Manchester United gəncliyi Rosenborg-u 5:0 məğlub etdi

Mövsümöncəsi hazırlıqda bəzən hesabdan çox, ton vacib olur. Manchester United isə Norveçdə təkcə Rosenborg-u məğlub etmədi, həm də gələcək üçün aydın mesaj verdi: bu komandanın gənc nüvəsi gəlir – özü də gurultu ilə.

Rəqib daha hazır, daha sürətli başladı. İlk dəqiqələrdə tempə nəzarət Rosenborg-da idi, United isə topa sahib olsa da, ritm tapa bilmirdi. Lakin təzyiq dalğası yavaş-yavaş istiqamətini dəyişdi. Top komandada qaldıqca, paslar dəqiqləşdikcə meydanın xəritəsi də tərsinə çevrildi.

Və nəhayət, hesabı açan da elə klubun ən parlaq akademiya ümidlərindən biri oldu.

Mason Mount mərkəzdə, Shea Lacey ön xətdə səhnəyə çıxır

Mərkəzdə Mason Mount-un çıxışı bu oyunun sütunu idi. Rəsmi mövsümdə ondan nə gözləniləcəyi ilə bağlı suallar çoxdur, amma bu görüşdə cavablar meydanda idi. Sürətli müdaxilələr, vaxtında kəsilən ötürmələr, rəqibin arxasına qırılan paslar – klassik dayaq yarımmüdafiəçi performansı. O, təkcə qoruyan deyil, həm də hücumu quran rolunu öz üzərinə götürdü. Bu oyundan sonra onun CDM mövqeyi üçün real seçimə çevrildiyini demək artıq riskli səslənmir.

Ön xəttdə isə səhnə Shea Lacey üçün hazırlanmışdı. Akademiyada izləyənlərin yaxşı tanıdığı o soyuqqanlılıq bu dəfə əsas komanda formasında özünü göstərdi. Topu qəbul etdi, vəziyyəti oxudu, zərbəni ideal an üçün saxladı və qapıçıya şans qoymayan vuruşla hesabı açdı. Gəncin qolu təkcə oyunun qapısını yox, həm də öz mövsümöncəsi kampaniyasının pəncərəsini açdı.

Arxada Harry Maguire iki gəncin arasında müdafiəni sakitliklə idarə edirdi. Təcrübəsi ilə xətti irəli çəkdi, boşluqları bağladı, gənclərə arxayınlıq verdi. Ayden Heaven isə oyuna çətin başladı, amma hər dəqiqə ilə daha inamlı görünməyə başladı – bu tip matçların əsas qazancı da məhz budur.

Leny Yoro sağ cinahda həm müdafiə, həm hücumda özünü göstərdi. Standart vəziyyətdə baş zərbəsi ilə dirəyi silkələdi, cinahda isə klassik sağ müdafiəçi kimi həm bağladı, həm də overlapa çıxdı. Bu yaşda bu qədər soyuqqanlılıq diqqətdən qaçmır.

İkinci hissə: Zirkzee açılır, qapı selə çevrilir

Fasilədən sonra oyun artıq tək tərəfli axına döndü. Joshua Zirkzee üçün bu görüş bir növ Wrexham qarşısındakı ağır dueldən sonra nəfəs alma imkanı idi. Boş zonalar tapdı, topu ayağında saxladı, hücumu diktə etdi.

Əvvəlcə Lacey-nin qolunda ağıllı ötürmə ilə səhnəyə çıxdı, sonra isə növbə özünə çatdı. İkinci hissədə aldığı topu elə idarə etdi ki, sanki meydanda vaxt dayanmışdı. Rəqibi aldatdı, bucağı açdı və zərbəni elə vurdu ki, bu, artıq sadəcə pre-sezon yox, şəxsi bəyanat kimi oxunurdu. Zirkzee bu komandanın hücum xəttinə fərqli çalar qatacağını açıq göstərdi.

Qollar ard-arda gəlməyə başladı. Standart vəziyyət – Jacob Devaney üçün ideal ssenari. Cərimə meydançasında düşən topa ani reaksiya, yuxarı küncə sərt zərbə və hesab 3:0. Gənc yarımmüdafiəçi fürsəti gözləmədi, özü yaratdı.

Harry Amass isə bu yay adını ən çox eşitdiyimiz gənclərdən biridir və səbəbi aydındır. Sol cinahda həm müdafiədə, həm hücumda dinamizm gətirdi, boşluqlara qaçdı, ikili mübarizələrdən qaçmadı. Nəhayət, özünə də qol yazdırdı və hesabı 4:0 etdi. Bu, sadəcə statistik deyil, performansının loqosu idi.

Ethan Williams axırda “əyləncəyə” qoşuldu. Komandanın beşinci qolunu vuraraq gecəyə nöqtə qoydu. Gənc oyunçu üçün ilk qol, komanda üçün isə tam dominantlıq rəmzi.

Dəyişikliklərdən gələn enerji

Erik ten Hag üçün bu cür matçların əsas dəyəri ehtiyat skamyasının nəbzini tutmaqdır. Dəyişikliklər oyunun ritmini pozmadı, əksinə, tempi daha da artırdı.

Jaydan Kamason sağ cinahda müasir full-back portretini xatırlatdı: topu itirməkdən qorxmadı, riskli ötürmələrə girdi, hücumu sürətləndirdi. İki qol ötürməsi onun cəsarətinin mükafatı oldu.

Dan Gore yenə öz üslubunda – aqressiv, amma ağıllı. Topu qazanır, tezliklə irəli oynayır, oyunun tempini diktə etməyə çalışır. İki mövsümöncəsi matçdan sonra onun klubdakı statusu dəyişməyə başlayıb.

Toby Collyer daha irəli mövqedə sınaqdan keçdi və bu rolda da özünü itirmədi. Qapıya yönələn ötürmələr, cərimə meydançasına sızan qaçışlar – oyununu təkcə müdafiə ilə məhdudlaşdırmadığını göstərdi.

Chido Obi qapı tapmasa da, yorulmaq bilməyən presinqi, müdafiəçilərə rahat nəfəs almağa imkan verməyən qaçışları ilə hücum xəttinə başqa tip enerji gətirdi.

Qapıda əvvəl Radek Vitek, sonra Dermot Mee – hər ikisi sakit, səhvsiz, inamlı. Rosenborg-un çərçivəyə yönələn azsaylı zərbələri təhlükəyə çevrilmədən boğuldu.

Mərkəzdə yeni sima: Andrey Santos

Andrey Santos-un debütündən sonra bu matçda göstərdiyi sıçrayış da diqqətəlayiq idi. Qərarları daha sürətli verdi, ötürmələri daha kəsərli oldu. Xətləri yarıb keçən, mərkəzdən hücumu sürətləndirən pasları ilə komandanın oyununa yeni ölçü əlavə etdi. Hələ uyğunlaşma mərhələsində olan futbolçu üçün bu, çox güclü siqnaldır.

Bryan Mbeumo ön xətdə bir böyük şansı qapıçıya vurmaqla xərcləsə də, ümumi oyun tempi, hərəkətliliyi və əvvəlki matça nisbətən xeyli iti görünməsi müsbət not kimi yadda qaldı. Patrick Dorgu üçün isə bu matç daha çox ritm axtarışı idi – toxunuşlarda paslanma hiss olunsa da, istək və işgüzarlıq heç vaxt aşağı düşmədi.

Luke Shaw sol cinahda adətən verdiyi hücum töhfəsini bu dəfə tam göstərə bilmədi. Komanda təzyiqi artıranda ondan daha çox tələb olunurdu, amma bu mərhələdə fiziki hazırlığın hələ pikdə olmaması təəccüblü deyil.

Akademiyanın səsi ucalır

Shea Lacey, Jacob Devaney, Harry Amass, Ethan Williams – dörd akademiya yetirməsi, dörd qol. Sadəcə protokolda ad deyil, klubun gələcəyinin canlı eskizi. Bu uşaqlar üçün Rosenborg üzərində 5:0 hesablı qələbə təkcə pre-sezon matçı deyil, özlərini əsas heyət qapısına yaxınlaşdıran imtahandır.

Manchester United üçün bu yay təkcə transfer bazarı ilə ölçülməyəcək. Suallar başqa yerdədir: bu gənclərdən neçəsi payızda Premyer Liqa axşamlarında da bu cəsarəti və keyfiyyəti saxlaya biləcək?