Gabriel: Cəhənnəm kimi an, amma mövsümünü ləkələməyib
Çempionlar Liqasının finalında o penalti nöqtəsinə doğru addımlayanda stadionun səsi sanki çəkilib getmişdi. İndi isə, bir neçə həftə sonra, Braziliya millisinin düşərgəsində Haiti ilə oyun ərəfəsində, Gabriel həmin anı daha sakit başla xatırlayır. Amma iz itmir.
Onun qaçırdığı penalti Parisdə taleyi həll etdi. Arsenal – PSG finalı, 1:1-lik gərgin 120 dəqiqə və sonra lotereya. Gabriel hədəfi dəqiq nişan ala bilmədi, PSG kuboku qaldırdı, Arsenal isə tarixi “dubl” şansını itirdi – artıq əldə olunmuş Premyer Liqa tituluna Çempionlar Liqasını əlavə etmək mümkün olmadı.
Buna baxmayaraq, 28 yaşlı müdafiəçi öz mövsümünə qara çəkmir. Əksinə, tam əksini deyir.
“Şikayət edə bilmərəm,” – o, Braziliya millisinin düşərgəsində danışarkən vurğulayıb. “Arsenal ilə çox yaxşı mövsüm keçirdim. 22 ildən sonra (Premyer Liqa) titulunu qazandıq və Çempionlar Liqasının finalına qədər irəlilədik.”
Bir penalti zərbəsi. Bir addım geri. Amma bütün mövsümün hekayəsi bu deyil.
Gabriel həmin anda məsuliyyətin ağırlığını gizlətmir: “Penaltini vurmalı olanda nəticələri var.” O bilir ki, bu, böyük səhnənin ayrılmaz hissəsidir – qəhrəmanlıqla faciə arasında cəmi bir zərbə məsafəsi var. Yenə də, indi baxanda daha çox minnətdarlıq hissi danışır: “Burada olduğum üçün, ölkəmi təmsil etdiyim üçün çox xoşbəxtəm.”
Finalın ortasında insanlıq jesti
Final gecəsinin ən kəskin xatirələrindən biri qol deyil, jestdir. Rəqib formada, amma eyni bayrağın altında.
PSG-nin kapitanlarından biri, Braziliya millisindəki komanda yoldaşı Marquinhos, həlledici anlardan dərhal sonra fərqli yol seçdi. Komanda yoldaşları sevinməyə qaçarkən o, ilk olaraq Gabrielə tərəf döndü.
“Bu, mənim üçün kədər anı idi,” – Gabriel həmin səhnəni yada salır. “Onun etdiyi ilk şey sevinmək yox, məni qucaqlamaq oldu. Deyə biləcəyim odur ki, mənə tam dəstək verdi.”
Meydanda rəqib, milli komandada isə illərin tanışı. Bu münasibət təsadüfi deyil: “Onunla milli komandada iki-üç ildir bir yerdəyəm və onunla hər dəfə bir yerdə olanda nəsə öyrənirəm. Onu həm insan, həm də futbolçu kimi çox bəyənirəm. Çempionlar Liqasının finalından sonra ona olan rəğbətim daha da artdı.”
Finaldan sonrakı səssizlik, tribunaların səsi çəkiləndən sonra qalan o boğucu hiss – məhz o anlarda bu cür jestlər futbolçular üçün xilas dairəsinə çevrilir. Gabriel üçün də belə oldu.
İndi isə o, yeni ritmə köklənib. Klub mövsümünün ağrılı sonluğundan sonra milli komanda formasında başqa bir səhnəyə çıxır. Premyer Liqa titulunun qüruru, Çempionlar Liqasının itirilmiş kuboku, qaçırılmış penalti və Marquinhosun qucağı – hamısı bir mövsümün içində.
Sual indi artıq o penalti haqqında deyil. Sual budur: bu yara, növbəti finalda onu daha da soyuqqanlı edəcəkmi?
