Kildare səhəri hələ tam oyanmamışdı ki, balıq yüklü furgon Carton House-un darvazasının önündə dayandı. Sürücü başını uzadıb izdihama baxdı, çaşqın halda soruşdu: “Bu qədər adam niyə yığılıb bura?” Cavab qısa oldu: “Manchester United burada qalır.” Adam çiyinlərini çəkdi, dodağının altında mızıldandı: “Ay sağ ol... Yəqin bu mövsüm Avropaya ilk gəlişləridir.” Kobud, amma acı həqiqətə toxunan zarafat.
Darvazanın iç tərəfində isə hava tamam başqaydı. Səslər, telefonların işığı, imza dəftərləri, köhnə şan-şöhrəti yalnız valideynlərin xatirələrindən tanıyan uşaq üzləri. Bu uşaqların əksəriyyəti üçün United sadəcə YouTube xronikasıdır. Onların yaddaşında nə Premier League çempionluğu var, nə də mayın sonuna qədər uzanan avrokubok yürüşləri. Son liqa titulu 13 il əvvəl qazanılıb. Bu nəsil üçün “böyük United” daha çox evdə danışılan nağıldır.
Amma coşqunun yaddaşa ehtiyacı yoxdur. Bruno Fernandes avtobusdan düşən kimi qopan qışqırıq Kildare havasını yarıb keçdi, sanki sinusları təmizləyən bir zərbə. Səhnə daha çox pop-konserti xatırladırdı. Elə təsadüfə bax ki, tribunada məşqi izləyənlər arasında Westlife üzvü Nicky Byrne də var idi.
“Woody! Woody!” – deyə qışqırdı o. Səsi eşidən Jonathan Woodgate – indi Michael Carrick-in məşqçi heyətinin bir parçası – dərhal dönüb köhnə Leeds United gənclər komandası yoldaşına tərəf getdi. İkili ortada möhkəm bir qucaqlaşma ilə illərin məsafəsini bir anlıq sildi.
Yan tərəfdə başqa tanış simalar da vardı. Dublinli ulduzlar Paul Flynn və Carla Rowe – birlikdə 12 All-Ireland medalı. Onlar Croke Park-ın qazonuna United futbolçularından qat-qat çox ayaq basıblar. Amma 12 avqustda, United ilə Leeds arasındakı yoldaşlıq görüşündə rollar dəyişəcək. Bu dəfə stadionu öyrənmək növbəsi İngiltərədən gələnlərindir.
Casemiroya “bir il də”
Məşq başlamazdan əvvəl meydanın kənarında daha emosional bir səhnə yaşandı. İsinməyə çıxan Casemiroya tərəf bir uşaq səsi yüksəldi: “One more year, Casemiro!” Bu şüar artıq Old Trafford tribunalarının tanış səsidir. Braziliyalı yarımmüdafiəçi mövsümün sonunda klubdan ayrılacağını açıqladıqdan bəri hər oyunda eyni yalvarış eşidilir.
Casemiro yaxınlarda etiraf edib ki, bu şüar həyat yoldaşını ağladır. Bunun sevgi dolu vida çağırışına görəmi, yoxsa daha bir il Manchester yağışı altında yaşamaq qorxusuna görəmi olduğu isə onun özünün də izah etmədiyi detallardandır.
United heyəti üçün bu düşərgə qeyri-adi dərəcədə uzun fasilənin ortasında gəlir. Bournemouth ilə son oyunu və Leeds ilə qarşıdakı görüşü arasında 24 günlük boşluq yaranıb. Avrokuboklara vəsiqə qazana bilməmələri, League Cup və FA Cup-dan tez ələnmələri nəticəsində komandaya gözlənilmədən geniş istirahət imkanı düşüb. İndi isə bu “məcburi tətil”i Çempionlar Liqasına dönüş yürüşü üçün enerji toplama mərhələsinə çevirmək istəyirlər.
Carton House-un sakitliyi, həm də Croke Park-dakı yoldaşlıq görüşünün reklamı üçün ideal fon rolunu oynayır. Amma bu yerləşmə hər kəs üçün rahat olmadı.
Armagh üçün çətinlik, United üçün prioritet
Eyni mərkəzdə düşərgə planlayan Armagh heyəti özünü bir anda ikinci planda tapdı. Çempionatda Tyrone ilə vacib oyuna hazırlaşan komanda üçün meydançalar birdən-birə futbol deyil, “soccer” standartlarına uyğun quruldu. Qapıların ölçüsü, xəttlərin çəkilişi, meydanın bölünməsi – hər şey United-in ehtiyacına görə tənzimləndi.
Armagh oyunçusu Oisín Conaty isə vəziyyətə yumorla yanaşdı. Liverpool azarkeşi olan Conaty zarafatla dedi ki, United-in bu məşqlərə Armagh-dan daha çox ehtiyacı var. Futbolun ən köhnə rəqabətlərindən biri belə, Kildare səhərində gülümsəmə doğurdu.
Mətbuatın qarşısına çıxanlar
Məşq bitəndən sonra mətbuat önünə iki tanış sima gəldi: Amad Diallo və keçən yay Brentford-dan 75 milyon avroya transfer olunan Bryan Mbeumo. İngiltərədən xeyli sayda jurnalist Kildare-yə üz tutmuşdu, sualların tonu isə həm qarşıdakı Leeds oyunu, həm də İrlandiya səhnəsinin onlar üçün yeniliyi ətrafında dolanırdı.
Mbeumo Croke Park adını eşidəndə təbəssümlə başını tərpətdi, sanki stadionu çoxdan tanıyırmış kimi. “Leeds ilə oyun klub üçün böyük rəqabətdir, belə bir qarşılaşmanı tarixi və böyük bir arenada oynamaq gözəldir. Burada böyük azarkeş icmamız var. Hamımız çox həyəcanlıyıq,” – deyə vurğuladı.
Kamerun millisinin üzvü, keçmiş klubuna da hörmətini çatdırmağı unutmadı. Brentford-un hazırkı baş məşqçisi Keith Andrews barədə danışarkən xüsusi tonla danışdı: “Keçən mövsüm uğurumuzda böyük payı var idi. Standart vəziyyətlərə o baxırdı, amma təkcə bu deyildi. Danışmağı, motivasiya etməyi, bizdən ən yaxşısını çıxarmağı bacarırdı. Bu mövsüm etdiklərinə təəccüblənmirəm, xüsusilə də güclü heyəti saxladıqları üçün. Onun üçün həqiqətən sevinirəm.”
Carrick sualı
Mətbuat zalında asılı qalan əsas suallardan biri isə başqa idi: gələn mövsüm United-in “gaffer”i kim olacaq? Bu dəfə nə Mbeumo, nə də Diallo sərhədi keçdi. “Bu, futbolçuların qərar verəcəyi mövzu deyil,” – deyə hər ikisi eyni xətti qorudu.
Amma Michael Carrick barədə danışanda ton dəyişdi. Yanvardan bəri “interim manager” kimi komandanı idarə edən keçmiş yarımmüdafiəçi qısa müddətdə paltardəhlizdə öz sözünü deyib. Mbeumo bunu belə ifadə etdi: “Klubun yolunu, keçmişini yaxşı bilir. Bizimlə necə danışacağını da bilir. Onun üçün iş asan oldu, çünki artıq ‘evi’ tanıyırdı.”
Bu cümlə, illərdir kimliyini axtaran bir klub üçün çox şey deyir. United yenidən özünü tapmağa çalışır və bəlkə də bu, əvvəllər həmin formanı geyinmiş, bu koridorlarda gəzmiş adamlardan başlamalıdır.
Məşqdən sonra komanda üzvləri nahara tərəf yönəldi. Kənarda furgondakı balıq qutuları hələ boşaldılmamışdı. United futbolçularının menyusunda həmin gün nə vardı, bilinmir. Amma bir şey aydındır: bu yay Kildare havasında təkcə balıq iyi yox, həm də itirilmiş şöhrəti qaytarmaq istəyinin qoxusu dolaşır. İndi sual budur: bu sakit İrlandiya düşərgəsi, Çempionlar Liqasına dönüş yolunun ilk həqiqi addımı olacaqmı?
