Ipswich-in Qeyri-İstədiyi Nəticə: Oyunun Son Anları
Hill Dickinson Stadium-da son dəqiqələrdə yenə nəsə olacaqdı sanki. Sunderland və Crystal Palace üzərində qazanılan qələbələrdə son anlarda vurulan qolları xatırlayan Ipswich azarkeşləri, tablodakı yeddi dəqiqəlik əlavə vaxtı görəndə eyni möcüzəni bir daha gözlədi.
Bu dəfə ssenari tamamlanmadı.
Zian Flemming meydana daxil olanda tribunalar dirçəldi. Palace-a qarşı qələbə qolunu vuran hücumçu yenə xilaskar roluna çağırılmışdı. Lakin bu dəfə 10 nəfərlə qalan komanda onu lazımi vəziyyətə gətirə bilmədi, gətirdiyi anda isə Flemming hədəfi tapa bilmədi – əlavə vaxtda yaxaladığı ideal epizodda topu qapının üzərindən göndərdi. O an Ipswich-in gecənin nağılını yazmaq şansı idi.
Son saniyələrdə bir nəfərin adı da ön plana çıxdı: Issa Diop. Mərkəz müdafiəçisi cərimə meydanında qalan son qarışıqlıqda xal qazandıracaq zərbə üçün möhtəşəm mövqe tutdu. Zərbə gəldi, amma qarşısına Jarrad Branthwaite və Garner çıxdı. İki müdafiəçinin birgə bloku Ipswich-in son ümidi üzərinə qapı bağladı.
Buna baxmayaraq, Gary O'Neil üçün bu oyundan götürüləcək kifayət qədər müsbət məqam vardı. Komandası, xüsusilə də ilk saatda, oyundan düşmədi, topu istədi, risk aldı, irəli getdi. Qapıda isə Jordan Pickford-un səviyyəsi oyunun taleyini müəyyənləşdirən əsas xətlərdən biri oldu. Thomas Tuchel-in İngiltərə yığmasının heyətinə daxil edilən qapıçı Ipswich-in dirənişini dörd möhtəşəm seyv ilə saxladı. Onun refleksləri sayəsində meydan sahibləri hesabı bərabərləşdirmək şansını dəfələrlə əldən verdilər.
Hər şey Abdul Fatawu-nun ikinci hissənin ortalarında aldığı qırmızı vərəqdən sonra dəyişdi. O ana qədər rəqib meydanında daha çox görünən, cəsarətlə pressinq edən qonaqlar bir anda geriyə çəkilməyə məcbur oldu. Azlıqda qalan komanda üçün hər bir hücum cəhdi daha çox risk, daha çox boş zona demək idi. Bu da oyunun ritmini dəyişdi, topa sahibolma tarazlığını sındırdı.
O'Neil üçün bu qarşılaşma şəxsi baxımdan da ağır fon daşıyırdı. Həftənin əvvəlində atasını itirən baş məşqçi yenə texniki zonada bütün emosiyasını meydançaya qoydu, komandası isə sonadək bərabərlik topunun arxasınca qaçdı. İrəli atılan hər uzun top, hər künc zərbəsi, hər ikinci top uğrunda mübarizə bir ümid idi. Amma bu ümid bu dəfə nəticə vermədi.
Yenə də tabloya baxanda mənzərə faciəvi deyil. Üç həftəlik beynəlxalq fasiləyə gedərkən O'Neil-in komandası elitaya dönüşdən sonra ilk beş oyunda altı xal toplayıb və cədvəlin təhlükəli zonasından kənarda qalmağı bacarıb. Sual indi budur: bu dirəniş, bu xarakter, fasilədən sonra daha böyük nəticələrə çevriləcək, yoxsa bu matçdakı qaçırılan son şanslar mövsümün tonunu müəyyənləşdirəcək?
