Kane-in İnanılmaz Performansı: Tarixin Dəyişəni

Heç kim bitiricilikdən Thierry Henry qədər danışa bilməz. Odur ki, Fransa əfsanəsinin Konqo Demokratik Respublikası ilə oyunda Harry Kane-in ikinci qolunu xırdalamasına qulaq asmağa dəyərdi.

Henry “Fox” efirində epizodu izah edərkən demişdi ki, bədənin tarazlığı pozulmuş vəziyyətdə, içi ilə topa zərbə vurmaq, onu sanki ayağın ətrafına dolamaq üçün son anda tarazlığı qorumaq lazımdır. Oyunun son dəqiqəsində, o qədər gücü haradan tapırsan? Üstəlik topu bu cür istiqamətləndirmək? Və zarafatla əlavə etmişdi: “İndi elə vursam, belimi sındıraram”.

Kane-in hərəkəti həm texniki, həm də atletik baxımdan fövqəladə idi. O özü də bu qolu İngiltərə karyerasındakı sevimli qollarından biri adlandırıb və bunun təkcə ayaq gücü ilə bağlı olmadığını deyib. Bütün bədəni ilə fırlandı, qollarını yelləyərək zərbəyə əlavə güc qatdı və yerə yıxılmaqdan çəkinmədi.

Bu, fiziki baxımdan zirvədə olan bir idmançı obrazı idi. Kane bu gün təkcə İngiltərənin Dünya Kubokunda hələ də həyatda qalmasının yox, həm də Thomas Tuchel-in hələ də iş başında olmasının səbəbidir. Kapitan DRC-yə qarşı oyunda əvvəlcə ağıllı baş zərbəsi ilə hesabı bərabərləşdirdi, sonra isə möhtəşəm voleylə komandasına Meksikaya qarşı 1/8 final bileti qazandırdı. Bu, beynəlxalq səviyyədə bəlkə də onun “imza” performansı idi və onu İngiltərə tarixinin ən böyükləri sırasına daha da yaxınlaşdırdı.

Kane – rekordların fövqündə

Kane-in yerini dəqiq müəyyənləşdirmək çətindir. Amma bir həqiqət var: o, artıq ölkənin tarixində ən çox qol vuran futbolçudur. DRC-yə vurduğu qollar onun 118 oyunda 83-cü və 84-cü qolları idi. Bu rəqəmlərlə o, ən azı ilk onluqda özünə yer təmin edib. Üstəlik, yaş aldıqca daha da yaxşılaşıb. İngiltərənin ilk dörd oyununun ardından hesabında beş qol var və bu, onu daha bir “Qızıl buts” mübarizəsinin mərkəzinə atıb. Dünya Kuboklarında Gary Lineker-in qol rekordunu artıq arxada qoyub.

Bu, zamana tab gətirən müasir bir dahidir. Həftə ərzində “Stick to Football” podkastında da bu mövzu müzakirə olundu. Gary Neville, Roy Keane, Ian Wright və Jill Scott onu Bobby Moore və Sir Bobby Charlton ilə birlikdə İngiltərənin ilk üçlüyündə çəkəndə bu fikir əsla qeyri-ciddi səslənmirdi.

Kane-in çatışmayan yeganə cəhəti böyük turnirlərin ən həlledici mərhələlərində gəlib-gedən o unudulmaz, hamını susduran performansdır. Moore 1966-cı ildə Dünya Kubokunu qaldıran kapitan idi, Charlton həmin il “Ballon d’Or” qazandı. Kane hələ ki bu zirvədən bir addım geridədir. Keçmiş turnirlərdə ya yorulub, ya da yarışa tam hazır olmadan gəlib.

Euro 2020 finalında sönük qalmışdı. 2022 Dünya Kubokunda Fransa ilə 1/4 finalda gecikmiş penaltini boşa verərək hesabı 2:2 etmək imkanını qaçırdı və Euro 2024 finalında İspaniyaya qarşı əvəzləndikdən sonra bəzi dairələrdə “bitdi” damğası aldı.

Amma rəqəmlər başqa hekayə danışır. Bu mövsüm klub və yığma səviyyəsində 72 qol. “Ballon d’Or” üçün real namizəd. Dünya Kubokunda 43 433 metr qaçış məsafəsi ilə komandanın ən çox qaçan futbolçusu.

Bu statistika onun özünü təkmilləşdirmə həvəsinin güzgüsüdür. Kane oyununun qatlarını artırıb – geriyə çəkilib öldürücü ötürmələr verən hücumçu kimi ondan yaxşısı yoxdur. DRC-yə vurduğu ikinci qoldakı güc isə bədəninə necə qulluq etdiyini xatırlatdı. Almaniyadakı qış fasiləsi işinə yaradı, “Bayern”in Bundesliqadakı dominantlığı isə ona daha çox istirahət imkanı verdi.

“Yəqin karyeramın ən yaxşı dönəmindəyəm,” – deyə o etiraf edir. “Mövsümün əvvəlində daha da fit olmaq, özümə daha yaxşı baxmaq, bərpanı yaxşılaşdırmağın müxtəlif yollarını tapmaq üçün şüurlu addım atdım. Bir az da zədə baxımından bəxt lazımdır”.

Kane hər oyundan sonra qaçış statistikasına baxdığını, rəqəmlərin onu sevindirdiyini deyir. “Əgər liderlər məşqdə və oyunda mənim kimi qaçırsa, bu, hamıya təsir edir. Oyunlarda da bunu görürsünüz. Daha çox qaçmağa, komanda üçün nə lazımdırsa etməyə hazıram”.

Bellingham ilə tandem, İngiltərənin çatları

Kane, Jude Bellingham ilə birlikdə İngiltərənin taleyini dəyişən cütlüyə çevrilib. Qalan xətlərdə isə çatlar aydın görünür. Cinah oyunçuları gözləntiləri doğrultmayıb. Yarımmüdafiə yorğun, müdafiə əsəbi, sağ cinah müdafiəsində isə zədə böhranı var.

İndi isə qarşıda Mexico City, Azteca Stadionunun coşqusu, alovlu Meksika yığması və hündürlük sınağı dayanır.

“Yüksəkliklə bağlı çox da hazırlıq edə bilmədik,” – Kane deyir. “Florida-da 10 gün istilik məşqləri etdik ki, adaptasiya olaq. Amma yüksəklik üçün yeganə həll Meksikada qalmaq və ya turnirdən 10 gün əvvəl oraya köçmək idi. Bu isə turnirin qalan hissəsi üçün məntiqli olmazdı”.

O, bunun böyük mövzuya çevrildiyini, amma fərqin kiçik olacağını düşünür: “Peşəkar idmançıyıq. Vaxtaşırı çətinliklərlə yaşamağa məcburuq. Bacardığımız qədər kiçik detallarla özümüzə kömək edirik. Başqa yol yoxdur. Keçsək, bu çətinliklərin hamısı qələbəni daha da xüsusi edəcək”.

Kane söhbəti “doğru anda zirvəyə çıxmaq” mövzusuna gətirir. Keçmiş komanda yoldaşı Kyle Walker də DRC-yə qarşı oyundan sonra belə qələbələrin dəyərini vurğulayıb – pis oynayıb udmağın bəzən daha şirin olduğunu deyib.

“Yüz faiz,” – Kane razılaşır. “Çox nadir hallarda komanda turnirə od kimi başlayıb sonadək eyni tempdə davam edir. Baş verir, amma çox az. Turnir futbolu bir-birinə uyğunlaşmaq sənətidir. Burada hər zaman qələbənin ideal yolu olmur”.

Onun fikrincə, Meksikaya qarşı öz üslublarını zorla qəbul etdirmək də asan olmayacaq: “Evdə oynayan, qürur üçün, növbəti mərhələ üçün döyüşən komandaya qarşı oynayacağıq. Bəzən dişini sıxıb qazanmaq lazım gələcək. Bəzən ən çətin yolu seçməli olacaqsan”.

Səhnənin ortasında lider Kane

Kane-in səsində özünəinam aydın eşidilir. Lider kimi böyüyüb, daha səsli, daha tələbkar olub. DRC üzərində qələbədən sonra Atlantada meydanın ortasında komanda yoldaşlarını ətrafına yığaraq emosional çıxış etməsi də bunun sübutu idi.

“Adətən bunu açıq-aşkar, hamının gözü qarşısında etməyi sevmirəm,” – deyə o etiraf edir. “Bəzən süni görünə bilər. Amma bu dəfə istəyirdim ki, o anı həqiqətən qeyd edək. Panama oyunundan sonra elə gəldi ki, həmin anı lazımi qədər yaşamamışıq. İngiltərə oyunçusu kimi bəzən hər şeyi adi qəbul etmək asandır – ‘Panamanı yendik, qrup lideriyik, nə olsun ki’. Amma İngiltərə üçün həmişə belə olmayıb”.

Hədəf yeni xatirələr yaratmaqdır. Kane üçün bu, uşaqlıqdan bəri tanış yoldur – maneələri aşa-aşa irəliləmək. DRC-yə qarşı oyunda da ilk hissədə verilməyən penaltiyə ilişib qalmadı. Amma hadisəni hələ də həzm etməyib.

Onun fikrincə, epizod aydın idi: “Bu, açıq penaltidir. O sürətlə qaçarkən arxadan itələnirsən, mən topa birinci çatdım. İki variantın var: ya qapıçının üstündən atılmağa çalışırsan – çox güman yıxılacaqsan və penalti də almayacaqsan – ya da təbii davam edirsən. Qapıçının çıxışına görə mən cavabdeh deyiləm. Hakimin məndən nə gözlədiyini başa düşmədim”.

Kane deyir ki, Lionel Mpasi ilə toqquşmada zərbəni qapıçı başladıb: “Məni vurur, mən yıxılıram və özümü qorumağa çalışıram. Ayağımı yerdə saxlasam, çox ciddi zədə ala bilərəm. Bu, qayda pozuntusudur. Əgər qapıçı yox, müdafiəçi ayağı ilə belə girsəydi, yenə faul sayılacaqdı. Verilməməsinə, xüsusən də VAR-ın qarışmamasına çox təəccübləndim. Amma sonda fərqi yoxdur – qalib gəldik”.

Məhz bu cümlə çox şeyi izah edir. Kane indi fərdi mükafatların, rekordların dalınca qaçan ulduzdan daha artığıdır. O, turnirin ən sərt məqamlarında belə cavab verən, komandasını da özü ilə birlikdə yuxarı çəkən kapitan obrazına çevrilib.

İndi sual budur: Azteca-nın havası, Meksikanın coşqusu və turnirin təzyiqi arasında, nəhayət, o çatışmayan “böyük səhnə” performansını da yazacaqmı? İngiltərənin tarix kitabında boş qalan son səhifə məhz bu yay dolacaq, ya yenə gözləmək lazım gələcək?