Lamine Yamalın çağırışı: İspaniyanın yeni nəsli Nyu-Yorkda

İspaniya yenidən dünya futbolunun zirvəsindədir və bu dəfə yürüşün önündə cəmi 19 yaşlı bir ulduz dayanıb. Lamine Yamal AT&T Stadium-un işıqları altında Fransa üzərində 2:0-lıq qələbəni formalaşdırdı, fit bitən kimi isə artıq növbəti hədəfə tuşlandı. Telefonu götürdü, şəkilləri yüklədi, mesajını yazdı: “nuevayol vamos por ti”. Yəni: “New York, biz gəlirik”.

Bu, sadəcə sosial şəbəkə paylaşımı deyildi. Bu, rəqiblərə açıq elan idi: İspaniya finala çıxmaqla kifayətlənmir, kuboku almağa gəlir.

Tarix yazan yeniyetmələr

İspaniyanın Dünya Çempionatının finalına dönüşü – 2010-cu ildən bəri ilk dəfə – bir simvolik detal ilə başladı. Luis de la Fuente Fransa ilə yarımfinala iki yeniyetmə ilə çıxdı: Lamine Yamal və Pau Cubarsi. Dünya Çempionatlarının tarixində ilk dəfə yarımfinalda bir komanda iki yeniyetmə futbolçu ilə start heyətinə düzülürdü. Risk kimi görünən bu qərar, əslində, yeni dövrün manifestinə çevrildi.

Oyun da məhz həmin gəncliyin cəsarəti ilə açıldı. 22-ci dəqiqədə Yamal Lucas Digne üzərinə getdi, topu qopartdı, cərimə meydançasına soxuldu və orada yıxıldı. Hakim nöqtəni göstərdi. Mikel Oyarzabal topun arxasına keçdi və soyuqqanlılıqla zərbəsini yerinə yetirib hesabı açdı. Bu, yalnız qol deyildi, Fransanın oyuna nəzarət ümidini də sındıran an idi.

Fransa cavab verməyə çalışdı, amma meydanda topu istəyən, oyunun ritmini diktə edən, tempə hökm edən tərəf İspaniya idi. De la Fuente-nin komandası topa sahib olmağı sadəcə statistika üçün yox, boğucu nəzarət aləti kimi istifadə etdi.

İkinci zərbə və boğulan Fransa

Fasilədən sonra Fransa irəli çıxmaq məcburiyyətində idi. Kylian Mbappe daha çox top almağa başladı, Aurelien Tchouameni mərkəzdə pressi artırdı. Amma boşalan zonaları dəyərləndirən yenə İspaniya oldu.

Pedro Porro sağ cinahda irəli atıldı, Dani Olmo ilə gözəl kombinasiyaya girdi və epizodun sonunu ustalıqla tamamladı – zərbə aşağı küncə, hesab 2:0. Fransa üçün bu, ağır zərbə idi. Oyunda qalmaq üçün sürətli cavab lazım idi, amma meydanda daha çox böyüyən tərəf yenə İspaniya idi.

Yamal bir qədər sonra sanki öz qolunu da qeyd etmək istəyirmiş kimi topu tora göndərdi. Stadion ayağa qalxdı, amma bayram yarımçıq qaldı – ofsayd. Cüzi, amma amansız. Qol sayılmadı, yenə də bir şey aydın oldu: 19 yaşlı ulduz bu səhnədən qorxmur, əksinə, bu səhnə üçün doğulub.

Fransa son dəqiqələrə qədər irəli atıldı. Mbappe boşluq axtardı, Tchouameni uzaqdan zərbələrə əl atdı, amma İspaniyanın müdafiə xətti sınmadı. Turnirdə yeddinci oyunda altıncı dəfə qapını toxunulmaz saxlamaq – bu, artıq təsadüf yox, sistemdir.

Soyunma otağında partlayan bayram

Final fitindən sonra AT&T Stadium-un tribunalarında sevinc dalğası dolaşdı, amma həqiqi partlayış soyunma otağında baş verdi. İspaniya millisinin rəsmi hesabı qapıların arxasında olanları dünyaya göstərdi: qışqırıqlar, mahnılar, rəqslər, “qadağan olunmuş hərəkətlər” adlandırdıqları o emosional anlar.

Bu, sadəcə bir qələbənin sevinci deyildi. Bu, 2010-cu ilin xatirəsinə, “tiki-taka” nəsli ilə bu günün daha sürətli, daha birbaşa və eyni zamanda intizamlı İspaniyası arasında qurulan körpünün bayramı idi. Turnirin əvvəlində hücum parıltısı ilə seçilən komanda, indi tam formalaşmış, balanslı, soyuqqanlı bir finalçıya çevrilib.

Mikel Oyarzabal bu transformasiyanın ön simalarından biridir. Fransa ilə oyunda penaltidən vurduğu qol onun son 20 oyunda İspaniya millisinin heyətində 18-ci qolu oldu. Eyni zamanda, o, ölkə tarixində 30 beynəlxalq qola çatan cəmi altıncı futbolçuya çevrildi. Bir vaxtlar ehtiyat oyunçular skamyasında gözləyən hücumçu indi böyük səhnədə əsas aparıcı fiqurlardan biridir.

2010-un kölgəsi və Nyu-Yorkun işıqları

İspaniyanın Dünya Çempionatında yeganə final xatirəsi hələ də çox canlıdır. Andres Iniesta-nın Niderlanda qarşı əlavə vaxtda vurduğu o tarixi qol, Yohannesburqun gecə səmasını yandıran sevinc, Vicente del Bosque-nin sakit təbəssümü – bütün bunlar bu nəslin uşaqlıq xatirələrinə çevrilib.

İndi isə həmin uşaqlar öz nağıllarını yazırlar. Bu dəfə səhnə New York–New Jersey Stadium olacaq. Rəqib – ya titulu qorumağa gələn Argentina, ya da illərdir böyük kubokun həsrətini çəkən England. Kim gəlirsə-gəlsin, İspaniyanın mesajı artıq verilib: “New York, biz gəlirik”.

De la Fuente-nin komandası üçün bu final sadəcə ikinci kubok şansı deyil. Bu, yeni dövrün möhürü, yeni İspaniyanın dünya səhnəsindəki imzası ola bilər. Lamine Yamalın bir cümləlik paylaşımı isə bu yürüşün tonunu çoxdan müəyyən edib.

İndi sual təkdir: 2010-cu ilin nağılı ABŞ səmasında yeni bir sonluq qazanacaq, yoxsa bu gənc nəsil öz əfsanəsini sıfırdan yazacaq?