Kevin Ellison: 47 yaşında futbol meydanında qalan hekayə
Kevin Ellison öz Premyer Liqa karyerasını bir cümlə ilə xatırlayır: “Dörd dəfə topa toxundum və Paul Scholes-a qarşı qayda pozuntusu etdim.” 2001-ci ildə Leicester City forması ilə Old Trafford-da Manchester United-ə qarşı yeganə çıxışı belə yadda qalıb.
O gün Leicester 2:0 uduzdu. Ellison isə Premyer Liqada bir daha heç vaxt oynamadı.
Anfield-dən tikinti meydançasına
Ellisonun yolu heç də düz xətt olmayıb. Doğma şəhərinin klubu Liverpool onu rədd edəndə, o artıq uşaq yaşlarından qurduğu xəyallarla vidalaşdığını düşünürdü. Liverpool schoolboys komandasında, mərkəzində Michael Owen və Steven Gerrard ilə yanaşı çıxış etmişdi, amma 15 yaşında klubdan məktub aldı: yeddi illik zəhmətə görə qısa təşəkkür və “gələcəkdə uğurlar” diləyi.
Onun üçün bu, qapının bağlanması idi.
“Düşündüm ki, bu qədər, artıq futbolçu olmayacağam,” – deyə xatırlayır. Anası isə bir cümlə ilə onu oyatdı: “Qollarını çirmələ, oğlum. Çalış, şansın gələcək.”
Ellison da elə etdi. Bazar Liqasında oynadı, sonra Southport-da – o vaxt beşinci pillədə – Ronnie Moore-un komandasında 18 yaşında debüt etdi. Mart 1997-ci ildə Telford-a qarşı evdə 0:1 hesabı ilə uduzduqları oyunda sonradan meydana daxil oldu. Mövsümün sonuna qədər cəmi bir neçə matça çıxdı, 65 funt xərclik pulu aldı.
Sonra Chorley, ardınca League of Wales-də Conwy United. Amma onu həqiqətən önə çıxaran Altrincham oldu: 54 liqa oyununda 23 qol. Qol sayları artırdı, amma həyat asan deyildi.
“Çətin yolla öyrəndim,” – deyir. “Yarımştat futbol oynayırdım, tamştat tikintidə işləyirdim, üstəlik mebel daşıyırdım – yumşaq dəstlər, çarpayılar, dolablar, hər şey.”
Anfield küçələrindən tikinti meydançasına, oradan isə yenidən peşəkar futbola uzanan yol idi bu.
Leicester şansı və Old Trafford anı
2001-ci ildə nəhayət o, böyük fürsəti qazandı. Martin O'Neill-in rəhbərliyi altında bir mövsüm əvvəl League Cup qazanmış Leicester City onu 50 min funt qarşılığında heyətinə qatdı. Məşq meydançasından tikinti sahəsinə yox, bu dəfə tikintidən Premyer Liqaya gedirdi.
Klub ona həftəlik 650 funt təklif etdi. Meneceri daha çox pul üçün mübahisə etdi, otaqdan çıxarıldı, Ellison isə təkbətək söhbətə çağırıldı: ya imzala, ya da çıx get. Nəticədə cüzi artımla 700 funtluq müqavilə aldı. Meneceri haqlı idi – o, yarımştat futbol və tamştat işlə buna yaxın qazanırdı. Amma Ellison üçün əsas pul deyildi.
Anfield küçələrində böyüyən bir uşaq üçün tək bir arzu vardı: tamştat futbolçu olmaq.
Bir ay sonra 22 yaşlı hücumçu Old Trafford-da Roy Keane, Ole Gunnar Solskjaer və Paul Scholes ilə eyni meydanı paylaşırdı. 84-cü dəqiqədə əvəzlənib oyuna daxil oldu. Dörd toxunuş, bir faul. Bir uşaq xəyalının zirvəsi, amma eyni zamanda Premyer Liqa nağılının sonu.
Aşağı liqalar, ağır illər, qaranlıq düşüncələr
Ellisonun hekayəsi bir çox futbolçunun gizli qorxusunu yaşayır: yuxarıdan aşağıya eniş. Leicester ilə iki il yarımlıq müqavilədən aşağı liqalara, maliyyə narahatlıqlarına, gələcəklə bağlı suallara.
Bir neçə ildən sonra isə daha ağır rəqib ortaya çıxdı – depressiya.
“Ən qaranlıq anım M6 yolunda idi,” – deyə xatırlayır. “Sanki dünən olmuş kimi yadımdadır. O vaxt fikrimdə bir sual var idi: ‘Maşını 100 mil sürətlə mərkəzi ayırıcıya çırpsam, ətrafımdakıların həyatı daha yaxşı olar?’ O qədər dərin yerə düşmüşdüm.”
Ailə problemləri, müqavilələrin bitmə qorxusu, yaxınlarını itirməsi, iki uşaq atası kimi məsuliyyətlər – hamısı üst-üstə yığıldı. Chester City ilə 2009-cu ildə Futbol Liqasından düşmək, klubun maliyyə fəlakəti, işsizlik təhlükəsi… Hər şey içində sıxılırdı.
“İnsanların məni mühakimə edəcəyindən qorxurdum,” – deyir. “Haqqımda danışacaqlarını, üz çevirəcəklərini düşünürdüm, çünki guya ‘arzu olunan işə’ sahib bir kişi hər şeyinin qaydasında olması gərəkən biridir. Amma hamı kimi mən də hissləri olan bir insanam.”
Çıxış yolunu isə susmaq yox, danışmaq gətirdi.
“Ətrafımdakılara açılıb danışmağım, kömək istəməyim – məsləhət xidməti – o qaranlıq buludlardan çıxmağımın yeganə yolu oldu. Bu gün keçdiklərimə görə minnətdaram, çünki həyatda çox şeyə gözümü açdı.”
Anfield kölgəsində böyüyən uşaq
Ellisonun uşaqlığı Liverpool stadionunun kölgəsində keçib. Anfield-dən cəmi beş dəqiqəlik piyada yol. O, Liverpool schoolboys forması ilə oynayır, mərkəzdə Owen və Gerrard ilə eyni nəsildə yetişirdi.
O vaxtlar matç günləri eyni ritualı vardı. Stadionun yanına gedər, Kop tribunası yaxınlığında dayanardı. Oyunun bitməsinə təxminən 20 dəqiqə qalmış, erkən çıxmaq istəyən azarkeşlər üçün qapılar açılardı. O anda Ellison içəri qaçıb matçın son dəqiqələrini izləyərdi.
“John Barnes və Ian Rush-a baxmağa bayılırdım,” – deyir. Böyük xəyallarla dolu kiçik oğlan, sonradan isə böyük məyusluqla üzləşən yeniyetmə.
Amma 15 yaşında aldığı o rədd məktubu, illər sonra onu daha da möhkəmləndirdi. “Məni daha da alışdırdı,” – deyir. “İnsanlara sübut etmək istəyirdim ki, bir gün peşəkar ola biləcək qədər yaxşıyam.”
Min oyuna yaxın yol, səkkiz pillə, bir həyat
Bu gün 47 yaşlı Kevin Ellison hələ də ayaqqabılarını mismardan asmayıb. Əksinə, onları hər həftə yenidən bağlayır.
Cheshire mərkəzli qeyri-liqa klubu Vauxhall Motors-un formasını geyinir. İngiltərə futbol piramidasının səkkizinci pilləsində – Northern Premier League Division One West-də. Karyerası ərzində İngiltərə futbolunun ilk səkkiz pilləsinin hamısında oynayıb. 29 ilə, 18 fərqli klub, minə yaxın oyun.
Rəqəmlərin dəqiq sayını özü də itirib. “Düzünü desəm, artıq neçə oyun oynadığımı dəqiq bilmirəm,” – deyir. “Amma hələ də içimdə o alov var. Hər oyundan əvvəl bir az həyəcanlanıram.”
Onu indi başqa bir rekord gözləyir. Şənbə günü Yorkshire təmsilçisi Thackley-ə qarşı FA Cup-ın ilkin mərhələsində meydana çıxsa, turnirin tarixində oynayan ən yaşlı futbolçulardan biri olacaq. 48 yaşına altı ay qalıb, amma hələ də qaçır, zərbə vurur, mübarizə aparır.
O, eyni zamanda Liverpool-da bir orta məktəbdə uşaqlarla işləyir, təhlükəsizlik və rifah sahəsində fəaliyyət göstərir. Səhər məktəb, axşam məşq və oyun.
“Uşaqlar mənimlə zarafat edirlər: ‘müəllim, Premyer Liqada cəmi bir dəfə oynamısınız’,” – deyir. “Onlara deyirəm: ‘bəli, amma o da Manchester United-ə qarşı idi, o vaxt dünyanın ən yaxşı komandası idilər’.”
Ellisonun karyerasının parlaq anları az deyil. 2005-ci ildə Hull City ilə Championship-ə yüksəliş. 2010-cu ildə Rotherham United, 2021-ci ildə Newport County ilə Wembley-də play-off finalı. Dördüncü pillədə 553 liqa oyununda 124 qol. Onlardan 81-i 2011–2020-ci illər arasında Morecambe forması ilə 352 oyunda.
15 yaşında xəyalının bitdiyini düşünən biri üçün pis göstərici deyil.
“Qocalar evi” zarafatları və bitməyən aclıq
Vauxhall Motors-un paltardəyişmə otağında isə zarafatlar bitmir. “Hamı deyir ki, artıq qocalar evində olmalıyam,” – deyə gülür Ellison. Amma sonra ciddiləşir: “47 yaşım var və hələ də oynayıram. Buna görə minnətdaram.”
O, həm də açıq danışmağın tərəfdarıdır. Öz yaşadıqlarını gizlətmir, utanmır: “Çox qaranlıq düşüncələrim olub, uzun illər təkbaşına əziyyət çəkmişəm. Halbuki gərək daha əvvəl açılıb danışardım. Harada olduğuma və nələrdən keçdiyimə görə utanmıram.”
Bu gün kiminsə eyni yoldan keçdiyini eşidəndə verəcəyi məsləhət sadədir: “Utanmayın. Hər kəsin problemi var. Ailə və dostlarınızla danışın. Açılın, kömək etməyə və dinləməyə hazır insanlar var.”
Son sual isə təbii gəlir: bu hekayə nə vaxt bitəcək?
Ellison özü də dəqiq bilmir. “Düzünü desəm, nə qədər davam edəcəyimi bilmirəm,” – deyir. “Bildiyim tək şey budur ki, gənclərlə ayaqlaşmaq üçün ikiqat çox işləməliyəm.”
Amma bir cümlə hələ də onu irəli aparır: “Futbol həyatım olub. Hələ də öyrənirəm və hələ də yaxşı oynamaq üçün aclıq və istək hiss edirəm. Bu hiss məndə olduğu müddətcə oynamaq istəyirəm.”
Leicester City-dən Vauxhall Motors-a, Premyer Liqadan qeyri-liqalara, minə yaxın oyuna, səkkiz pilləyə sığan bir karyera. Bəziləri yenə də deyəcək: “Heç birində yaxşı oyun oynamayıb.”
Bəlkə də, amma 47 yaşında hələ də meydanda qaçan, M6 yolundakı o qaranlıq fikirləri arxada qoyan bir futbolçu üçün bu sözlərin nə əhəmiyyəti var?
