Everton-un Qələbəsi: Dewsbury-Hall-un Zərbəsi və Barry-nin Cavabı
Andy Burnham Hill Dickinson Stadium‑un lojal sektorunda, bahalı oturacaqlarda əyləşmişdi. Sevdiyi Everton yeni mövsümə, baş nazirin belə fikir bildirdiyi transfer səs-küyünün ortasında, sağ cinah müdafiəçisi və mərkəz hücumçusuz başlayırdı. Kağız üzərində boşluqlar çox idi. Meydanda isə başqa mənzərə yarandı: Crystal Palace qol imkanlarını boşa verdi, Everton isə qəddarlıqla cəzalandırdı.
Dewsbury-Hall qəzəbi, Barry-nin cavabı
Keçən mövsümün acı sonu hələ də tribunada xatırlanırdı. Kiernan Dewsbury-Hall isə o xatirəni bir zərbə ilə silib atdı. İlk hissənin ortalarında o, sanki oyuna yenidən qoşuldu. Əvvəlcə cərimə meydanına sürətli reyd, zərbə və Chris Richards‑a dəyən topa görə penalti tələb edən jestlər. Hakim susdu, oyun davam etdi.
Top Daniel Muñoz‑a keçdi – Evertonun sağ cinah üçün potensial hədəfi. Amma kolumbiyalı topu itirdi. Harrison Armstrong onu aqressiv pressinglə “yedi”, aradakı boşluğu isə Dewsbury-Hall gördü. Armstrong-un ötürməsini alan 27 yaşlı yarımmüdafiəçi topu bir toxunuşla qabağına aldı və sağ ayağı ilə Henderson-un uzaq küncünə elə bir zərbə göndərdi ki, qapıçı yalnız baxıb qaldı. Everton-un mövsümdə ilk qolu – həm də bəyanat kimi.
Təzyiq azalmadı. Thierno Barry üçün bu matç, bəlkə də, taleyini müəyyən edəcək görüş idi: klub yeni hücumçu axtarır, adı gündəmdən düşmür. O isə ikinci hissədə qaldığı yerdən davam etdi. Cinahdan gələn növbəti hücumda cərimə meydanına göndərilən asmaya yüksəldi və güclü baş zərbəsi ilə hesabı artıraraq qələbəni möhürlədi. Qapı arxasındakı Everton azarkeşləri üçün bu, həm rahatlıq, həm də mesaj idi: “Hələ ki, buradayam.”
Pierre Sage üçün isə bu, Premyer Liqada sərt, soyuq qarşılanma idi. Yalnız hesab yox, həm də axşamın sonundakı itki – Chadi Riad‑ın ağır görünən zədəsi – fransalı mütəxəssisin gecəsini daha da qaranlıq etdi.
Palace-in israfı, dirəyin lənəti
Sage ilk oyuna radikal dəyişikliksiz çıxmışdı. Quraşdırma tanış, problem də tanış idi: kəskinlik çatmırdı. Oliver Glasner dövründən miras qalan ssenari yenidən yazıldı – amma sonluq yenə eyni oldu.
Crystal Palace ilk qol fürsətini elə oyunun üçüncü dəqiqəsində qazandı. Everton-un yeni kapitanı James Tarkowski havada topu səhv qiymətləndirdi, Eddie Nketiah sola sızdı və cərimə meydanına daxil oldu. Onun ön dirəyə ötürməsini Jean-Philippe Mateta qarşılayıb bir toxunuşla qapıya göndərdi, lakin top qapının üstündən keçdi. Bu, xəbərdarlıq idi.
İkinci epizod isə Adam Wharton-un zərifliyinin nümayişi oldu. Sage-in “heç yerə getmir” deyə barəsində danışdığı yarımmüdafiəçi, Manchester City marağına rəğmən, bu oyunda meydanda idi və bunu sübut etdi. Onun Merlin Röhl‑un başı üzərindən cərimə meydanına atdığı, ölçüsü-biçisi dəqiq ötürmə Nketiah-ı qapıçı ilə üz-üzə çıxardı. Zərbə güclü idi, amma Jordan Pickford sol əli ilə möhtəşəm reaksiya göstərdi, top dirəyə dəyib geri qayıtdı.
Eyni dirək Palace üçün yenə kabusa çevrildi. Wharton, keçmiş Everton cinah oyunçusu Dwight McNeil və Nketiah kombinasiyası bu dəfə Mateta-nı Pickford-un qapısı qarşısında tək buraxdı. Fransa hücumçusu uzanaraq zərbəni vurdu, qapıçı bu dəfə məğlub oldu, lakin meydan sahiblərini dirək xilas etdi. Üç imkan, iki dəfə dirək, bir dəfə dəqiqlik çatmadı. Cəmi beş dəqiqə sonra Moyes-in komandası bu səhvlərin hamısının cəzasını kəsdi.
Everton-un yeni siması: iştaha, intizam, dirək dostluğu
Everton oyuna yavaş girsə də, tədricən ritm tapdı. Yay transferləri – Hayden Hackney, Tyrique George və Röhl – ilk gündən özlərini göstərdilər. Gənclik, dinamika, enerji. Xüsusilə sol cinahda George daim rəqib müdafiəni dartır, boşluq axtarırdı.
Ev sahiblərinin ilk real imkanı da çox gözlətmədi. Dewsbury-Hall mərkəzdən gözəl ötürmə ilə Röhl-ü cinahda tapdı, alman yarımmüdafiəçi isə cərimə meydanına daxil olub topu Iliman Ndiaye-ə çıxardı. Seneqal hücumçusunun zərbəsini Dean Henderson iti reaksiya ilə dəf etdi. Bu epizoddan sonra Everton-un yaradıcılığı bir müddət səngidi, amma Dewsbury-Hall və Ndiaye oyunun mərkəzinə nəzarəti ələ keçirəndən sonra tablo dəyişdi.
Moyes-in komandası geridə, xüsusilə də qapıda şanslı idi, amma bunu yalnız bəxtə bağlamaq ədalətsizlik olardı. Pickford-un xilasetmələri, cərimə meydanında sıx intizam, dirəklə “dostluq” – hamısı birləşib möhkəm baza yaratdı. Öndə isə fərdi ustalıq və daha səmərəli son toxunuşlar fərqi açdı.
Palace üçün axşamın daha bir acı anı Daniel Muñoz-un qol şansında gəldi. Daichi Kamada sağ cinahdan ideal, əyilmiş ötürmə ilə onu cərimə meydanında tapdı. Kolumbiyalı müdafiəçi Tyrique George-dan əvvəl topa baş vurdu, amma uzaq dirəyə yönələn zərbə bir qədər kənardan keçdi. Hücumun quruluşu göz oxşayırdı, son toxunuş isə yenə çatmadı.
Sage-in ilk Premyer Liqa axşamı, oyun planı və epizodlar baxımından tam fəlakət deyildi. Amma tabloya baxan heç kim bunu xatırlamayacaq. Everton isə transfer pəncərəsi bağlanmamışdan öncə, hələ sağ cinah müdafiəçisi və hücumçu axtararkən, öz azarkeşlərinə vacib bir siqnal verdi: bu komanda boşluqlara baxmayaraq, artıq qazanmağı bacarır. Mövsümün gedişində bu başlanğıc, sadəcə təsadüfi parıltı kimi qalacaq, yoxsa yeni dövrün ilk cizgiləri kimi xatırlanacaq?
