Franco Baresi üçün Milanda vida mərasimi

Milan çərşənbə axşamı sükuta büründü. Küçələr doldu, meydanlar doldu, kilsənin qarşısı insan dənizinə çevrildi. Minlərlə adam bir futbolçunu deyil, bir simvolu yola salmaq üçün toplaşmışdı – Franco Baresi üçün.

66 yaşında dünyasını dəyişən əfsanəvi müdafiəçi uzun sürən xəstəlikdən sonra həyatdan köçdü. Onun adı illərdir ki, sadəcə bir oyunçunu deyil, bütöv bir futbol fəlsəfəsini təmsil edir. Sərt, amma zərif. Sadə, amma mükəmməl. Milan üçün isə o, sadəcə kapitan idi.

15 mövsümün kapitanı, bir klubun ürəyi

Franco Baresi Milan formasını 719 dəfə geyindi. Bu, sadəcə rəqəm deyil, bir dövrün tam xronikasıdır. 33 qol vurdu, amma onun dəyəri heç vaxt qollarla ölçülmədi. O, oyunu oxumağı, hücumu başlamadan söndürməyi, təhlükəni hiss etməyi öz sənətinə çevirmişdi.

15 mövsüm kapitan sarğısını daşıdı. Həmin illərdə Milan yalnız uğur qazanmadı, Avropanın ritmini dəyişdi. Baresi isə bu orkestrin dirijoru idi.

Karyerası ərzində “rossoneri” ilə 18 kubok qazandı: altı dəfə Serie A çempionluğu, üç dəfə Çempionlar Liqası, dörd İtaliya Superkuboku, üç Uefa Superkuboku və iki Klub Dünya Kuboku. Müdafiəçinin arxadan oyuna verdiyi rahatlıq, komandanın ön xətdəki cəsarətinə çevrilirdi.

Onun “6” nömrəli forması karyerasını bitirdiyi anda donduruldu. Milan üçün bu rəqəm indi bir daha kiminsə kürəyinə yazılacaq nömrə deyil, klubun divarlarına həkk olunmuş yaddaşdır. 2020-ci ildə Baresi klubun fəxri prezidenti elan olunanda bu münasibət sadəcə rəsmiləşdi.

Azzurri ilə zirvə və ürək sındıran final

Franco Baresi yalnız Milanın deyil, İtaliyanın da sütunlarından biri idi. Milli komandada 81 oyun – bu da bir başqa tarix. O, 1982-ci ildə dünya çempionu olan heyətin bir hissəsi idi. O titul, İtaliya futbolunun kollektiv yaddaşında necə yaşayırsa, Baresinin adı da həmin yaddaşın içindədir.

1994-cü ildə isə başqa bir səhnə. ABŞ-da keçirilən dünya çempionatının finalında İtaliya kapitanı kimi Braziliyaya qarşı meydanda idi. Oyunun sonunda kuboku qaldırmadı, amma o məğlubiyyət belə onun lider obrazını kölgəyə sala bilmədi. Bəzən itirilən final da qazandığın hörmətin bir parçasına çevrilir.

Sant'Ambrogio önündə son salam

Vida mərasimi Sant'Ambrogio Bazilikasında keçirildi. Bu qədim məbəd bu dəfə yalnız dini ayinlərin deyil, futbolun da kədərli nəğməsini eşitdi. Kilsənin önündə və içində bir nəsli formalaşdırmış Milanın nəhəngləri bir araya gəldi.

Paolo Maldini – bir zamanlar onun yanında, eyni müdafiə xəttində dayanan varisi. Marco van Basten – Baresinin arxadan təmin etdiyi sabitliyin hesabına parlayan hücumçu. Clarence Seedorf, Roberto Baggio, Alessandro Costacurta – hər biri İtaliya və Avropa futbolunun ayrıca fəslidir, amma bu gün hamısı eyni cümlənin içində idi: Franco Baresiyə hörmət.

Milanın indiki heyəti hazırda Avstraliyada mövsümöncəsi hazırlıq turundadır. Yenə də klub, kapitanına borcunu yerə qoymadı. Səfərdə olmayan bəzi əsas komanda üzvləri Milana gələrək mərasimdə iştirak etdilər. Onların arasında ABŞ millisinin hücumçusu Christian Pulisic də var idi. Nəsillər bir-birinə toxundu: keçmişin kapitanı, bu günün ulduzları.

Derbidən öncə səssiz ehtiram

Vida mərasimi ilə bitmədi. Milan üçün bu ayrılıq yalnız bir günün kədəri deyil, bütün mövsüm boyu hiss olunacaq boşluqdur. Klub çərşənbə günü Inter ilə keçirəcəyi yoldaşlıq oyunundan əvvəl sabiq kapitanını bir daha yad edəcək.

Derbi adətən səs-küy, ehtiras, rəqabət deməkdir. Bu dəfə isə oyundan əvvəl bir neçə dəqiqəlik sükut, bir stadionun ayağa qalxıb eyni ada alqış tutması gözlənilir. Milan üçün bu, sadəcə bir ənənə borcu deyil, öz kimliyinə, öz tarixinin mərkəzində duran adama son dəfə “kapitan” deyə səslənmək imkanıdır.

Franco Baresi artıq bu şəhərin küçələrində gəzməyəcək. Amma Milanın hər uşağı topu ayağına aldıqda, müdafiəyə addım atan hər gənc futbolçu mövqeyini seçəndə, bir sual yenə səslənəcək: bu formanı bir gün onun kimi daşımaq mümkündürmü?