Leicester City-də Russell Martin: Yeni Başlanğıc və Keçmişin Yükü
On il əvvəl möcüzə idi. 5 000-ə 1 ehtimalla qazanılan Premyer Liqa titulu, ardınca FA Cup, Avropa gecələri, dolu King Power və özünə inanan bir şəhər. İndi isə Leicester City üçün reallıq tam başqadır: League One, ardıcıl iki eniş və dağıdılmış nüfuz.
Bu xaosun ortasına Russell Martin daxil olub.
“Tarix məni deyil, bizi dəyərləndirməlidir”
Martin üçün bu, sadəcə yeni iş deyil. Bu, həm də şəxsi bərpa cəhdidir. Southampton ilə Premyer Liqaya yüksəlişdən cəmi iki il sonra o, Rangers-də cəmi 123 gün davam edən çətin bir dövr yaşadı və indi üçüncü pilləyə enərək həm öz adını, həm də Leicester-in imicini yenidən qurmağa çalışır.
O, keçmişin yükünü üzərindən atmaq niyyətindədir.
“Mən bilirəm, klub aşağı liqaya düşüb, amma ondan əvvəl uzun müddət ərzində inanılmaz uğur qazanıb – həqiqətən böyük uğur – və təbii ki, indi hamı səni bunun fonunda qiymətləndirir,” – deyə o, BBC Radio Leicester-ə danışıb. Ardınca da xətti çəkib: “Biz öz yolumuzu tapmalıyıq və ona görə dəyərləndirilməliyik, çünki mən insanları son iki ilə görə mühakimə edə bilmərəm.”
Bu cümlə, əslində, həm klub, həm də baş məşqçi üçün ortaq manifestdir. Martin açıq deyir: “Ümid edirəm, burada gördüyüm işə görə qiymətləndiriləcəyəm, əvvəlki işimə və o başqa şeylərə görə yox. Mənim üçün də eynidir.”
Tənqid atəşində olan struktur və yeni qərarlar
Onun təyinatı, King Power Stadium-da idman strukturu dəyişərkən verilən ilk böyük qərar oldu. Keçən mövsüm idman direktoru postuna gətirilən James McCarron indi klubun yeni qurulan idarəetmə xəttinin önündə dayanır. Onun üzərində isə baş futbol direktoru vəzifəsini daşıyan Jon Rudkin var.
Rudkin və klubun sahibi, həm də sədri olan Khun Aiyawatt “Top” Srivaddhanaprabha, son illərdəki enişin fonunda azarkeşlərin ən çox tənqid etdiyi fiqurlara çevriliblər. Uğur hekayəsi dağılarkən barmaqlar birbaşa onlara tuşlanıb.
Martin isə kabinetlərdə gördüyünü bəyənib. O, rəhbərliklə dialoqunda ən çox bir məqama diqqət çəkir: dürüstlük.
Onun sözlərinə görə, klubdaxili söhbətlərdə “qarşıya çıxan problemlər” açıq şəkildə masaya qoyulub: “Nə baş verdiyi ilə bağlı həqiqətən səmimiyyət vardı, indi isə irəli baxmaq üçün eyni dərəcədə səmimiyyət, açıqlıq və istək var.”
Martin keçmişi şərh etməkdən qaçır: “Mən burada olmamışam, ona görə də əvvəl baş verənlərə qiymət verə bilmərəm. Kənardan baxırsan, insanlar fərziyyə edir, amma bura gələndən bəri xoş mənada təəccüblənməyə açıq olmuşam və indiyədək hər kəs əla davranıb.”
Missiya aydındır: yalnız yüksəliş
Sürpriz olmayan yeganə şey isə hədəfdir. Leicester üçün League One, klubun 142 illik tarixində cəmi ikinci dəfədir. Bu, sadəcə “öyrəşmək” üçün bir mövsüm ola bilməz.
Tapşırıq kəskin və qısadır: yüksəlmək.
“Əvvəlcə, ilk növbədə, məqsəd yüksəlişdir,” – deyə Martin bildirir. Ardınca isə bu yüksəlişin necə baş verməli olduğunu izah edir: “Elə oynamaq lazımdır ki, hamı nə etdiyimizi başa düşsün və buna inansın, özünü bununla bağlı hiss etsin və azarkeşlər qürur duysun.”
Bu, yalnız nəticə deyil, həm də üslub və kimlik vədi kimi səslənir.
Ulduzların gedişi, maaş yükü və maliyyə qaydalarının zərbəsi
Leicester-də yay fasiləsi, əsasən, boşaltma əməliyyatı kimi keçib. Klub ardıcıl enişlərə səbəb olan, eyni zamanda maaş büdcəsini şişirdən oyunçulardan qurtulmağa məcbur qalıb.
Danimarka millisinin üzvü Jannik Vestergaard müqaviləsini qarşılıqlı razılaşma ilə ləğv edib. İngiltərə millisinin sabiq yarımmüdafiəçisi Harry Winks İtaliyanın Cagliari klubuna satılıb. Abdul Fatawu-nun Ipswich Town-a keçidi isə kassaya təxminən 20 milyon funt sterlinq gətirib.
Bunlar yalnız idman qərarları deyil, həm də məcburi maliyyə addımlarıdır. Keçmişdə xərcləmə qaydalarının pozulmasına görə verilən cərimə xalları, klubun indi hər funtu iki dəfə hesablamasına səbəb olub. Nəticədə diqqət yalnız böyük adların gedişinə yox, həm də gənc istedadların satılmasına yönəlib.
Ən ağrılı nümunələrdən biri – cəmi 17 yaşlı Jeremy Monga-nın Manchester City-yə yollanması. Leicester, gələcəyin potensial aparıcı oyunçusunu itirib, amma indiki reallıqda bu, balansı qorumaq üçün atılan məcburi addımdır.
Mövsümün sonunda 10 futbolçu müqavilə bitdiyi üçün yola salındı. Bu təmizləmə o həddə çatdı ki, klubun heyətində bir dənə də olsun təcrübəli mərkəz hücumçusu qalmadı. Patson Daka və Jordan Ayew kimi adlar artıq keçmişdədir.
Cəmi iki transfer və boş hücum xətti
Belə fonda transfer pəncərəsinin indiyədək verdiyi mənzərə azarkeşləri narahat edə bilər. League One-a düşmüş, ancaq dərhal geri qayıtmaq məcburiyyətində olan klub cəmi iki yeni oyunçu gətirib.
Onlardan biri – Ipswich Town-un sabiq hücumçusu Conor Chaplin. O, dörd mövsüm əvvəl Ipswich-in League One-dan yüksəlişində ən çox qol vuran oyunçu olmuşdu. İndi isə oxşar missiya ilə King Power-a gəlib.
Amma Martin bilir ki, bu kifayət deyil. O, açıq şəkildə əlavə “atəş gücü” tələb edir. Hədəf, yalnız bir “nömrə doqquz” tapmaq deyil, müxtəlif xüsusiyyətlərə malik hücum xətti qurmaqdır.
“İdeal variantda iki-üç hücumçumuz olar,” – deyə o bildirir. “Biz yalnız bir tip oyunçu istəmirik. Eyni şey cinah oyunçularına da aiddir. Nə axtarırıqsa, hansı profili götürürüksə, bizim üçün tam uyğun olmalıdır. Bura gəlməyə can atan, oynamağa can atan, bizimlə birlikdə uğurlu olmağa can atan futbolçular lazımdır.”
Bu sözlər, həm də Leicester-in yeni transfer siyasətinin konturunu cızır: daha az “ad”, daha çox aclıq və uyğunluq.
Keçmişin kölgəsi, gələcəyin təzyiqi
Leicester City üçün bu mövsüm yalnız texniki və taktiki sınaq deyil. Bu, həm də kimlik imtahanıdır. Bir tərəfdə hələ də yaddaşlarda yaşayan Premyer Liqa möcüzəsi, digər tərəfdə isə League One reallığı var.
Russell Martin bu iki qütbün arasında öz yolunu tapmağa çalışır. O, nə keçmişə sığınır, nə də ondan qaçır. Sadəcə deyir: bu komanda öz hekayəsini yenidən yazmalıdır.
İndi sual budur: King Power bir daha yüksəlişin səsini eşidəcək, yoxsa bu dəfə nağıl yox, sərt bir futbol dərsi yazılacaq?
