Dünya Kubokunda Misir – İran və Yeni Zelandiya – Belçika qarşılaşmaları
Dünya Kubokunun bu günündə nə Avropa nəhəngləri, nə də Cənubi Amerika titanları meydanda idi. Amma tribunadakı səs, meydandakı sürət, gərginlik – hamısı ən böyük oyunları xatırladırdı.
İki fərqli qitə, iki fərqli hekayə. Asiyanın İranı, Afrikanın Misiri bir arenada; Okeaniyanın Yeni Zelandiyası, Avropanın Belçikası başqa birində. Tempi isə eyni idi – yüksək, nəfəskəsən.
Misir – İran: “Demək olar ki, bərabər”
Skor: Misir 1–1 İran. Amma bu hesab oyunun içindəki fırtınanı tam danışmır.
Tribunada sanki iki ayrı oyun gedirdi. Hidratasiya fasiləsi elan olunanda belə fitlər alqışlarla yarışırdı. Hər iki komanda elə ilk dəqiqələrdən bir-birini boğmağa çalışdı. Təzyiq? Demək olar ki, bərabər. Nə Misir geri çəkildi, nə də İran oyuna gec qoşuldu.
İran üçün başlanğıc kabus kimi görünə bilərdi: erkən qol burax, penalti qaçır… Normalda bir çox komanda bundan sonra özünə gəlməkdə çətinlik çəkər. Amma İran çox tez toparlandı. Cəmi ilk 15 dəqiqənin içində həm psixoloji zərbəni uddu, həm də cavabını verdi.
Tribunadakı iranlı azarkeşlər isə oyunun ritmini diktə edirdi. Təkcə hücumlarda deyil, Misirin cərimə meydançasına hər cəhdini müdafiə boğanda səs divar kimi qalxırdı. Hər bloklanan zərbə, hər müdaxilə sanki qol kimi qarşılanırdı.
Bu təzyiq nəhayət öz sözünü dedi.
Mostafa Shobeir əvvəlcə matçın ən parlaq anlarından birinə imza atdı – aşağı, sol küncə gedən zərbəni inanılmaz reaksiya ilə çıxardı. Elə hamı “bu epizod bitdi” deyə düşünərkən, uzaq dirəkdə peyda olan Ramin Rezaeian bu ssenarini cırıb atdı.
Top ona ən dar bucaqdan düşdü. Oradan adətən futbolçular ya geri ötürmə edir, ya da müdafiəçiyə dəyib kənara çıxan, ümidli bir zərbə vurur. Rezaeian isə fərqli düşündü. Topu qaldırdı, iti bucaqdan, demək olar ki, heç yerdən qapıya sancdı. Top toru silkələyəndə həm Misir, həm İran başa düşdü: bu oyun artıq başqa səviyyəyə keçdi.
Rezaeian bununla qrup mərhələsindəki qol sayını üçə çatdırdı. İlk oyunda Yeni Zelandiyaya qarşı dubl, indi də Misirə qarşı həlledici toxunuş. Bu Dünya Kubokunda İranın ən məhsuldar futbolçusu artıq odur.
Meydanda temp bir an belə düşmədi. Hər iki komanda hücuma can atır, müdafiə isə səhv bağışlamırdı. Hiss olunurdu ki, bu qarşılaşma adiləşməyəcək. Asiya ilə Afrikanın iki böyük futbol ölkəsi, heç bir “superulduz” klişesinə ehtiyac duymadan, öz üslubları ilə bu Dünya Kubokunun klassik oyunlarından birini yazırdı.
Yeni Zelandiya – Belçika: Küncdən gələn dərs
Digər arenada isə başqa bir hekayə formalaşırdı: Yeni Zelandiya – Belçika. Skor lövhəsi əvvəlcə susurdu, amma hər hücumda Belçikanın niyyəti aydın idi.
Dion Dublin meydandakı mənzərəni bir cümlə ilə açdı: Belçika əvvəlki oyunları ilə müqayisədə tamam başqa intensivlikdə idi. Daha çox qaçır, daha çox risk edir, oyuna daha çox sahib çıxmaq istəyirdi. Komanda strukturu dəqiq, amma iki azad fiqur var: Kevin De Bruyne və Jeremy Doku. Biri mərkəzdə sərbəst gəzir, digəri cinahları dəyişə-dəyişə rəqibi yorur. Qalan doqquz nəfər isə bu azadlığa zəmin yaradan, intizamlı, “rejimli” düzülüşdə qalır.
Bu üstünlük tezliklə penaltı epizoduna gətirdi. Belçika sevindi, Yeni Zelandiya donub qaldı. Amma VAR müdaxilə etdi. Finn Surmanın qolunun yanında olan top, əli bədəninə sıxılmış vəziyyətdə idi. Qərar ləğv olundu. Topun ehtimal olunan ünvanı – qabırğalar. Hakim penalti fikrindən daşındı, Belçika isə nə penalti, nə də künc zərbəsi qazandı. Sadəcə qapıçı üçün düşən top. Yeni Zelandiyanın qapısı bir müddət də “sehrli” həyatını davam etdirdi.
Amma bu cadu da əbədi ola bilməzdi.
Növbəti künc zərbəsində müdafiənin konsentrasiyası bir anlıq söndü. Top uzaq dirəyə asıldı, orada Tim Payne topa arxasını döndü. Məhz bu anda Dion Dublin-in illərlə danışılacaq cümləsi gəldi: “Bu, künc zərbəsindən müdafiə olunan hər kəs üçün dərsdir – topa arxanı çevirmə.”
Payne-in kürəyindən seyrək toxunuşla seken top Leandro Trossard-ın qarşısına düşdü. Orada isə artıq heç kim mərhəmət gözləmirdi. Trossard yaxın məsafədən topu qapının tavanına sancdı. Qolun səsi sanki Yeni Zelandiyanın bütün müdafiə xəttinin üzərinə çökdü.
Bu qolun gəlişi hiss olunurdu. Maraqlısı odur ki, hidratasiya fasiləsi belə Belçikanın ritmini poza bilmədi. Onlar meydanda öz sözlərini deməkdə israrlı idilər və nəhayət bu israr mükafatını aldı.
Bu günün oyunları bir şeyi yenidən xatırlatdı: Dünya Kubokunun dəyərini təkcə favoritlər ölçmür. Bəzən ən böyük hekayələr elə Misir – İran kimi duellərdə, Yeni Zelandiya – Belçika kimi “kağız üzərində aydın” qarşılaşmalarda yazılır.
İndi sual budur: bu ritmi kim sonadək daşıya biləcək və bu günün qəhrəmanları turnirin axarını dəyişən adlara çevriləcəkmi?
