Kataloniyalı Hücumçunun Paris Macərası: Yeni Hədəflər və Uğurlar
Kataloniyanı yay transfer pəncərəsində tərk etmək, 26 yaşlı hücumçu üçün meydandan kənarda ciddi sınaq oldu. Meydanda adaptasiya demək olar ki, qüsursuz alındı, amma gündəlik həyat yenidən quruldu, yeni dil, yeni şəhər, yeni ölkə – bunlar onu daha çox sıxdı.
Parisə gəlişini xilas edən isə Parc des Princes-də onu gözləyən tanış simalar idi. O, özünü futbolda ata fiquru kimi gördüyü baş məşqçi Luis Enrique ilə yenidən birləşdi. Eyni zamanda həmvətənləri Fabian Ruiz və "La Masia"nın keçmiş yetirməsi Dro Fernandez də ardıcıl ikiqat Avropa çempionunun paltardəyişmə otağında artıq yerini tutmuşdu. Yeni mühit, amma köhnə üzlər – uyğunlaşmanın ritmini elə onlar tutdurdu.
Transferin özü isə ildırım sürəti ilə baş verdi. Yayın ortasında, birdən-birə. Hücumçu həmin günləri xatırlayanda, müasir futbol biznesinin xaotik, bəzən də amansız tempini önə çəkir.
“Çətindir: bir gün burdasan, ertəsi gün çamadan yığırsan,” – deyə o, həmin keçidi təsvir edir.
La Liga-da qoyub gəldiklərinə baxmayaraq, yumor hissini də itirməyib. Zarafatla əlavə edir: “Yanıma gətirə bilmədiyim yeganə adam Pedri-dir.”
Meydandan kənardakı bu çətinliklər isə oyuna heç toxunmayıb. Əksinə. İlk altı matçda yeddi qol – bu, sadəcə yaxşı start deyil, Enrique-nin hücum sistemində onu bir anda əsas silaha çevirən göstəricidir. Paris azarkeşləri üçün o, artıq yeni bir istinad nöqtəsidir.
Bu partlayıcı klub forması, onun üçün tarixi olan yaydan sonra gəldi. İspaniya millisinin heyətində Dünya Çempionatının finalında Argentina üzərində 1:0 hesablı qələbəyə imza atdı və həlledici qolu məhz o vurdu. Qlobal səhnədə qəhrəmanlıq, klubda davamlılıq – nəticə özünü tez göstərdi: o, Ballon d'Or üçün 30 nəfərlik yekun siyahıya düşdü. Həmin siyahıda həmvətənləri Lamine Yamal, Pau Cubarsi, Marc Cucurella, Rodri və Parisdəki komanda yoldaşı Ruiz də var.
Bu mükafat barədə danışanda, özünü önə atmaqdan qəti şəkildə qaçır. Nə kampaniya aparır, nə də favorit göstərir. Qərarın səs verənlərə aid olduğunu vurğulayır: “Kim qazanmağa yazılıbsa, o da qazanacaq; bu, məndən asılı deyil.” Ardınca isə bir cümlə ilə şəxsi istəyini gizlətmir: “Əgər ispan futbolçusu götürərsə, lap əla.”
Parisə bu qədər sürətlə alışdıqdan sonra, onun üçün əsas hədəf artıq aydındır: bu qrafiki qorumaq. Qollarını eyni soyuqqanlılıqla vurmaq, Enrique-nin start heyətində mövqeyini bərkitmək üçün şərtdir. Hər qol həm şəxsi statusunu qaldırır, həm də PSG-nin daxili arenada hegemonluq, Avropada isə yeni titullar arzularını qidalandırır.
İndi sual təkcə budur: bu ritm mövsümün sonuna qədər davam edəcək, yoxsa Parisdə daha böyük bir hekayənin başlanğıcını izləyirik?
