Griezmannın Metropolitano-da vida gecəsi

Madridin cənubunda, isti may axşamında skor tabelindəki 1:0 çoxdan unudulmuşdu. Atletico Madrid – Girona oyunu bitmişdi, amma heç kim evə tələsmirdi. Mikrofonu əlinə alan Antoine Griezmann üçün bu, sadəcə daha bir qələbə gecəsi deyildi. Bu, hesabların bağlandığı, köhnə yaraların açıq şəkildə etiraf olunub yenidən sağaldığı bir vidalaşma idi.

Səhnəyə çıxan günahkar ulduz

Tribunalar susdu, fransız hücumçu mərkəz dairəsinə doğru addımladı. İki fərqli dönəmdə bu klubun formasını geyinmiş, indi isə tarixinə adını bombardir kimi həkk etdirmiş adam danışmalı idi. O, rekordçu idi, amma içində illərin yükü qalmışdı – Camp Nou-ya 120 milyon avroya baş tutan o məşhur keçidin yükü.

“Burada qaldığınız üçün hamınıza təşəkkür edirəm. Bu möhtəşəmdir,” – dedi Griezmann, səsi bir anlığa titrəyərək. Ardınca sözlərini gizlətmədi, bəhanə axtarmadı: yenidən “Barcelona-ya getdiyim üçün” üzr istədi. “Nə qədər sevildiyimi anlamamışdım. Çox gənc idim və səhv etdim. Sonra özümə gəldim və burada həyatdan yenidən zövq almaq üçün əlimizdən gələni etdik.”

Metropolitano bu cümlələrdən sonra nəfəsini içinə çəkdi. Çünki bu etiraf, illərdir tribunalarla oyunçunun arasında görünməz şəkildə asılı qalmış sual işarəsini yerə endirirdi.

Kuboklardan ağır gələn bağ

Griezmann-ın vitrinində Europa League var, Fransa ilə qazanılmış Dünya Kuboku var. Amma Atletico azarkeşlərinin xəyalını quran o iki kubok – La Liga çempionluğu və Champions League – heç vaxt onunla birlikdə bu kluba gəlmədi. Bu, onun karyerası barədə hər zaman açıq sual kimi qaldı.

O isə bu dəfə başqa tərəzini göstərdi: “La Liga və ya Champions League kubokunu gətirə bilmədim, amma bu sevgi onlardan daha qiymətlidir. Bunu ömrümün sonuna qədər özümlə daşıyacağam.”

Tribunalar partladı. Ayağa qalxan azarkeşlər, 212 qolla yanaşı, 100 qol ötürməsi yazdırmış hücumçunu təkcə statistikaya görə deyil, geri dönüşünə, səhvini boynuna almasına, yenidən qazanılmış etimada görə alqışlayırdı.

Simeone və şagirdinin vidalaşması

Kənarda bir adam sakit dayanırdı. Diego Simeone. Onun üçün də bu an sadə deyildi. Argentinanın “Cholo”su illərdir komandasını dəmir intizamla idarə edib, amma Griezmann barədə söz açanda ton dəyişdi. O, fransızı “böyük ehtimalla burada sahib olduqları ən yaxşı oyunçu” kimi təsvir etdi.

Griezmann isə borcunu dərhal qaytardı. Mikrofonu yenidən dodaqlarına yaxınlaşdırıb, Metropolitano-nun ürəyinə toxunan cümlələr qurdu: “Sənin sayəndə bu stadionda bu qədər həyəcan var. Sənin sayəndə dünya çempionu oldum və özümü dünyanın ən yaxşısı kimi hiss etdim. Sənə çox şey borcluyam, sənin üçün döyüşmək şərəf idi.”

Bu, sadəcə məşqçi-oyunçu dialoqu deyildi. Bu, illər boyu davam edən tələbə-müəllim münasibətinin, bir-birini zirvəyə daşıyan iki xarakterin açıq etirafı idi.

500-cü oyun, sonuncu assist

Simvolizm bu axşam Metropolitano-nu tərk etmədi. Griezmann üçün bu matç təsadüfən seçilməmişdi. O, Atletico forması ilə 500-cü oyununa çıxmışdı. Və yenə fərq yaradan idi.

Ademola Lookman-ın vurduğu qalibiyyət qolunun ötürməsini məhz o verdi. Elə bil karyerasının bütün hekayəsini bir epizodun içine yığdı: geriyə gəlib topu aldı, oyunu gördü, boşluğu tapdı, komandasına qələbəni gətirən son toxunuşu hazırladı. Hücumçu kimi yetişib, oyunqurucu kimi müdrikləşmiş Griezmann üçün bu, ideal simvolik final idi.

Real Sociedad-da cılız, zərif bir cinah oyunçusu kimi başlayan fransız, Madridin qırmızı-ağ hissəsində klub tarixinin ən məhsuldar futbolçusuna çevrildi. Bu transformasiya, bu inkişaf, bu davamlılıq – hamısı həmin axşam stadionun işıqları altında bir film kimi göz önündən keçdi.

Orlando-ya açılan qapı

Bu vida tam qapanmış qapı demək deyil. Griezmann-ın Atletico ilə son oyunu böyük ehtimalla Villarreal səfərində olacaq. Amma artıq hamı bilir: növbəti dayanacaq Atlantik okeanının o tərəfindədir. O, MLS-də yeni bir səhifə açmaq üçün Orlando City ilə azad agent kimi anlaşma əldə edib.

Madrid isə ondan arxada qalanı sayır: 212 qol, 100 assist, saysız-hesabsız axşamlar, bəzən qəzəb, bəzən xəyanət kimi görünən qərarlar, ardınca uzun və ağır bir barış prosesi. Sonda isə – heç bir şübhə yeri qoymayan status: klub əfsanəsi.

Metropolitano işıqları bir-bir sönərkən, tribunalar tədricən boşalırdı. Amma həmin gecə səslənən bir cümlə, sanki stadionun betonuna hopdu: “Bu sevgini ömrümün sonuna qədər daşıyacağam.”

İndi sual başqa yerdədir: Orlando City, MLS və Amerika futbolu bu qədər yüklü bir mirası daşımağa nə dərəcədə hazırdır?