Kobbie Mainoo: İngiltərə Futbolunda Yeni Həqiqət

Altı on il əvvəlki o gün hələ də İngiltərə futbolunun yaddaşından silinmir. Wembley Stadionunun göy altında dünya çempionluğu qazanılan həmin axşam, bütün işıqlar bir anda tək bir ada çevrildi: Geoff Hurst. Qərbi Almaniyaya qarşı tarixi “hat-trick”, tribunaların titrədiyi, meydançaya azarkeşlərin axışdığı, “hamısı bitdi” sözünün əfsanəyə döndüyü an.

Halbuki Hurst həmin turnirə birinci seçim kimi girməmişdi. Hücum xəttində növbə cədvəlində onun önündə bir ad vardı: Jimmy Greaves. O dövrün dillər əzbəri, “sür-sür yeyilən çörəkdən də yaxşı” sayılan bombardiri. Lakin futbolun qəddar ədaləti işə düşdü – zədə Greaves-i kənara itələdi, fürsət Hurst-un qarşısına açıldı. O da bu pəncərəni sonuna qədər zorladı və tarixə yazıldı.

Bu hekayə bu gün yenidən xatırlanır. Səbəb – Kobbie Mainoo. İngiltərə millisinin bəzən orta sahədə nəzarəti itirdiyi, oyunu sakitləşdirəcək bir fiqura ehtiyac duyduğu anlarda, gənc yarımmüdafiəçi ehtiyat skamyasında gözləyir. Lakin keçmiş “Three Lions” üzvü, hazırda Casino.org-un Birləşmiş Krallıq səfiri olan Michael Owen üçün bu, ümidsizlik siqnalı deyil, əksinə, gizli bir imkanın qoxusudur.

Owen “GOAL”a danışarkən bunu gizlətmir: o, Mainoo üçün müəyyən mənada heyfslənir, amma eyni zamanda onda Dünya Kubokunda rol oynayacaq keyfiyyəti də görür. Onun arqumenti sadədir: böyük turnirlər gözlənilməz qəhrəmanlar doğurur. 1966-cı ildə kimin ağlına gələrdi ki, finalda əsas söz sahibi Hurst olacaq? O dövrdə hər kəsin dilində bir ad var idi – Jimmy Greaves. Owen atasının Greaves haqqında danışanda necə coşduğunu xatırladır, onu “İngiltərənin ən yaxşı on birliyi” mövzusunda söhbət düşən kimi ilk çəkilən ad kimi təsvir edir. Deyir ki, Greaves “ağlasığmaz dərəcədə yaxşı” idi. Amma talenin gedişi dəyişdi, Hurst oynadı və bütün ssenari bir anda çevrildi.

Məhz bu paralel Mainoo-nu gündəmə gətirir. Owen-in fikrincə, İngiltərə heyətində indi də gözlənilməz bir fiqur səhnəyə çıxa bilər. O fiqur Mainoo ola bilər. Bir şərtlə: o, hazır olmalı, bir saniyə belə fikrini oyundan ayırmamalıdır. Çünki Owen-in baxışına görə, indiyə qədər gördükləri, əslində, İngiltərə üçün minimum proqram idi. Əgər komanda bu mərhələyə qədər turnirdən kənarlaşdırılsaydı, ölkədə “nə baş verdi?” sualı ilə müşayiət olunan böyük bir sorğu-sual başlayacaqdı. Onun arqumenti sərtdir: bu mərhələyə qədər qarşılarına çıxan heç bir rəqib, prinsipcə, İngiltərənin səviyyəsində olmamalı idi.

O, Meksika ilə oyunun ətrafında yaradılan ab-havanı da şişirdilmiş hesab edir. Sanki bu, dövrün ən çətin matçı imiş kimi danışıldığını deyir, amma dərhal müqayisə aparır: sabah İspaniyada Norveçə qarşı neytral meydanda oynasalar, ictimaiyyətin böyük hissəsi İngiltərədən iki, hətta üç top fərqi ilə qələbə gözləyərdi. Bu prizmadan baxanda, Owen-ə görə, indiyə qədər olan bütün rəqiblər məğlub edilməli idi – başqa cür yox.

İndi isə qarşıda tamam başqa ölçüdə bir sınaq durur: Argentina. Owen bu dueli “ilk həqiqi oyun” kimi təsvir edir. Onun sözləri ilə desək, bu artıq yazı-pozu ilə əvvəlcədən qazanılacaq matç deyil, “pul atmağı” xatırladan, nəticəsi öncədən oxunmayan qarşılaşmadır. Bu dəfə İngiltərə həqiqətən sınağa çəkiləcək, həm xarakter, həm taktiki çeviklik, həm də fərdi keyfiyyət baxımından.

Owen-in mesajı açıqdır: indiyə qədər baş verənlər gözlənilən idi, indi isə turnirin həqiqi hekayəsi başlayır. Dünya Kubokunu qazanmaq istəyən komanda üçün qarşıda saysız-hesabsız dönüş nöqtələri, dramatik anlar, qəfil ucalan qəhrəmanlar dayanır. Və bu siyahıda, bəlkə də indi çoxlarının ağlına gəlməyən bir ad var: Kobbie Mainoo.

Bəlkə də növbəti Hurst hekayəsi elə onun ayaqlarından yazılacaq?