Holland, Maguire və Dalot: Manchester United-in Səhnə Arxasındakı Güclü İcraçılar
Steve Holland bir vaxtlar dünya çempionatında Ben White qalmaqalının mərkəzində idi. İndi isə Old Trafford-da Michael Carrick-in yanında səssiz, amma sərt icraçıya çevrilib.
Klub daxilində onu qısa və aydın təsvir edirlər: “mükəmməl №2”. Səs-küydən uzaq, sakit, amma danışanda hamını dinməz-söyləməz susduran köməkçi. 56 yaşlı mütəxəssis bu mövsümün böyük hissəsini Carrick ilə birlikdə akademiya oyunlarında keçirib. Təkcə seyrçi kimi yox, sistem quran adam kimi. Hətta bəzi günlərdə əsas komandanın ulduzlarını məşqdən sonra Carrington-dakı U-18 oyunlarına baş çəkməyə təşviq edib. Mesaj aydındır: heç kim bu klubda oyundan, futboldan yuxarıda deyil.
Holland məşq prosesini də sındırıb-yenidən yığıb. O, Carrick-ə məşqlərin müddətini qısaltmağı, əvəzində tempi və intensivliyi kəskin artırmağı məsləhət görüb. Nəticə? Daha az vaxt, daha çox sürət, daha kəskin ritm. Futbolçuların hörməti də buradan gəlir. O, heyətin istirahət günlərində belə Carrington-da olur, plan qurur, detalları cilalayır.
Yanvarda “Emirates”də Arsenal üzərində qazanılan 3:2-lik qələbə bir çoxları üçün bayram idi. Holland üçün isə bu, növbəti iş gününün başlanğıcı oldu. Komanda avtobusu Londondan şimala qayıdarkən o, Carrick ilə birlikdə artıq növbəti rəqib – Fulham – üçün video-analizə keçmişdi. Qələbə onun üçün son nöqtə deyil, yalnız növbəti mərhələyə keçid xətti idi.
Ben White ilə qırılma nöqtəsi
Bu gün Manchester United ulduzlarının böyük hörmətini qazanan Holland üç il əvvəl İngiltərə yığmasında ağır fırtınanın mərkəzində idi. Dünya çempionatında Arsenal müdafiəçisi Ben White düşərgəni tərk edəndə hadisənin arxasında duran əsas fiqurlardan biri kimi məhz onun adı çəkilirdi.
Hər şey adi görünən taktiki “sorğu-sual”la başlamışdı. Holland əvvəlcə Kyle Walker-dən Manchester City-nin quruluşu barədə sual soruşdu. Ardınca eyni tərzdə White-dan Arsenal haqqında izah istədi. Cavab gəlmədi. Holland isə bütün komandanın gözü qarşısında onun futbola “kifayət qədər maraqlı olmadığını” söylədi. Bu, təkcə bir cümlə deyildi, münasibətləri qoparan son damlalardan biri oldu.
White Qətəri tərk etdi, milli komandadan uzaqlaşdı və açıq mesaj verdi: o, Holland yenidən yığmadan kənarlaşdırılmadan geri dönməyəcək. Nəhayət, Thomas Tuchel-in martdakı sürpriz çağırışı ilə yenidən İngiltərə qapıları açıldı, amma bu dəfə dizindən aldığı zədə onu dayandırdı. O qırılma nöqtəsi isə hələ də yaddaşlardan silinməyib.
Holland üçün də bu hadisə dönüm anı idi. İndi United-də o, eyni sərtliyi saxlayır, amma onu daha çox qapalı qapılar arxasında, nüfuz və etimad üzərindən tətbiq edir. Səssiz, amma sərt. Tam da Carrick-in istədiyi profil.
Maguire – dünya çempionatı əvəzinə Barbados
Harry Maguire üçün son dünya çempionatı bir növ itirilmiş fürsət kimi yadda qaldı. Müdafiəçi bu məyusluğu Atlantik okeanının o tayında, Barbados sahillərində unutmağa çalışır.
O, həyat yoldaşı Fern ilə birlikdə Karib dənizinin tropik istirahət cənnətinə üz tutub. Cütlük okean fonunda romantik atmosferdə çəkilmiş fotolarla yadda qalıb. Maguire açıq, rahat köynəkdə, Fern isə bikini üstü və ətəkdə – üzlərində isə təzyiqsiz, sakit bir yay axşamının ifadəsi.
Təkcə günəş, dəniz, palma ağacları deyil. Maguire həm də köhnə komanda yoldaşı Jordan Pickford ilə qolf meydançasında vaxt keçirib. Pickford, ABŞ-dakı hazırlıq toplanışına qoşulmazdan əvvəl bu kiçik fasiləni dəyərləndirib. Maguire üçünsə bu, həm psixoloji yüklənmədən qaçış, həm də gələcək mövsüm öncəsi başını təmizləmək imkanıdır. Dünya çempionatının yaratdığı boşluq hələ tam dolmayıb, amma Barbados bir müddətlik də olsa, onu kölgəyə salıb.
Dalot – tərs dönən maşın, düz gedən karyera
Diogo Dalot-un hekayəsi isə tam başqa tonlardadır. Uşaqlıqda ölümə bir addım qalmışdı, amma ilk düşündüyü şey yenə də futbol oldu.
Portuqaliya millisinin müdafiəçisi “The Players’ Tribune” üçün yazdığı məqalədə 12 yaşında yaşadığı ağır avtomobil qəzasını xatırladıb. Porto akademiyasına məşqə gedərkən dostunun atasının idarə etdiyi maşın magistralda aşıb, tərsinə çevrilmişdi. Şüşələr qırılıb, salon dağılıb, amma hamı sağ çıxıb. Dalot təhlükəsizlik kəmərini açıb, arxa pəncərədən sürünərək çıxıb, qaçıb.
Valideynləri hadisə yerinə çatanda anası göz yaşları içində idi. Atası isə ilk olaraq oğlunun vəziyyətini yoxlamağa çalışdı. Dalotun ona dediyi ilk cümlə isə hər şeyi izah edirdi: “Məni Porto-ya aparmalısan.” Atası xəstəxananı nəzərdə tutduğunu düşündü, amma o, məşqi deyirdi. “Əgər bu gün məşqi buraxsam, sabah heyətdə olmayacağam.”
Anası isterika içində, dostu və onun atası evə – Braga-ya qayıtdı. Dalotun atası isə sükanı Porto istiqamətinə çevirdi. Həyatla ölüm arasındakı o qısa məsafədə belə, Dalotun beynində yalnız bir şey var idi: futboldan geri qalmamaq. Bu xarakter indi onu Manchester United-də ikinci dünya çempionatına hazırlaşan təcrübəli müdafiəçiyə çevirib.
Səhnə arxasındakı güc
United-in hazırkı quruluşunda Holland, Maguire və Dalot üçlüyü fərqli hekayələr danışır, amma eyni sualı ortaya qoyur: bu klub növbəti illərdə nə qədər dəyişə bilər?
Holland səhnə arxasında sakitcə sistemi sərtləşdirir, Carrington-da standartları qaldırır. Maguire Karib dənizində nəfəs dərib geri dönməyə hazırlaşır. Dalot isə uşaqlıqdan bəri dəyişməyən fanatizmi ilə hər məşqi, hər oyunu son şans kimi yaşayır.
Old Trafford-da yeni erada bu cür xarakterlər United-i yenidən zirvəyə daşımağa kifayət edəcəkmi, yoxsa bu klubun hekayəsində hələ çox kəskin dönüşlər qalır?
