Kyra Cooney-Cross Arsenal-a qayıdır: Anasının sözləri ilə futbol meydanında

Londonun sərin axşamında diqqət tabloya yox, bir futbolçunun üzünə yönəlmişdi. Kyra Cooney-Cross nəhayət yenidən Women’s Super League səhnəsində idi. Arsenal forması ilə, amma əvvəlkindən tam fərqli bir yük və tam fərqli bir dayaqla – mərhum anasının sözləri ilə.

Avstraliyalı yarımmüdafiəçi ötən ilin sonundan bəri ilk dəfə Arsenal-ın əsas heyətində liqa matçına çıxırdı. Klubun icazəsi ilə o, bu ilin əvvəlində şəxsi səbəblərlə komandanı tərk etmiş, anası Jess-in yanında olmaq üçün vətəninə qayıtmışdı. Yanvarın 8-də o, “Instagram”da anasının diaqnozunu özü açıqlamışdı: xərçəng, öd yollarının 4-cü – terminal – mərhələsi. İyulun 10-da Jess dünyasını dəyişdi.

Arsenal-ın baş məşqçisi Renee Slegers martın 28-də rəsmi şəkildə bildirmişdi ki, Cooney-Cross-a müddətsiz mərhəmət məzuniyyəti verilib və o, Asian Cup-dan sonra da anasının yanında olmaq üçün Avstraliyada qalacaq. Futbol bir müddətlik ikinci plana keçmişdi.

Palace ilə oyun – nəticədən böyük hekayə

Crystal Palace ilə qarşılaşma idman cəhətdən yadda qalan olmadı. Arsenal qolsuz bərabərliklə kifayətləndi və Women’s Super League cədvəlində beşinci pillədə qaldı. Amma bu dəfə heç kəs matçı xal itkisi üzərindən oxumurdu.

Meydana çıxmazdan əvvəl tribunalarda başqa bir ab-hava vardı. Azarkeşlər və komanda yoldaşları Cooney-Cross-u böyük, səmimi alqışlarla qarşıladılar. Bu, sadəcə bir oyunçunun qayıdışı deyildi. Bu, ağır bir matəmin içindən futbol meydanına atılan addım idi.

Arsenal-ın matç günü proqramında Cooney-Cross azarkeşlərə şəxsi məktubla müraciət etdi. O, ailəsinin aldığı “sevgi və dəstək selinə” görə təşəkkürünü çatdırdı və bunun heç vaxt onun və yaxınlarının yaddaşından silinməyəcəyini yazdı. Bir cümlə isə xüsusilə seçilirdi: “Buraya, Birləşmiş Krallığa qayıtmaq mənim üçün ona görə asan oldu ki, burada da bir ailəm var”.

Bu “ailə” indi yalnız Avstraliya millisindəki komanda yoldaşları və klubdakı dostlar deyildi. Tribunadakı hər kəs bu dairənin içində idi.

Jess-in son mesajı: topa aşiq olan balaca qız üçün

Cooney-Cross anasının oyunlardan əvvəl ona mesaj yazmağı necə sevdiyini xatırlatdı və bu dəfə Jess-in sözlərini hamı ilə bölüşdü. Mesaj, sanki bir taktiki tapşırıqdan çox, bir həyat manifesti idi.

Jess-in sözləri belə başlayırdı: Kyra-dan xahiş edirdi ki, özünü yenidən uşaqkənki kimi hiss etsin – o vaxtlar top ayağında olanda hər şey unudulurdu, dostlarla oynamaq, oğlanlara, böyüklərə qarşı meydanda özünü sınamaq sadəcə əyləncə idi. O vaxtlar heç nəyi sübut etmək məcburiyyəti yox idi, əsas olan hiss idi – azadlıq, yaradıcılıq, özünü son həddə qədər itələməyin verdiyi sevinc.

Jess ona yazırdı ki, topu ayağında sevdiyi üçün oynasın, oyunun ritmini hiss etdiyi üçün meydanda olsun. Bədəni hərəkət etdikcə, özünü sınağa çəkdikcə, gücləndikcə məşqin nə qədər yaxşı hiss yaşatdığını unutmasın. Və ən önəmlisi – bunu yenidən özü üçün etməyə bu yolla qayıdacağını xatırladırdı. Mesajın sonunda sadə, amma ağır bir imza: “Mum”.

Bu sözlər artıq təkcə Kyra üçün deyildi. O, proqramdakı yazısında bu mesajın “hamımız üçün” olduğunu vurğuladı. Hər peşəkar futbolçunun bir vaxtlar həyətində, qumlu meydançada, məktəb həyətində başlayan hekayəsinə ünvanlanan bir çağırış kimi.

“Sənin üçündür, ana”

Cooney-Cross məktubunu bir cümlə ilə bitirdi. Heç bir bəzək, heç bir artıq söz yox idi: “Bu, sənin üçündür, ana. Sevgilərlə,” – və imzası.

Arsenal üçün bu, cədvəldə bir xal demək idi. Kyra üçün isə başqa bir başlanğıc xətti. Qayıdış yalnız London səhnəsinə deyildi, həm də anasının ona öyrətdiyi oyuna – topa aşiq olan balaca qızın futboluna dönüş idi.

İndi sual başqa cür səslənir: bu sözlərdən güc alan bir yarımmüdafiəçi, mövsümün qalan hissəsində Arsenal-ın ritmini nə qədər dəyişə bilər?