Los-Ancelesdə futbol atmosferi

Los-Ancelesdən salamlar. Bu dəfə turist kimi yox, mikrofonu çiynində gəzən, oyundan oyuna qaçan reportyor kimi. İngiltərə turnirlərini çıxsaq, böyük yarışın ev sahibi ölkəsində olmağıma sonuncu dəfə 20 il əvvəl təsadüf etmişdi. Onda Almaniyada idim, sükan arxasında Ian, Matt və Oli, biz isə yalnız növbəti “stein”in nə vaxt əlimizə veriləcəyini gözləyirdik. Trinidad və Tobaqo azarkeşləri ilə rəqs, Braziliya – Avstraliya biletini götürmədiyimə görə özümü xoşbəxt saymağım – sərxoşluq günəşə tab gətirmirdi.

İndi isə başqa reallıqdır. Peşə öhdəlikləri, canlı bağlantılar, podkastlar, montaj vaxtları. Həmin kefli Almaniya səfərindən fərqli olaraq, bu dəfə saatla yaşayırsan.

“Burda mundial havası var?”

Evə zəng edəndə ən çox verilən sual budur: “ABŞ-da dünya çempionatı havası hiss olunur?” O an yada 1990-cı ildə FA Cup 1/4 finalından əvvəl Cambridge mərkəzinə çıxan yerli televiziya gəlir. Crystal Palace ilə oyundan danışmaq üçün insan axtarırdılar, qarşılarına çıxan səliqəli, mədəni adamların bir qismi isə ümumiyyətlə Cambridge-də futbol komandası olduğunu belə bilmirdi.

Eyni mənzərə Ashes üçün Melburna enəndə də olur. “Atmosfer necədir, Max?” Əsl cavab isə bəzən belədir: “Əslində evdəyəm, iki beş yaşa qədər uşaqla. Onlar Bazball-ın çatışmazlıqlarını anlamır, mən isə diz üstə oturub döşəmədən düyü dənələrini yaş salfetlə yığmağa çalışıram.”

Bu yerdə, Şimali Amerikada dolaşan jurnalistlərin, futbolçuların, rəsmilərin evdə qoyub gəldiyi tərəfdaşlara ayrıca təşəkkür düşür. Onlar real həyatı, uşaqları idarə edir, biz isə şəhərdən şəhərə qaçırıq. Əgər 18 aylıq oğlum Willie Rushden nə vaxtsa bu yazını oxuyacaqsa, bilsin: əl, ayaq və ağız xəstəliyi üçün seçdiyin zaman ən uyğun məqam deyildi.

Sonsuz Los-Anceles və məhdud radius

Bəlkə çoxdan bilirdiniz, bəlkə də indi eşidirsiniz, amma ABŞ həqiqətən də ağlasığmaz dərəcədə böyükdür. Los-Anceles isə sanki heç bitmir. Bir gün West Hollywood-dan Santa Monica istiqamətində LimeGlide (pedalsız velosiped düşünün) ilə yola çıxdım və özümü birdən-birə ikizolaqlı magistralda, velosiped sürməyin qadağan olduğu zolaqda tapdım. Az əvvəl saçımda külək, günəş altında “pütürləyərək” gedirdimsə, bir an sonra heç yerə çıxmayan kolların içində dəmir parçasını zorla itələyirdim.

Oyunlar arasında cəmi bir saatlıq fasilə var. Bu isə hərəkət radiusunu kəskin daraldır: yaxınlıqdakı Trader Joe’s, yolun o tərəfindəki kafe və otelin hovuzu. Hovuz isə yuyulmuş taxta lövhə kimi qarın əzələləri olan influencer-lərlə doludur; yeni TikTok seriyalarını, Nylon gecə klubunun açılışına dəvət siyahısında olub-olmadıqlarını müzakirə edirlər.

Amma West Hollywood barlarında oyunlar açıqdır. ABŞ millisinin formaları kifayət qədər görünür, arada yoldan keçən bosniyalıya atılan “Good luck later” səsləri də eşidilir.

İlk günlərdə şəhərin idman nəbzi daha çox basketbol ritmində döyünürdü. Özünü Knicks və ya Spurs azarkeşi kimi hiss etməmək çətindir. Mənim üçün Spurs seçimi təbii gəldi, ardınca da final seriyasında tarixdə görünməmiş fərqi əldən verən komandanı izləmək… bu da təbii sonluq kimi.

New York meri, eyni zamanda Guardian Football Weekly dinləyicisi olan Zohran Mamdani-nin Knicks paradındakı çıxışı bura gələndən bəri eşitdiyim ən ilhamverici nitqlərdən biri oldu. Sadəcə adını belə eşitmədiyim basketbolçuları sadaladığı an boynumdakı tüklər qalxdı.

ABŞ-ın nəfəs dərməsi, Avstraliyanın göz yaşları

Turnirin indiyə qədər ən həyəcanlı anı? Paraguay üzərində qələbədən sonra ABŞ azarkeşlərinin üzündəki o rahatlanmış sevinc. Turistlər yox, illərdir bu oyunu burada yazan, çəkən, təbliğ edən, futbolun bu ölkədə öz yerini tapması üçün çalışan insanlar. Onlar üçün bu qələbə sadəcə üç xal deyil, illərlə gözlədikləri “bax, alınır” anıdır.

İngiltərə ya dünya çempionu olacaq, ya da 1/16 finalda qayıdacaq – ölkədə futbolun populyarlığı bundan dəyişməyəcək. Amma ABŞ və Avstraliya üçün böyük turnirin yükü başqa cürdür. 1/4 final və ya daha irəli mərhələ oyuna tamam başqa ciddilik qazandıra bilər. Bu, futbolçuların çiyninə əlavə təzyiq kimi düşür, amma reallıq budur.

Melburndakı Fed Square-dəki səhnələrə baxanda göz yaşına ən çox yaxınlaşdığım an oldu. Nestory Irankunda – qaçqın – o toxunuşu edir, sonra topu tora göndərir. Futbolun bütün siyasi səs-küyü susduran anlarından biri. Populizm və millətçiliyin yüksəldiyi dövrdə ailəsi münaqişədən qaçan birinin Avstraliyanı – immiqrasiya üzərində qurulan ölkəni – təmsil etməsi xüsusi gözəllik daşıyır. ABŞ kimi.

Connor Metcalfe-in qarışıq zonada qolunu izləyərkən verdiyi reaksiyanı sevməmək olmur. Tam avstraliyalı tərzi: “Far out that was far out, that was ick!” – təxminən belə. Niyə Socceroos-a bu qədər açıq şəkildə simpatiya bəslədiyimi, amma kriketdə Avstraliya yığmasını görəndə eyni hissləri yaşamadığımı özüm də izah edə bilmirəm.

İngiltərədən məsafə və qəribə rahatlıq

İngiltərədən bir az uzaqda olmaq müəyyən mənada yaxşı təsir edir. Heç olmasa, Thomas Tuchel-in milli himni oxuyub-oxumamasına ilişib qalan, bu mövzuya görə əsəbiləşən yaşlı adamlarla mübahisə etmirsən. Kral Charles-in belə buna bu qədər fikir verdiyini sanmıram. Nə fərqi var?

Hazırkı İngiltərə yığması həm güclü, həm də əyləncəlidir. Harry Kane ətrafında nəhayət sürət var. Noni Madueke gülümsəyir. Elliot Anderson düzgün mövqedə dayanır. Djed Spence isə birdən-birə Road Runner-dən də sürətli görünür. Ümid var, amma illərlə alışdığımız o “dəhşət qarışıq ümid” hələ tam peyda olmayıb. Hələlik.

Buradakı gündəlik həyatımın böyük hissəsi iki şeydən ibarətdir: dostum və həm-aparıcım Barry Glendenning ilə birgə yaşamaq və Fox Sports izləmək. Evin içində dolaşan əsas sual isə budur: Zlatan Ibrahimovic əvvəl Alexi Lalas-ı məhv edəcək, yoxsa Baz məni?

Barry ilə bir evdə, bir ekranda

Düzünü desəm, Barry ilə ömrümün sonuna qədər eyni evdə yaşamağı seçməzdim. Amma hələlik elə bir an olmayıb ki, onu əsəbiləşdirdiyimi açıq-aşkar hiss edim. Əlbəttə, saymağa başlasaq, siyahı var: almanı həddindən artıq səs-küylə yeməyim, Coke Zero butulkasının qapağını kifayət qədər möhkəm bağlamamağım, bibəri necə doğramaq barədə arzuolunmaz məsləhətlərim, “böyük qazana ehtiyacın var?” sualım, yoqurtu birbaşa qabdan yox, qaba tökməyim, çox tez-tez paltar yumağım və onun heç vaxt utanmayan, hər iki istiqamətli qaz buraxmasını tənqid etməyim. Bunların hamısı, görünür, “cinayət siyahısı”na daxildir. Amma hələlik dözürük.

Və bütün bunlar – xırda məişət detallarından tutmuş, turnir marşrutuna qədər – nədənsə insanlara maraqlı gəlir. Instagram-da, podkastda, YouTube-da, harda varsa. Bəlkə də bu, bizim “pilot sezon”umuzdur. Bəlkə doğrudan da ABŞ bazarını “fəthedəcəyik”. Axı Barry az əvvəl Selling Sunset ulduzuna “key fob” məsələsində kömək etdi (bəli, heç bir eyham deyil). Buradan hara gedə biləcəyimizi təsəvvür edin.

Amma hələlik bir reallıq var: oyunlar davam edir, şəhərlər dəyişir, ekranlar sönmür. Biz isə hər gün bu hekayənin növbəti səhnəsini yazmaq üçün yenidən mikrofonu götürürük.