Jude Bellingham: İngiltərənin Yeni Nəsil Lideri

İngiltərə növbəti beynəlxalq turnirə yenə böyük təzyiq altında qədəm qoydu, amma start fitindən etibarən bir şey aydın idi: bu komandanın ürəyi artıq Jude Bellinghamdır. O, ilk gündən əsas heyətdə yer aldı, Xorvatiyaya qarşı 4:2 hesablı zəfərdə meydanın mərkəzindən oyunu idarə etdi, temp verdi, duellərə girdi, hücumları qırdı, yenidən qurdu.

Mübarizə ağır idi, rəqib təcrübəli, hesab isə uzun müddət qapalı qaldı. Səhnəyə yenə o çıxdı. Panama ilə sınaqlı qarşılaşmada hesabı məhz Bellingham açdı. Gərginliyi qıran, komandasının çiyinlərində gəzdirildiyi an da elə o idi.

Kane ilə çiyin-çiyinə, Azteca səhnəsində

İngiltərə bəzən ilhamdan məhrum görünür, bəzən oyunun ritmini tapa bilmir. Bu dəfə də elə anlar oldu. Amma hər dəfə meydanda eyni iki fiqur önə çıxdı: rekordçu kapitan Harry Kane və Bellingham.

Meksikaya qarşı tarixi Azteca Stadium-da keçirilən möhtəşəm 1/8 final matçında hər ikisi tabloya adını yazdırdı. Səs-küy, təzyiq, atmosfer – hər şey maksimumda idi. Bellingham isə bu xaosun içində oyunu öz nəzarətinə aldı.

Təzyiq nəhayət nəticə verdi. İlk hissədə o, cəmi bir neçə dəqiqə ərzində dubl etdi və tribunaları coşquya qərq elədi. Sürətli, amansız, soyuqqanlı. Həmin qısa epizod onun niyə artıq qlobal səviyyədə ulduz sayıldığını bir daha göstərdi.

Onun xarakteri bəzən mikroskop altına qoyulub. Bəziləri bəyənmədiyi o məşhur özünəinamı, hətta “kim, mən yox?” jestini tənqid edib. Amma məhz bu sarsılmaz inam Bellinghamı dünya səhnəsində fərqləndirir.

Murphy: “Belə zehniyyəti gənclərdə çox az görmüşəm”

Keçmiş İngiltərə yarımmüdafiəçisi Danny Murphy bu özünəinamı təsadüf saymır. O, Bellinghamı illərdir izləyir və bu səviyyəyə gəlib çatmasını təəccüblə qarşılamır.

Murphy onu hərtərəfli futbolçu kimi təsvir edir: atletik, texniki cəhətdən güclü, fit, tam paket. Amma ən çox vurğuladığı cəhət – beynidir, başındakı mentalitetdir. Onun sözlərinə görə, illər boyu gənc oyunçulara baxanda bu səviyyədə özünəinamı yalnız bir neçə adda görmək mümkün olub: Steven Gerrard, Wayne Rooney, Michael Owen. Eyni xətt, eyni cəsarət.

Murphy xatırladır ki, Euro 2024 zamanı İngiltərə ümumi mənzərədə yaxşı təsir bağışlamasa da, meydanda oyunu dəyişməyə çalışan, məsuliyyəti üzərinə götürən yenə Bellingham idi. İlk oyunda qələbəni gətirən baş zərbəsi, cərimə meydanında həmin akrobatik zərbə – komanda sönük olanda belə, o, mərkəzdə dayanıb nəyisə dəyişmək istəyirdi.

Murphy-nin fikrincə, Bellinghamı fərqləndirən nadir tarazlıqdır: yüksək səviyyəli texnika ilə inanılmaz mental gücün birləşməsi. O, bu mövzuda vaxtilə aparılan debatlara, “Bellingham başlamalıdırmı, yoxsa başqa biri?” tipli müzakirələrə indi bir az istehza ilə baxır. Səbəbi sadədir: onun üçün Bellingham artıq başqa pillədədir və bunu böyük turnirlərdə dəfələrlə sübut edib.

Madrid sınağı: “İnanılmazdan da o tərəfdir”

Murphy bir məqama xüsusilə diqqət çəkir: hətta yığma kənara qoyulsa belə, Bellinghamın klub səviyyəsində gördüyü işlər.

O, Real Madrid paltardəyişmə otağına daxil olub ilk mövsümündə etdiklərini “sadəcə inanılmaz” adlandırır. Futbol tarixinin ən ağır köynəklərindən birini geyinib, dünyanın ən çox göz önündə olan klubunda bu qədər tez liderə çevrilmək – Murphy üçün bu, sözün əsl mənasında fövqəladədir.

Bu mövsümün bir az “aşağı” görünməsinin yeganə səbəbi isə zədələrdir. Murphy-nin baxışında məsələ birmənalıdır: Bellingham sağlamdırsa, oynayır. Harada oynadığının, hansı mövqedə yerləşdiyinin o qədər də fərqi yoxdur, çünki bu qədər çox yönlü, bu qədər istedadlı futbolçunu sadəcə kənarda saxlamaq məntiqə sığmır.

Onu bəzən “təkəbbürlü” hesab edənlərə Murphy-nin cavabı isə aydındır: bu inam heç vaxt meydandakı çıxışına mənfi təsir etmir. Əksinə, həmin özünəinam onu daha da aqressiv, daha da tələbkar edir.

Çox vaxt özünü “möhtəşəm” hesab edən oyunçular oyunda eyni səviyyədə məsuliyyət daşımır, meydanda gəzib-dolaşır, sanki sistem onlara xidmət etməlidir. Murphy-yə görə, Bellingham bu qəbildən deyil.

Özünəinam, yoxsa təkəbbür? Bellingham fərqi

Murphy-nin fikrini bir cümlə ilə yığmaq olar: Bellingham həm ulduzdur, həm də işçi.

O, futbol tarixində çox rast gəlinməyən bir paradoksu özündə birləşdirir. Adətən ən yaxşı hücumçular, ən parlaq ulduzlar geriyə qaçmağa, pressinq etməyə, rəqibi qapısının önündə sıxışdırmağa o qədər də həvəs göstərmir. Murphy misal kimi Mohamed Salah-ı çəkir: möhtəşəm qolçu, amma müdafiə işində o qədər də fəal deyil. Amma bu, onun dəyərini azaltmır, çünki o, matçları qazanır.

Bellingham isə həm matç qazandıran oyunçu, həm də yorulmaq bilməyən işçi kimi görünür. Topu qazanır, hücumu qurur, cərimə meydanına daxil olur, zərbə vurur, sonra yenə geriyə qayıdıb pressinqə qoşulur.

Murphy-nin təsvirində o, sadəcə formada olan gənc istedad deyil, oyundan həzz alan, meydanda hakimiyyətini hiss etdirən, təkbaşına matçın axarını dəyişə bilən futbolçudur.

Və bir məqam da var: Bellinghamın yığmada yer almasını sual altına alanlar, hətta evdə qalmasının daha doğru olduğunu yazanlar. Murphy-nin bu adamlara münasibəti sərtdir. Onun fikrincə, həmin tənqidçilər bu gün başlarını aşağı salmalı, açıq şəkildə səhvlərini etiraf etməlidirlər.

Çünki indi sual belədir: bu komanda Bellingham olmadan nə edə bilərdi – yoxsa daha doğrusu, onsuz bu səviyyəyə qədər gələ bilərdimi?