matç onu inandırmayıb.

Qrup liderliyi, xal ehtiyatı, matçların qazanılması – bunların hamısı kağız üzərində yaxşı görünür. Amma Scholes Fransa və Argentina ilə müqayisə aparanda, İngiltərənin hələ həmin səviyyəyə çatmadığını deyir. Komandada fərdi “matç həll edən” oyunçular var, amma ümumi ritm, oyun axını, böyük favorit təəssüratı çatmır.

Bu, Dünya Çempionatının pley-off mərhələsinə adlayan komanda üçün təhlükəli siqnaldır. Qalib gəlirsən, amma inandırmırsan. Belə vəziyyətdə bir səhv, bir səhv seçim, bir yanlış taktika bütün turniri yandıra bilər.

Nicky Butt: “Rice kimi oyunçunu kənarda qoymursan”

Maraqlıdır ki, Scholes-un keçmiş komanda yoldaşı Nicky Butt da eyni əsas prinsipdə – iki oturan yarımmüdafiəçiyə ehtiyac olmadığı fikrində – onunla razıdır. Amma seçimdə yollar ayrılır.

Butt DR Congo kimi topa çox sahib olmayacaq rəqibə qarşı iki dayaq oyunçusunun lüks olduğunu deyir. Lakin o, bu rolda Declan Rice-dan imtina etməyi ağılsızlıq hesab edir. Onun üçün Anderson nə qədər “brilliant” olsa da, Rice həmin mövqedə bir nömrəlidir.

Anderson-un Nottingham Forest-də göstərdiyi oyun, Manchester City-nin ona görə 120 milyon funt sterlinq ödəməsi Butt-ın gözündə onun səviyyəsini təsdiqləyir. Amma yenə də bir cümlə ilə məsələni bağlayır: Declan Rice elə oyunçudur ki, onu sadəcə kənarda saxlamırsan.

Beləliklə, iki köhnə United yarımmüdafiəçisi eyni problemi fərqli həll edir: biri risk, hücum, Anderson; digəri balans, təcrübə, Rice.

DR Congo – sakit, amma təhlükəli fon

İngiltərənin 1/16 finaldakı rəqibi DR Congo səssiz-səmirsiz, amma kifayət qədər ciddi qrup mərhələsi keçib. K qrupunda üçüncü yer: Özbəkistana qalibiyyət, Portuqaliya ilə heç-heçə, Kolumbiyaya məğlubiyyət.

Nəticələr parlaq səslənməyə bilər, amma bu cür rəqiblər pley-offda təhlükəlidir. Xüsusən də rəqibin favorit olduğu, topa daha çox sahib olacağı, oyunu dikte edəcəyi gözlənilən matçlarda. Məhz belə oyunlar üçün mərkəz xəttinin balansı həyati əhəmiyyət daşıyır.

İndi Tuchel-in qarşısında aydın seçim dayanır: Scholes-un dediyi kimi, hücuma daha çox adam atmaq və Anderson-u önə çəkmək, yoxsa Butt-ın müdafiə etdiyi kimi, Rice-ın liderliyinə güvənmək.

İngiltərə üçün bu, sadəcə bir heyət qərarı deyil. Bu, bütün turnir boyu hansı üslubla oynayacağına veriləcək cavabdır. Hücum cəsarəti, yoxsa hesablı balans? Dünya Çempionatında bəzən bu cür suallar tək bir matçın deyil, bütün nəsil layihəsinin taleyini müəyyənləşdirir.