Kerry və Cork arasında Munster SFC finalı – Páidí Ó Sé-nin irsi

Kerry üçün kubok hər zaman kifayət qədər cazibədardır. Amma bu gün Cork-la Munster SFC finalı sadəcə daha bir titul oyunu deyil. Burada ad, xatirə, nəsil var.

Bu mövsümdən etibarən vilayət çempionatının kuboku artıq sadəcə bir mükafat deyil – o, mərhum əfsanə Páidí Ó Sé-nin adını daşıyır. O adamın ki, oyunçu kimi 11 dəfə Munster çempionu olub, bu turnirin tarixini öz əlləri ilə yazıb.

İndi isə həmin kuboku qaldırmaq şansı onun ailəsinin bir üzvünün əlindədir.

Geaney üçün şəxsi məsələ

Kerry kapitanı Paul Geaney üçün bu finalın yükü bir az daha ağırdır. O, Páidí Ó Sé-nin qızı Siún ilə evlidir. Yəni bu gün meydanda sadəcə komandasının şərəfi deyil, ailəsinin adı da dolaşır.

O, RTÉ Sport-a danışarkən bunu gizlətmir: bu, sadə bir oyun deyil, böyük şərəfdir. Geaney-nin sözləri bir sualla yadda qalır: 11 medalını verib, adını əbədi olaraq kubokun üzərində görmək istərdinmi? Ölümsüzləşmək üçün. Bu sualın özü Páidí-nin kim olduğunu, necə xarakterə, necə irsə sahib olduğunu izah edir.

Geaney üçün Páidí yalnız ailə böyüyü deyil, həm də futbolçu, menecer, bütöv GAA dünyasına damğa vurmuş şəxsiyyətdir. Kerry üçün isə o, “öz həyətini qorumaq” fəlsəfəsinin simvoludur. Kapitan deyir ki, bu, əlavə motivasiya kimi qəbul olunmur, amma “çox gözəl jestdir”. Sözlər sadədir, fon isə ağır: bu gün Kerry kubok üçün oynayır, amma kubokun adı üçün də oynayır.

Cork meydanda, romantika kənarda

Romantika bir kənara, qarşıda çox real, çox ciddi rəqib var. Cork yaxşı formadadır. Geaney də bunu açıq şəkildə qəbul edir.

O, komandasının son dönəmdə bir az “parçalanmış” göründüyünü etiraf edir. Sabit heyətin olmaması işləri çətinləşdirib. Amma yenə də inam var: keyfiyyət kifayətdir, xəttin o üzünə keçmək üçün resurs mövcuddur.

Asan olmayacaq. Cork Division 1-ə qayıdıb, özünəinamı yerindədir, “quyruğu havada” gəlir. Belə rəqibə qarşı yarımçıq formada çıxmaq lüksü yoxdur. Geaney bilir ki, Kerry bu gün zirvəsində olmalıdır.

Bununla belə, onun səsində həyəcanla yanaşı, xüsusi bir həzz də var. Munster finalını sevir. Cork-a qarşı oynamağı da. Rəqibin gücü bu oyunu daha cazibədar edir. Bu, sadəcə titul üçün deyil, qədim rəqabət üçün də döyüşdür.

Páidí-nin mirası tribunada

Meydanda Geaney, tribunada isə başqa bir Ó Sé – Marc Ó Sé. Páidí-nin qardaşı oğlu. Özünün də 10 Munster çempionluq medalı var. Yəni bu final onun üçün də bir növ ailə toplantısı, həm də xatirə günüdür.

O, Fitzgerald Stadium tribunalarından oyuna baxacaq. Gözləninti, qürur, bir az da nostalgiya ilə.

Marc deyir ki, ailə olaraq Páidí-nin nailiyyətləri ilə fəxr edirlər və kubokun onun adını daşıması onlar üçün xüsusi anıdır. Sözlərinin arasında yumor da gizlənir: ehtimal ki, Páidí olsaydı, Sam Maguire kubokunun da öz adını daşımasını istəyərdi. Bu zarafatın arxasında isə bir həqiqət dayanır – o, Kerry üçün sadəcə oyunçu deyildi, ölçü vahidi idi.

Bu gün onun adı yazılmış kuboku qaldırmaq şansı Kerry oyunçularının əlindədir. Marc ümid edir ki, bu, komandanı daha böyük performansa itələyəcək. Hər oyunçunun öz motivasiya bucağı var, bəlkə də bu gün həmin “bucaq” məhz Páidí-nin adı olacaq.

Köhnə günlərin nəfəsi

Bütün romantik qatlara baxmayaraq, Marc Ó Sé-nin fikrində bir əsas cümlə var: bu, Kerry – Cork duelidir və bu cür oyunlar onsuz da hər iki komandadan ən yaxşısını çəkib çıxarır. Burada əlavə motivasiya axtarmağa ehtiyac yoxdur.

Onun gözləntisi sadə, amma gərgindir: son ana qədər davam edən oyun. Köhnə Munster çempionatlarının ab-havası. Xüsusən də Páidí-nin oynadığı illərdəki kimi – sərt, sıx, nəfəs payı az olan matçlar.

Cork hazır gəlir. Kerry-də isə zədələr var. Bu balans oyunu daha da sıxlaşdırır. Kağız üzərində favorit adları bir kənara qoyanda, meydanda çox sıx, çox fiziki, çox emosional 70 dəqiqə gözlənilir.

Cork Killarney-ə gəlməyi sevir. Bu stadion, bu rəqabət, bu rənglər – hamısı birlikdə Munster finalını xüsusi edir. Marc Ó Sé ümid edir ki, gün sonda Kerry üçün şənliklə bitəcək. Amma bir həqiqət var: bu gün Fitzgerald Stadium-da qaldırılacaq kubokun üzərindəki ad artıq hər şeyi dəyişib.

İndi sual təkcə budur: bu irsi kim daha yaxşı daşıyacaq – forması yaşıl-sarı olanlar, yoxsa bu tarixi məqamı pozmağa gələn qırmızı-ağlar?