Harry Kane-in yarımfinal kabusu: İngiltərə və Argentina
Harry Kane Argentina qarşısında məğlubiyyət fitindən sonra gizlədə bilmədi özünü. Qapıya yox, ekrana üz tutdu. Sanki qapı qarşısında qaçırdığı hər toxunuşun ağırlığı barmaqlarına yığılmışdı.
“Bu mədədəki boşluq hissini aradan qaldırmağa yetəcək qədər böyük söz yoxdur.” – o, X hesabında belə yazdı. Qısa cümlə, amma illərlə daşınan yükü var.
Tarix təkrarlanır
İngiltərə üçün bu yarımfinal sadəcə daha bir məğlubiyyət deyildi. Bu, artıq vərdişə çevrilən bir ssenarinin növbəti pərdəsi idi. 1966-cı ildə ilk yarımfinalını qazanan ölkə, indi ardıcıl üçüncü dəfə bu mərhələdə ilişib qalıb: 1990, 2018 və indi də 2026.
Bu dəfə rəqib Argentina idi. İngiltərə hesabı açdı, ümid dalğası tribunaları bürüdü. Amma oyunun ritmi dəyişən kimi, Enzo Fernández və Lautaro Martínez-in qolları hər şeyi alt-üst etdi. Albiceleste geri dönüşü tamamladı, İngiltərə isə yenə eyni yerdə dayandı – final qapısının önündə, amma içəri keçə bilmədən.
Rəqəmlər bu hekayəni daha da amansız göstərir. XXI əsrdə yarımfinalda hesabı açıb finala çıxmayan komanda cəmi iki dəfə olub. Hər iki dəfə də İngiltərə. 2018-də Xorvatiyaya qarşı. 2026-da Argentinaya qarşı. İki fərqli nəsil, eyni sarsıntı.
Kapitanın ən sakit, amma ən ağır gecəsi
Kane üçün bu oyun xüsusi bir yaraydı. Yalnız nəticəyə görə yox, şəxsi performansına görə də. Bayern Munich hücumçusu rəqib cərimə meydançasında bir dəfə belə topa toxunmadı. Bu, onun böyük turnirlərdə karyerasında cəmi üçüncü belə oyunu idi.
Kapitanın adı tabloya yazılmadı, izi isə sosial şəbəkədə qaldı. O, meydanda susdu, ekranda danışdı. Yazdıqları həm məyusluğu göstərirdi, həm də içindəki inadı. Boşluqdan danışsa da, təslimiyyət hiss olunmurdu.
Tuchel-in İngiltərəsi üçün sərt oyanış
Thomas Tuchel-in rəhbərlik etdiyi İngiltərə indi çox sürətlə toparlanmalıdır. Yarımfinal məğlubiyyətləri artıq təsadüf deyil, struktur problemin əlamətinə çevrilir. Oyunu açmağı bacaran, amma onu öldürə bilməyən komanda obrazı möhkəmlənir.
Kane isə bu hekayənin mərkəzində dayanır. Daha bir yarımfinal, daha bir qaçan final, daha bir sosial şəbəkə etirafı. Amma o, hələ də milli komandanın tarixində yeni fəsillər yaza biləcəyinə inanır.
Sual indi budur: növbəti dəfə İngiltərə yarımfinal səhnəsinə çıxanda, bu yara izləri onları geri çəkəcək, yoxsa məhz həmin ağrı onları nəhayət finala itələyəcək?
