İrlandiya yığmasının Monrealda ikiüzlü gecəsi: qəzəbli və ümidli
Monrealda İrlandiya üçün ikiüzlü gecə: qəzəbli fasilə, ümidli cavab
Heimir Hallgrimsson ilk dəfədir ki, İrlandiya yığmasının sükanı arxasında bu qədər açıq narazı görünürdü. Monrealda Kanada ilə yoldaşlıq görüşünün ilk 45 dəqiqəsi onu həqiqətən əsəbiləşdirdi. Və buna səbəb kifayət qədər vardı.
Start heyəti təcrübə üçün seçilmişdi, bəzi simalar yeniydi, amma bu, baş məşqçinin gözündə bəraət qazandırmadı. Komanda oyuna zəif girdi, ritm tapmadı, topa gec reaksiya verdi və nəticə gəldi: Jake O'Brien-in avtoqolu ilə fasiləyə 0:1 geri düşərək getdilər.
Hallgrimsson fasilədən sonra RTÉ Sport-a verdiyi açıqlamada həmin hissəni bir cümlə ilə kəsdi: “Son oyunlarımızda etdiyimiz hər şeydən fərqli idi.”
Onun təsvirinə görə, meydanda hər şey “yastı” idi. Qərar yox, təşəbbüs yox, yalnız rəqibin nə edəcəyini gözləyən və sonra reaksiya verən komanda.
Fasilədəki silkələnmə
Pauza sadəcə taktiki düzəliş üçün yox, psixoloji silkələnmə üçün lazım idi. Məşqçi soyunma otağında tonunu dəyişdi. Cəsarət tələb etdi. Öndə daha aqressiv pressinq, toplu oyunda daha sürətli qərarlar, riskdən qaçmayan hücumlar istədi.
“Fasilədə dəyişməli idik. Daha cəsur olmalı, irəli getməli, press etməliydik. Hər şeyi daha tez etməliydik,” – o, sonradan bunu belə izah etdi və ikinci hissəni “qara və ağ kimi fərqli” adlandırdı.
Hallgrimsson hətta matçdan əvvəl isinməni də xatırlatdı. Onun fikrincə, orada da bir mesaj gizlənmişdi: oyunçular “yorğun” görünürdü. Ya rütubət, ya istilik, ya da ağır məşq yükü – özü də etiraf etdi ki, səbəb bunlardan biri ola bilər. Amma nəticə eyni idi: Kanada hesabı açmağı “haqq etmişdi” və İrlandiya fasiləyə yalnız 0:1-lə girməklə “şanslı” idi.
Oyun dəyişən dəyişikliklər
İkinci hissə isə başqa hekayə yazdı. Məhz Hallgrimssonun istədiyi kimi.
Liam Scales və Jamie McGrath oyuna daxil olduqdan sonra meydanda balans bərpa olundu. Topla davranış daha inamlı, pressinq daha sıx, qərarlar daha kəskin idi. İrlandiya nəhayət rəqibin reaksiyasını gözləyən komanda yox, özü oyunu diktə etməyə çalışan kollektivə çevrildi.
Qol da məhz bu fəallığın mükafatı kimi gəldi. Troy Parrott-un penaltisi qapıçıdan dönəndə, Chiedozie Ogbene məhz orada olmalı olduğu yerdə idi. O, epizodu əvvəlcədən hiss etdiyini dedi. Cərimə meydançasından kənarda Parrott-un qaçışını təqlid edib, topun hara düşəcəyini oxumağa çalışmışdı. Qapıçı seyv etdi, top onun ayağına gəldi, o isə sadə toxunuşla hesabı bərabərləşdirdi.
“Biz 0:1 geridə idik, optimist olmalıydın ki, nəsə sənin üstünə düşəcək,” – Ogbene belə dedi. Özünü şanslı hesab etsə də, vurğuladı: o, yalnız nəzarət edə bildiyini – doğru yerdə olmağı – etdi.
İrlandiya bundan sonra oyunu tam çevirməyə də yaxın oldu. Dawson Devoy və Mason Melia ən parlaq iki imkanı əldən verdi. Kanada da öz növbəsində təhlükəli epizodlar yaratdı. Hallgrimsson sonda bunu açıq şəkildə etiraf etdi: qələbə gəlsəydi, “oğurluq” kimi görünə bilərdi. Ona görə “yaxşı heç-heçə” ilə barışdı, amma son dəqiqələrdə qələbəni “oğurlamaq” da pis olmazdı.
League of Ireland üçün qapı açılır
Bu gecə yalnız nəticə ilə yadda qalmadı. Bu, həm də İrlandiya futbolunun daxili səhnəsi üçün simvolik bir dönüş nöqtəsi idi.
Dawson Devoy start heyətində meydana çıxaraq, 2020-ci ilin noyabrında Jack Byrne-dən sonra ilk dəfə League of Ireland-dan milli komandaya çağırılıb oynayan futbolçu oldu. Və bununla iş bitmədi.
Matç irəlilədikcə, Hallgrimsson daha çox yeni simaya şans verdi. Portugalda çıxış edən Joe Hodge ilə yanaşı, St Pat's-ın hücumameyilli yarımmüdafiəçisi Kian Leavy və Shamrock Rovers-in gənc cinah oyunçusu Adam Brennan da debüt etdilər. Son aylarda ilk dəfə forma görən Jaden Umeh və Corrie Ndaba üçün isə bu, start heyətində ilk oyun idi.
Baş məşqçi bu düşərgəni açıq şəkildə “gələcəyin laboratoriyası” kimi istifadə etdi. İspaniyada 21, bu toplanışlarda isə 27 futbolçunu işə cəlb etdi. Uzun mövsüm, yorğun bədənlər, Çexiyaya məğlubiyyət – bütün bunlar fonunda o, bu toplanışı “zarafat düşərgəsi”nə çevirə bilərdi. Amma tam əksini seçdi.
Onun sözlərinə görə, bu 24 günlük kamp yalnız bu gün üçün yox, sabah üçün də qurulub. Heyət dərinləşdi, seçim dairəsi genişləndi, bəziləri üçün milli forma artıq uzaq xəyaldan real hədəfə çevrildi.
Gələcəyə baxan komandaya çevrilmək
Ogbene də məhz bu hissi vurğuladı. Yeni üzlərin qatdığı enerjidən danışdı, məşqlərdəki atmosferi təriflədi və bu düşərgənin ümumi ab-havasını xüsusi qeyd etdi. O, İrlandiyanın gələcəyi haqqında danışarkən “qarın nahiyəsində qanad çırpan” bir həyəcan hiss etdiyini dedi. Və bu cümlə, bəlkə də, Monreal gecəsini ən yaxşı şəkildə xülasə edir.
İlk hissə – xəbərdarlıq. İkinci hissə – cavab.
Hallgrimsson üçün bu oyun, milli komandanın zəif tərəflərini acı şəkildə xatırlatdı, amma eyni zamanda, Nations League ərəfəsində əlində formalaşan daha geniş, daha cəsarətli heyətin konturlarını da göstərdi.
İndi sual budur: Monreal yalnız bir yoldaşlıq görüşünün qeyri-sabit hekayəsi kimi yadda qalacaq, yoxsa payıza doğru formalaşan yeni İrlandiyanın başlanğıc nöqtəsi olacaq?
