Liverpool-un solğun mövsümü: Salah və Robertsonun vidalaşması
Anfield axşamı adətən səs-küylü olur. Bu dəfə səs çox idi, sevinc az. 1:1 hesablı heç-heçə nə Mohamed Salah, nə də Andy Robertson üçün arzu olunan vida ssenarisi idi. Liverpool-un titulsuz, zədələrlə didilmiş mövsümünün kiçik, amma dəqiq bir xülasəsi idi.
Beşinci yer. Çempionluq müdafiəsi üçün çox aşağı, fəlakətli dönəmlər fonunda isə bir növ xilas kimi görünən pillə. Arne Slot isə mövsüm pərdəsini özünə qarşı sərt, amma aydın bir etirafla bağladı: hər qərarı doğru olmayıb.
Salah hadisəsi – dönüş nöqtəsi
Bu kampaniyanın tarixçəsi yazılanda, Salah-ın noyabr-dekabr aylarında ehtiyatda saxlanılması xüsusi başlıq alacaq. O dövrdə komanda 12 oyunun 9-da uduzdu, ritm dağıldı, inam sarsıldı. Ulduz hücumçunun kənarda qalması yalnız taktiki deyil, psixoloji zərbə kimi də yadda qaldı.
Salah sonradan baş məşqçini açıq şəkildə tənqid etdi. Cəza kimi bir oyunu kənardan izləməli oldu. Ardınca isə hələ müqaviləsinin bir ili qalmış, klubdan ayrılıq danışıqlarına başladı. Bir vaxtlar Liverpool-un simvolu sayılan futbolçunun bu şəkildə pərdədən çəkilməsi, Slot-un qərarlarının nə qədər sərt müzakirə olunacağını indidən göstərir.
Slot-un formadan düşmüş bir neçə oyunçuya israrla güvənməsi, istedadlı yeniyetmə Rio Ngumoha-ya isə yalnız çıxış yolu qalmayanda ciddi şans verməsi də gələcək analizlərin mövzusu olacaq. Nəticələr ortadadır, suallar isə çoxdur.
“Mükəmməl deyildim” – Slot-un mövsüm yekunu
Baş məşqçi oyundan sonra nə bəhanə axtardı, nə də özünü müdafiə etməyə çalışdı. Sözləri qısa, amma açıq idi.
Slot dedi ki, mövsüm başlamazdan əvvəl bu nəticəni istəməzdi, amma baş verənləri nəzərə alanda, Çempionlar Liqasına vəsiqəni qəbul edir. O, nə özü, nə də komandası üçün “mükəmməl” sözünü işlətmədi. Qərarlarının hamısının düzgün olduğunu iddia etmədi, əksinə, hər addımın hazırlıqla atıldığını, amma hər seçimin uğurlu ola bilməyəcəyini vurğuladı.
Bu mövsümdə bəzi qərarları sadəcə zərurət diktə edib. Slot-un son cümlələrindəki o “çox vaxt seçim etməyə belə ehtiyac qalmırdı” fikri, Liverpool-un real vəziyyətini açır: meydanda olanlardan çox, tribuna və müalicə otağında olanlar vardı.
Zədələrdən yaranan boşluq
Liverpool-un faciəsi yalnız taktika və forma ilə ölçülmədi, bədənin dözmədiyi yerdə planlar da dağıldı. Mövsümün astanasında Diogo Jota-nın avtomobil qəzasında həlak olması komandaya ölçülməsi çətin emosional zərbə vurdu. Bu itkinin təsiri statistikaya sığmır.
Zədələrin təsiri isə rəqəmlərlə də danışır. Rekord məbləğə transfer olunan hücumçu Alexander Isak 28 oyunu buraxdı, Premyer Liqada cəmi səkkiz dəfə start heyətində çıxdı. Qapıçı Alisson Becker 20 matçda yox idi. Əsas sağ cinah müdafiəçisi Conor Bradley 32 qarşılaşmanı buraxdı. Jeremie Frimpong 19, Wataru Endo 18 oyunda komandaya kömək edə bilmədi. Yeni mərkəz müdafiəçisi, 19 yaşlı Giovani Leoni-nin mövsümü isə debütündə cəmi 81 dəqiqə davam etdi.
Slot bu mövsümü tək bir sözlə təsvir etmək lazım gəlsə, “zədə” deyəcəyini bildirdi. Bu, bəhanə deyil, reallığın sərt xülasəsidir.
Brentford üçün itirilən Avropa, qazanılan hörmət
Bu oyunun digər tərəfində isə tarix yazmaq imkanı olan Brentford dayanırdı. Qələbə onlara klub tarixində ilk dəfə Avropa səhnəsinə çıxmaq şansı verəcəkdi. Alınmadı. Amma Keith Andrews üçün doqquzuncu yer də kiçik qənimət sayılmır.
Baş məşqçi, ardıcıl iki mövsümdə ilk onluqda qalmağın “xüsusi” olduğunu dedi. Premyer Liqa-da bu sabitliyi qorumağın çətinliyini vurğuladı, Çempionşip ətrafında dolaşan, vaxtından əvvəl özünü böyük hesab edib sonra çökən klubları xatırlatdı. Brentford Avropaya çıxa bilmədi, amma özünü “yaxşı klub” kimi təsdiqlədi.
Salah-ın son toxunuşu, Liverpool-un köhnə problemi
Anfield-də gözlər bir nəfərin üzərində idi. Salah. Misirli ulduz bəlkə də son dəfə bu arenada start heyətində göründü və boş qalmadı. Curtis Jones-un hesabı açan qolunda ötürməni məhz o verdi. Sadə, dəqiq, tipik Salah toxunuşu.
Amma Liverpool-un bu mövsümkü hekayəsində olduğu kimi, sevinc uzun sürmədi. Cəmi altı dəqiqə sonra Kevin Schade başla vurduğu qolla hesabı bərabərləşdirdi. Üstünlüyü qoruyub saxlaya bilməmək, oyunu nəzarətdə saxlamaq üçün lazım olan soyuqqanlılığın çatışmaması – bu epizodda Liverpool-un bütün mövsümü sıxılıb.
Salah və Robertson pərdədən alqış sədaları altında çəkildi, amma tribunadakı alqışlarda nostalji daha çox idi, sevinc az. Slot isə indi yalnız keçmiş qərarlarını deyil, gələcək planlarını da eyni səmimiyyətlə gözdən keçirməlidir.
Bu komanda yenidən titul üçün savaşacaqmı, yoxsa bu mövsüm, gələcək illər üçün xəbərdarlıq siqnalına çevriləcək? Cavab artıq yalnız zədələrdə və bəxtdə deyil, Anfield-də veriləcək növbəti qərarlardadır.
