Derek McInnes Rangers-in yeni baş məşqçisi oldu
Derek McInnes ötən mayda Hearts-in baş məşqçisi təyin olunanda, bunu illər əvvəl almalı olduğu iş kimi təqdim etmişdi. O günlərdə bu vəzifəni “istədiyim hər şey” adlandırmışdı. Sözləri səmimi idi, amma futbol idarəçiliyində təqvim amansızdır. Cəmi on üç ay sonra, bir mövsüm bitər-bitməz, o artıq Hearts-i qoyub Rangers-ə keçib.
Rangers onu istədiyini hiss etdirdiyi andan, nəticə demək olar ki, şübhə doğurmurdu. Söhbət “olacaq, ya olmayacaq”dan yox, “nə vaxt açıqlanacaq”dan gedirdi.
Hearts azarkeşlərinin qəzəbli olmağa tam haqqı var. Amma Edinburqda əhval-ruhiyyə bir az fərqlidir: çoxları bu gedişə görə özünü parçalamaq niyyətində deyil.
McInnes həmişə Rangers adamı olub, elə də qalacaq. Ötən mövsüm möcüzəvi çempionluq yürüşü ilə Tynecastle tribunalarını ayağa qaldırsa da, onu heç vaxt “onlardan biri” kimi görmək çətin idi. O, azarkeşlərin həyatındakı ən böyük günü – Şotlandiya Premyer Liqasının titulunu – cəmi üç dəqiqəlik məsafəyə gətirdi, amma heç vaxt əbədi menecer obrazına yaxınlaşmadı. Rangers işi bu qədər tez-tez gündəmə gələndə, başqa cür də ola bilməzdi.
Gec-tez McInnes-in Ibrox-a gedəcəyi hamıya bəlli idi. İndi o an yetişdi.
Hearts-in yeni düzəni, köhnə məktəb məşqçi
Edinburqdakı bir mövsümündə o, Hearts-in yeni iş modelinə uyğunlaşdı, amma heç vaxt tam rahat olmadı. McInnes idarəçiliyi, nəzarəti sevən tipdir. Kilmarnock və xüsusilə Aberdeen-də alışdığı səlahiyyət səviyyəsi Hearts-in bugünkü dünyasında sadəcə mövcud deyil.
Jamestown Analytics-in bu qədər güclü olduğu klubda, menecerin hər qərarı rəqəmlərin süzgəcindən keçir. McInnes üçünsə bu, yad mühit idi. O, komandaya özü forma vermək istəyən məşqçidir, ona verilən siyahını sadəcə işlətməyi yox.
Rangers-də isə onu tam başqa reallıq gözləyir. Orada o, ya tam, ya da çox güclü bir idarəetmə modeli əldə edəcək. Üstəlik, indiyə qədər karyerasında görmədiyi transfer büdcəsi ilə.
Hearts-ə qarşı sədaqətsizlik ittihamı səslənə bilər. Amma futbolun real siyasətində bu, onun üçün həm asan, həm də məntiqli qərardır. Rangers sahibləri cəmi bir il ərzində nisbətən böyük pullar xərcləyiblər və bu yay yenidən xərcləməyə hazır görünürlər. Ötən mövsüm demək olar “kuruşlarla” titulun qapısını döyən bir məşqçi üçün bu, inanılmaz cazibədir.
İndi o, kluba güclü mövqedən gəlir. Futbol departamentini öz istədiyi kimi idarə edəcək. Jamestown tipli analitik qrupların “bizim oyunçular niyə oynamır” suallarından uzaq, “sistemə görə uyğun gəlmir” deyə rədd olunan sevdiyi futbolçular olmadan, öz seçiminə uyğun heyətlə işləyəcək.
Rangers artıq McInnes-in “oyuncaq qatarıdır”. Amma bu dəmiryolunun hər xətti təzyiq və məsuliyyətlə çəkilib. Gələn mövsüm Premyer Liqa titulundan başqa heç nə qəbul olunmayacaq.
Titul aclığı və səbrsiz Ibrox
Danny Rohl cəhd etdi, alınmadı. Azarkeşlərin arasında ona görə nostalji yoxdur – komanda liqanı üçüncü yerdə bitirəndə, Ibrox-da bəhanəyə yer qalmır. Philippe Clement komandanı ikinci yerə daşıdı, amma azarkeşlər belçikalını yola salmaq üçün gün sayırdı.
McInnes yaxşı bilir: bu klubda sözlər ucuzlaşıb. İndi yalnız nəticə danışır.
Rangers tribunalarında titullara qarşı qəzəbli bir aclıq var. Komanda sürətdən düşəndə, “düzələcək” izahları heç kimi maraqlandırmır. Premyer Liqa qazanılmalıdır. Əks halda, nə qədər məntiqli arqument gətirilsə də, McInnes-i qorumağa yetməyəcək.
Bu vəzifə üçün o, bir çox baxımdan ən aydın seçim idi. Klubu tanıyır, liqanı yaxşı bilir, ünsiyyət bacarığı güclüdür. Taktiki cəhətdən güclü olduğunu isə Rangers sahiblərinə keçən mövsüm Hearts-in başında qarşılarına çıxanda kifayət qədər göstərdi. Sərt xarakterlidir, özünəinamı heç vaxt sual altına alınmayıb.
Hearts-in demək olar möcüzəvi mövsümü boyu – klub rekordları ard-arda domino daşları kimi yıxılarkən – onun mesajları tribunaya dəqiq çatırdı. Böyük klub üçün böyük fiqur lazımdır, McInnes isə şübhəsiz böyük fiqurdur.
Kuboklar, final səhnəsi və “az qalmışdı” stiqması
Aberdeen-i Hampden-ə o qədər aparmışdı ki, stadion sanki onların ikinci evinə çevrilmişdi. 2013-14, 2016-17, 2018-19 mövsümlərində League Cup finalları, 2016-17-də Scottish Cup finalı. Hər dəfə səhnənin mərkəzində McInnes və komandası.
Onun böyük düşməni isə Celtic idi. O illərdə Glasgow nəhənginə uduzmaq üçün heç kim onu qınaya bilməzdi. Amma mənzərənin başqa tərəfi də var: McInnes kubok oyunlarında Dundee United, Hibs, St Johnstone, Dundee, Hearts, Motherwell, yenə Hearts, St Mirren, bir daha Motherwell və yenə United-ə də uduzub.
O, Premyer Liqa klubuyla son dəfə kubok qaldırandan bəri, Scottish Cup-ı St Johnstone, Inverness, Hibs, yenə St Johnstone və Aberdeen qazanıb. League Cup-ı isə Ross County, St Johnstone və St Mirren başı üzərinə qaldırıb.
Old Firm xaricində bir sıra menecerlər – Tommy Wright, John Hughes, Alan Stubbs, Callum Davidson (iki dəfə), Jimmy Thelin, Jim McIntyre, Stephen Robinson – artıq adlarını tarixə yazdırıblar. McInnes-in üzərində isə hələ də “demək olar” damğası qalır.
İndi onu yeni döyüşlər gözləyir. Martin O’Neill-in rəhbərlik etdiyi Celtic-lə qarşıdurmalar, Tynecastle-da onun yerini tutacaq adamla uzaqdan duel – hamısı bu mövsümün fonunda ayrıca hekayəyə çevriləcək.
Hearts onun üçün, əslində, o an üçün ideal, amma uzunmüddətli arzusuna uyğun olmayan iş idi. Bir pillə, bir tramplin. İstədiyi “o” iş isə həmişə Ibrox-da idi.
İndi o şansı qarşısındadır. Və bu dəfə “az qaldı” demək lüksü yoxdur.
