José Mourinho-nun Real Madrid-dəkı Qayıdışı və Carlos Espí-nin Qələbə Qolu

José Mourinho deyir ki, indi daha sakitdir. Bəlkə elə buna görə də 90-cı dəqiqədə qələbə qolunu vuranda, ehtiyat skamyası boşalıb kənar xəttə doğru qışqıra-qışqıra qaçarkən, o, onların arxasınca şütümədi. Yumruqlarını sıxdı, ayağa qalxdı və sadəcə, ehtiyat oyunçuların arxasınca, kənar xətt boyu addımladı, onların Carlos Espí-yə tərəf uçmasını izləyə-izləyə. Hamı küncdə bir-birinin üstünə yığışanda, o, kapitanı Fede Valverde-ni kənara çəkdi, bir-iki söz dedi. Həmin sözlər çox güman ki, belə səslənirdi: “Uf”.

Bu axşam bütün ulduzlar meydanda idi. Kylian Mbappé, Vinícius Júnior, Jude Bellingham – Mourinho-nun bir nömrəli tapşırığı elə bu üçlüyü bir-birinə toxundurmadan, amma bir yerdə oynatmaqdır. Üstəlik, klub tarixinin ən bahalı futbolçusu Yan Diomande debüt etdi. Amma qələbəni gətirən qolu vuran kim oldu? Cəmi altı ay əvvəl heç kimin tanımadığı, Levante-dən gözlənilmədən alınan, 21 yaşlı bir hücumçu: Carlos Espí.

Keçən mövsüm Levante-ni liqada saxlayan qolların müəllifi olan Espí indi Madridin Valdebebas bazasında yaşayır, elə Mourinhonun özü kimi. Səhər yeməyini də birlikdə edirlər. Klub onu məhz bu cür gecələr üçün almışdı: cərimə meydançasında yaşayan, köhnə tipli, ağır No 9, fərqli profil. Və nəhayət, bir qarışıqlıq, dağılan hücum epizodu zamanı top Mbappé-dən uzaqlaşanda, o, orada idi. Reaksiyanı tutdu, topu xəttdən keçirdi. Və bəlkə də klub üçün gizli sualı səsləndirdi: bu profilə ehtiyac sadəcə ehtiyatda yox, daha böyük rol üçün də varmı? Bu gecə üçün cavab aydın idi.

Mourinhonun Real Madrid-in başında son oyunu 2013-cü ilin mayında Osasuna üzərində 4:2-lik qələbə idi. O vaxtdan 4 380 gün keçib.

Qayıdış matçı başlayanda fotoqraflar qapıların arxasındakı yerlərini atıb, birbaşa onun skamyadakı kreslosuna tərəf qaçdılar. Oyunun sonunda isə o, Espanyol-un baş məşqçisi Manolo González-i qucaqladı, hakimlə əl vurdu və tunelə tərəf əyilərək yoxa çıxdı.

Bu 90 dəqiqənin ortasında isə reallıq özünü xatırlatdı. Mövsüm yenidir, həllər dərhal gəlmir, özü də oyundan əvvəl Espanyol-un yaxşı komanda olduğunu demişdi. Kataloniya təmsilçisi bəzən bunu meydanda göstərdi də. Madrid daha çox qol epizodu qazandı, amma Manolo González-in komandası rəqibi çox vaxt boğmağa qoymadı.

Köhnə problemlərdən bəziləri bu axşam da üzə çıxdı. Şübhələr tam yox olmadı – birinci turda nə qədər yox ola bilər ki? Amma heç olmasa, bir azlıq müddətinə geri itələndi. Qarşıda daha ağır rəqiblər, daha gərgin axşamlar var. Və əlbəttə, Mourinho üçün də daha ciddi səbr sınaqları.

Yazda Benfica ilə oyundan əvvəl Mourinho bu klubdakı ilk dönəmini “üç ağır, gərgin, bəzən zorakı il” kimi təsvir etmişdi. Nostalji isə belə işləyir: pis xatirələr uzaqlaşdıqca, yaxşılar qalır. O, özünü “heç nəyi darıxmayan” adam adlandırır, “peşmançılıq” sözü ilə arası olmadığını deyir. Amma Madrid-də onu darıxan çox idi, ilk növbədə də prezident Florentino Pérez. Onun dünyagörüşündə məşqçilər çox vaxt zəruri şərdir. Portuqaliyalı isə demək olar ki, həqiqətən sevdiyi yeganə baş məşqçi olub.

Klub daxilində də bəziləri məhz bu sərtliyə, bu “zorakılığa” həsrət qalmışdı. Onlar sərt adam, dəmir cərrah istəyirdilər – rəqiblərlə müharibəyə girəcək, soyunma otağında hökmünü keçirəcək, mədəniyyəti dəyişəcək biri. Ayrılığın sonuna doğru hər şey dağılmışdı, amma Pérez üçün Mourinho-nun qayıdış ideyası heç vaxt tam ölməmişdi. O, klubun Mourinho-dan sonra qazandığı altı Çempionlar Liqası kubokunda da portuqaliyalının payı olduğuna inanırdı. Guya yolu o açmışdı.

Mourinho oyundan əvvəl bir əhvalat danışdı: Madrid hər kubok qazandıqda, Pérez ona zəng edirmiş. “Hər dəfə deyirdim: yox, yox, bu mənim işim deyil,” – deyə xatırladı. Əslində isə bununla “bir az da mənim işimdir” mesajını verirdi. Pérez özü də buna bənzər sözlər demişdi. Onu yenidən gətirmək 13 il çəkdi, amma indi o, yenə bura qayıdıb.

Və bəlkə də bu, o qədər də riskli deyil. Klubun son “qayıdan” məşqçiləri – Zinedine Zidane, Carlo Ancelotti – işlərini gördülər, digərləri isə yandı. Mourinho həmin əhvalatı danışarkən, kubokların Zidane və Ancelotti-yə aid olduğunu dedi və sanki tam səmimi şəkildə soruşdu: “başqa kim nəsə qazanıb ki?” Klubun indiki problemini, diaqnozunu, yenidən onun “cərrahiyyəsi” tələb edirdi. 2010-cu ildə olduğu kimi, Madrid yenidən Barcelona-nın arxasında qalıb. Son iki ildə böyük titul yoxdur. Bu, təkcə futbol yox, həm də mədəniyyət məsələsidir.

Məsələ bəlkə də təkcə qaçmaqda deyil, amma oradan başlanır. “Biz danışıqsız olan şeyləri danışıqlı etməməliyik,” – Mourinho dedi. – “Fədakarlıq əskik ola bilməz.” Onun bu mədəniyyəti dəyişmək üçün avtoriteti var – nəzəriyyə belədir. Klub da ona bu səlahiyyəti verəcək. Artıq məşq prosesləri dəyişib, tələblər artıb, vərdişlər pozulub. Diomande “məşqçi üçün ölməyə hazıram” deyəndə Mourinho bunun sadəcə söz olduğunu vurğuladı, amma üzündəki məmnunluğu gizlətmədi.

Ümid üçün başqa səbəblər də var. Vinícius-un gələcəyi nəhayət aydınlaşıb, statusu ilə bağlı köhnə gərginliklər arxada qalıb. Dünya çempionatı bitib, gündəmdə başqa prioritet yoxdur. Mourinho xatırlatdı ki, Braziliya, Fransa və İngiltərə öz yığmalarında Vinícius, Mbappé və Bellingham-dan maksimumu çıxara biliblər. Amma hamısını eyni anda, eyni komanda daxilində parlatmaq tamam başqa işdir. “Onların bir-birinə uyğun gəlmədiyini düşünmürəm,” – dedi. Keçən mövsüm isə tez-tez elə görünürdü ki, uyğun gəlmirlər, Bellingham özü də etiraf etmişdi: bəzən eyni zonalara girirlər.

Bu dəfə üçü də start heyətində idi. Bellingham “10 nömrə” rolunda, Vinícius isə cəbhənin solunda, xətdə yapışmış halda oynadı. “Məncə, bu, Jude üçün ideal mövqedir: hücumçularla əlaqə, qol imkanları. O, qapıya yaxın oynamalıdır. 6 və ya 8 oynayanda, onu qoldan uzaqlaşdırırıq,” – Mourinho belə izah etdi.

Yeni dövrün ilk qolu da məhz Bellingham-dan gəldi. 9-cu dəqiqə, Vinícius yıxılır – artıq bu, oyunun xəttinə çevrilməkdə idi. Ondan əvvəl Alex Calatrava onun belinə zərbə vurmuşdu, Mourinho isə qollarını havaya qaldırmışdı. Epizodun davamında soldan Arda Güler möhtəşəm asma göndərdi. Bellingham hamıdan yuxarı qalxıb, Marko Dmitrović-i başla məyus etdi.

Bu dəfə Mourinho skamyada sol küncdə sakit oturmuşdu. Qol olanda cüzi reaksiya verdi, ayağa qalxdı, əllərini cibinə qoydu və kənar xətt boyu qarşı tərəfə doğru, texniki heyətin qalan üzvlərinin oturduğu sektor istiqamətində yeridi. Orada klubun ona təqdim etdiyi “evdaxili” köməkçi Sami Khedira və analitik Roberto Merella ilə əl sıxdı.

Elə bil hər şey ordaca bitmişdi. Komandalar arasındakı fərq əlçatmaz görünürdü. Madrid yüksək pressinq edirdi, Espanyol isə topu öz yarımmeydanından çıxarmaqda çətinlik çəkirdi. Tribunalar “gələcəyin” kiçik fraqmentini görür kimi idi. Amma temp düşdü. Bu da Espanyol üçün dəvət idi.

Dean Huijsen qanaxma üçün müalicə alanda, Madrid futbolçuları təlimat almaq üçün Mourinhoya tərəf qaçdılar, amma oyun əllərindən sürüşməyə başladı. Espanyol bir addım irəli çıxdı və tezliklə hesabı bərabərləşdirdi. Thibaut Courtois əvvəlcə Riedel-in zərbəsini qaytardı, Roberto Fernández isə davamında topu yuxarı qaldıra bilmədi. Ardınca gözəl kombinasiyada Tuy Dolan və Javi Hernández topu Calatrava-ya ötürdülər və o, dəqiq zərbə ilə qolu vurdu. Mourinho demək olar ki, tərpənmədi.

Mbappé iki dəfə boşluq tapıb, hər iki cinahdan Dmitrović-i yoxladı, amma fasiləyə qədər hesabı dəyişməli olan yenə də Espanyol idi. Sağ cinahdan Omar El Hilali inanılmaz asma göndərdi, Dolan altımetrlikdə topa toxuna bilmədi, Fernández isə başla vurduğu topu öz ayaqlarına dəyirdi.

Fasilədən dərhal sonra Mbappé hələ də başını yelləyir. Güler-in künc zərbəsindən sonra Bellingham Dmitrović-in barmaqlarına dəyən zərbə ilə topu dirəyə çırpdı, qayıdan top fransız hücumçunun qarşısına, dirəyin yanına düşdü. Oradan topu çərçivədən kənara vurmaq demək olar ki, mümkün deyildi. Amma o, vurdu.

Valverde dirəyi silkələdi, Mbappé çərçivəni tapmadı. Qapı isə bir daha açılmadı. Mourinho skamyaya çevrildi: Cucurella, Diomande, Camavinga, Alexander-Arnold, Espí… Hamısını bir-bir oyuna atdı. Və nəhayət, son dəqiqədə, onları özünün yanından ildırım sürəti ilə kənar xətt boyu ötüb qaçarkən gördü. Qayıdış gecəsi üçün xilas siqnalı idi.

Oyundan sonra Mourinho-nun cümləsi sadə, amma kifayət qədər dəqiq səsləndi: “Düşünürəm ki, qələbəyə layiq idik, amma Espanyol da məğlubiyyətə layiq deyildi.” İlk gecədir. Qələbə gəldi. Səbr sınaqları isə hələ qabaqdadır.