Frank Lampard və Jose Mourinho: Ayrılığın Duygusal Anları

Frank Lampard həmin günü heç vaxt unutmur. Jose Mourinho paltardəyişmə otağının qapısını açıb içəri girəndə hamı bunun adi iclas olduğunu düşündü. Amma bir neçə saniyə sonra “The Special One”un səsi otağın havasını dəyişdi.

Mourinho futbolçuların gözünün içinə baxa-baxa, sakit, amma ağır tonla xəbər verdi: işdən çıxarılıb. Lampard illər sonra o anı xatırlayanda emosiyanı gizlətmir: bu adam onun karyerasını zirvəyə daşıyan, meydanda şəxsiyyətini formalaşdıran məşqçi idi. Otaqda sükut çökdü. Lampard üçünsə bu, sadəcə məşqçi dəyişikliyi deyildi, şəxsi itki idi. Göz yaşları gəldi – özü də futbol paltardəyişmə otağında, adətən sərtlik və eqonun hökm sürdüyü məkanda.

John Terry üçün də həmin gün asan olmadı. Klub kapitanı illərlə meydanda döyüşçü ruhu ilə seçilib, amma Mourinho ayrılığı onun üçün zərbə oldu. O, məşqçisini sözün əsl mənasında müdafiə etməyə hazır olduğunu deyir: meydandan tabutda çıxmağa razı olardı, yetər ki, Jose üçün döyüşsün. Otaqda böyümüş, hər şeyi görmüş kişilər ağlayırdı. Heç kim baş verənləri tam anlamırdı, amma hamı bir şeyi bilirdi: bu, xüsusi bir dövrün sonu idi.

Terry o günə qədər gedib çıxan zəncirvari reaksiyanın başlanğıc nöqtəsini çox dəqiq xatırlayır – Çempionlar Liqasında Rosenborg ilə 1:1 hesablı heç-heçə. Məhz həmin nəticə son damla oldu və rəhbərlik qərar verdi. Kapitan illər keçsə də, özünü günahkar sayır. Çünki qol epizodunda qarşısında dayandığı futbolçu vurdu. Bir sual isə beynini hələ də tərk etmir: o epizodda səhvə yol verməsəydi, bəlkə də Mourinho daha bir neçə il klubun başında qalardı. Özünü “bu, mənim günahımdır” düşüncəsindən tam azad edə bilmir və ayrılığın sonluğunu “məyusedici” adlandırır. Çünki o, Mourinho-ya sadəcə hörmət etmirdi – onu sevirdi, ona pərəstiş edirdi.

Bu hekayənin digər tərəfi isə Jose Mourinho-nun özü və klubun içində yavaş-yavaş formalaşan gərginlikdir. Portuqaliyalı mütəxəssis o illərdə klubun idarəetmə modelini bir “üçbucaq” kimi görürdü: Jose, Peter Kenyon və Roman Abramovich. Qarşılıqlı etimad, aydın səlahiyyət bölgüsü, birbaşa əlaqə. Uğurun dayağı da bu idi.

Sonra isə həmin üçbucağa “yadlar” daxil olmağa başladı. Mourinho həmin dövrü təsvir edərkən tribunadakı mənzərəni yada salır: əvvəl Roman Abramovich Stamford Bridge-də lojada həyat yoldaşı və etibar etdiyi bir-iki adamla görünürdü. Bir neçə mövsüm sonra isə mənzərə dəyişdi – keçmiş futbolçular, menecerlər, müxtəlif vasitəçilər. Pulun harda olduğunu çox yaxşı bilən insanlar. Bu fiqurların rəhbərliyə yaxınlaşması, qərar mexanizminə təsir etməsi Mourinho-nun gözündə klubun daxili strukturunu dağıdırdı.

Münasibəti zədələyən məqamlardan biri də Abramovich-dən gələn qəribə xahiş oldu. Mourinho illər sonra həmin epizodu açıq danışır: bir gün Peter Kenyon onun yanına gələrək, açıq-aşkar narahat halda qəribə mesaj çatdırır. Abramovich Sardiniyada yaxtalarında istirahət edir, heyət üzvləri otel işçilərinə qarşı futbol oyunu oynayır və uduzurlar. Sifariş isə sadədir: Jose ora uçsun, bu qeyri-rəsmi matçı onlar üçün qazansın.

Mourinho-nun cavabı qəti olur: “Yox”. Çünki həmin gün məşq var, ertəsi gün rəsmi oyuna hazırlıq gedir. O, prinsipini pozmur və Abramovich-in şəxsi istəyini komandanın planından üstün tutmur. Nəticə? Sahibkarın narazılığı, münasibətdə yeni çatlar və artıq geri dönüşü çətin olan proses.

Beləliklə, bir vaxtlar meydanda hər hücumda bir-birinə sarılan, qələbələri qucaqlaşaraq qeyd edən insanlar illər sonra həmin ayrılığın ağrısını hələ də içlərində gəzdirirlər. Lampard və Terry üçün Mourinho sadəcə uğurlu məşqçi deyildi; o, onların futbol həyatının mərkəzi fiquru idi. Klub isə o üçbucağın dağılmasının nə qədər baha başa gəldiyini hələ də tam hesablayıb bitiribmi? Bu, hələ də açıq qalan sualdır.