Fransa yığması Deschamps dövrünü xaosla bitirdi

Didier Deschamps üçün bu, sakit vida ola bilməzdi. Fransa yığması İngiltərəyə qarşı üçüncü yer oyununun ilk hissəsində elə dağıldı ki, sonradan vurulan dörd qol belə, yaranan təsiri silə bilmədi. Miami isti idi, amma Fransa soyumuşdu – həm də oyunun ilk dəqiqəsindən.

Faciəvi 45 dəqiqə

Start fitindən etibarən Fransa meydanda yox idi. İngiltərə hər hücumda dişini göstərdi, rəqib müdafiəsini asanlıqla yarıb keçdi və fasiləyədək tabloya dörd cavabsız qol yazdırdı. Les Bleus isə yalnız seyr edirdi. Nə aqressiya, nə nizam, nə də turnirin son matçına yaraşan məsuliyyət.

Bu, sadəcə zəif oyun deyildi. Bu, çökmə idi.

İkinci hissədə Fransa nəhayət oyuna qoşuldu, hücumda daha çevik göründü, dörd dəfə də qapı torunu silkələdi. Amma ilk 45 dəqiqənin fəlakəti artıq hər şeyi həll etmişdi. Deschamps-ın komandası geri dönüş hekayəsi yox, ikiüzlü performans sərgilədi: bir hissə rüsvayçılıq, o biri hissə gecikmiş qürur nümayişi.

Nəticə tabloya 6:4 kimi düşdü. Rəqəmlər bol qollu, əyləncəli oyun deyə bilər, amma Fransa üçün bu, daha çox acı bir son idi.

Rabiot partladı: “Şərəfsiz start”

Final fitindən sonra Adrien Rabiot susmadı. O, nə diplomatik danışdı, nə də sözlərini yumşaltdı. Birbaşa komanda yoldaşlarını hədəfə aldı.

“Birinci hissəyə olduqca utancverici başladıq,” – AC Milan yarımmüdafiəçisi beIN SPORTS-a açıqlamasında dedi. – “Bəzi oyunçulardan elə davranış gördüm ki, bunu daha əvvəl heç vaxt görməmişdim. Bu bir az məyusedicidir, çünki bu turnirdə yaxşı çıxış etmək üçün son matç idi. İspaniyaya məğlubiyyətdən sonra böyük məyusluq var, amma sonadək görüləsi iş qalırdı və biz özümüzə bu cür səhlənkar oyunu rəva görə bilmərik. Fasilədə danışdıq; özümüzə dedik ki, qürur göstərməliyik və ikinci hissədə xeyli yaxşı idik, çünki birinci hissədə bəzi davranışlar qəbuledilməz idi.”

Bu sözlər təsadüfi emosional reaksiya deyil, soyunma otağında nə qədər gərginlik toplandığının açıq etirafı idi. Rabiot meydanda yorulmadan mübarizə aparanlardan biri kimi, bəzi komanda yoldaşlarının laqeydliyinə dözmədi və bunu gizlətməyi də lazım bilmədi.

Texniki zona qaynar nöqtəyə çevrildi

Gərginlik yalnız meydanda deyildi. Birinci hissədəki içki fasiləsi zamanı texniki zonada da temperatur qalxdı. Gənc Rayan Cherki ilə Deschamps arasında sərt mübahisə yaşandı. Kameralar hər şeyi tutdu: əl hərəkətləri, qəzəbli baxışlar, sözlü qarşıdurma.

Bu epizod, Deschamps-ın son oyununda Fransa düşərgəsinin nə qədər parçalandığını simvolizə edən an kimi yadda qalacaq. Bir tərəfdə illərin təcrübəsi, dünya çempionluğu, sabitlik rəmzi olan baş məşqçi; digər tərəfdə isə özünü təsdiq etmək istəyən, amma əsəblərinə hakim ola bilməyən gənc nəsil.

Komanda oyunu da məhz bu daxili ziddiyyəti əks etdirirdi: birlikdən çox, parçalanma.

“Heç kim oynamaq istəmirdi”

Matçdan öncə Deschamps özü də açıq şəkildə demişdi ki, bu qarşılaşma nə Fransa, nə də İngiltərə üçün ciddi motivasiya mənbəyi deyil: “England bu oyunu oynamaq istəmir, biz də elə.”

Sözləri meydanda təsdiqini tapdı. Fransa ilk hissədə sanki məcburi öhdəliyi yerinə yetirməyə çıxmış komanda təsiri bağışlayırdı. Reaksiya yox, xarakter yox, plan yox. Yalnız ikinci hissədə, artıq gec olanda, qürur toxundu, oyunçular oyana bildi.

Amma turnirin son matçında belə bu qədər laqeyd başlanğıc, Rabiot-un dediyi kimi, “qəbuledilməz” idi.

Deschamps dövrünün acı finalı

Bu məğlubiyyət, yalnız bir oyunun yox, bütöv bir dövrün son nöqtəsi oldu. 14 il – Deschamps Fransa yığmasının başında demək olar ki, bir nəsli dəyişdi. Dünya çempionluğu, Avropa çempionatlarında final və yarımfinallar, sabitlik, struktur, dəmir intizam.

Amma son oyun tam əks mənzərəni göstərdi: daxili gərginlik, bir-birinə bağlı olmayan xətlər, motivasiyasız start, əsəbi gənclər, açıq tənqidlər. Deschamps-ın son 90 dəqiqəsi nə nostalji, nə də alqışlarla yadda qaldı. Onun epoxası səliqəli şəkildə bağlanmadı, sanki qapı gurultu ilə çırpıldı.

Fransa üçün bu, yalnız itirilmiş üçüncü yer deyildi. Bu, gələcək üçün cavablandırılması vacib olan sualların işarəsi idi: kim liderlik edəcək, soyunma otağında söz kimdə olacaq, bu nəsil həqiqətən nə qədər uzağa gedə bilər?

İngiltərə yüksək notla bitirdi

Fransanın xaosundan ən çox faydalanan tərəf isə İngiltərə oldu. Hər fürsətdən maksimum yararlandılar, Fransa müdafiəsinin boşluqlarını cəzasız buraxmadılar və turniri qollu qələbə ilə tamamladılar.

Declan Rice matçdan sonra komandanın gücünü belə ifadə etdi: “Bu, çox uzun müddətdir ki, ən yaxşı England qrupudur. Bu faktdır. Heç kim bunu bizdən ala bilməz. Düşünürəm ki, bir qrup kimi fəxr edə bilərik. Yarımfinalda uduzduğumuza görə çox məyusuq.”

Rice-in sözləri İngiltərə düşərgəsindəki əhval-ruhiyyəni dəqiq təsvir edir: bəli, buraxılmış fürsətlər var, amma eyni zamanda öz potensialına inam da güclüdür. Onlar üçün bu matç, zədələnmiş qürurun bir hissəsini bərpa etmək imkanı idi və bundan yararlandılar.

Fransa isə turniri dörd qolla yox, ilk hissədə buraxdığı dörd zərbə ilə xatırlayacaq. Deschamps getdi, amma onun son oyununun yaratdığı suallar hələ çox danışılacaq. Bu komanda növbəti dəfə meydanda göründükdə, həmin 45 dəqiqənin kölgəsi hələ də üstlərində olacaqmı?