Manchester United: Senne Lammens-in Rolu və Bruno Fernandes-in Mübarizəsi

Manchester United üçün daha bir oyun gəldi və getdi, amma Bruno Fernandes hələ də o əlçatmaz Premyer Liqa assist rekordunun dalınca qaçır və vaxt tükənir. Çempionlar Liqası artıq cibdədir, buna baxmayaraq, Portuqaliyalının 20-ci və 21-ci assistə çatmaq yarışı komandanın içində sanki kiçik bir kampaniyaya çevrilib. Komanda yoldaşları hər hücumda kapitanlarını axtarır, hər yarımşansda topu ona ötürməyə çalışırlar.

Wearside səfəri isə bu baxımdan boş keçdi. Stadium of Light-da sıfır-sıfırlıq, ağır, yorucu, klassik mövsümsonu qarşılaşması. Michael Carrick üçün də, Manchester United rəhbərliyi üçün də cavabdan çox sual doğuran bir gün.

Casemiro-nun kölgəsi, Dalot-un yüksəlişi

Bu oyunun ilk dərsi sadədir: Casemiro olmadan bu komanda eyni komanda deyil. Mavritsiyalı mütəxəssis mövsümdə dördüncü dəfə braziliyalı ulduz start heyətdə olmadan xal itirdi. Mərkəz xəttində dərinlik demək olar ki, yoxdur, bu da hər Casemiro yoxluğunda oyunun ritmini dağıdır.

Amma Stadium of Light-da diqqəti daha səssiz şəkildə özünə çəkən başqa bir ad vardı – Diogo Dalot. Sağ cinahda öz təbii mövqeyinə qayıtdıqdan sonra portugaliyalı tam başqa oyunçuya çevrilib və Carrick gəldikdən bəri onun start götürdüyü hər matçda United qalib gəlib. Bu dəfə də müdafiədə sabitlik, mövqe seçimi, vaxtında müdaxilələr – hamısı Dalot-un imzası idi.

Onunla müqayisədə Noussair Mazraoui kənardan gələn fürsəti əldən verdi. Sağ cinahda nə topu irəli daşıya bildi, nə də arxa xətti inandıra bildi. Bu, təkcə fərdi uğursuzluq deyildi; Carrick-in ehtiyat oyunçularına nə qədər az güvənə biləcəyini də açıq göstərdi.

Zirkzee, Mount və Amad – qaçan şanslar

Bu matç həm də bəzi adlar üçün itirilmiş imtahan idi. Joshua Zirkzee 2026-cı ildə ilk dəfə start heyətində meydana çıxdı, amma yenə də qapı qarşısında susdu. Hərəkətliliyi, mübarizliyi var idi, amma son toxunuş, qərar vermə anı – hamısı çatmırdı.

Mason Mount üçün gün daha da çətin keçdi. Dərin yarımmüdafiə rolunda oynamalı olan futbolçu nə oyunu qura bildi, nə də topdan kənar zonaları bağlaya bildi. Onun üçün bu, təbii mövqe deyil və meydanda keçirdiyi dəqiqələr bunu bir daha sübut etdi.

Stadium of Light-a qayıdan Amad üçün də ssenari ürəkaçan alınmadı. AFCON-dan sonra hələ də nə qol, nə assist – bu dəfə də rəqib qapısı önündə iz buraxa bilmədi. Cəmi bir uğurlu driblinq, sıfır əsas açar ötürmə. Qayıdış hekayəsi hələ ki, yazılmayıb.

Hətta FWA Player of the Year seçilən Fernandes də bu dəfə parlamadı. 69 toxunuşda 20 dəfə top itirdi, oyunun ritmini tapa bilmədi və bir çox hücum elə onun səhv qərarları ilə boğuldu. Buna baxmayaraq, komanda hələ də onu axtarır, hələ də ondan möcüzə gözləyir. Bu, özü-özlüyündə başqa bir problemdir.

Mövsümün həqiqi lideri: Senne Lammens

Bu fonun içində başqa bir həqiqət getdikcə daha aydın görünür: bu mövsümün həqiqi əsas fiquru, ən azı Manchester United daxilində, Bruno Fernandes deyil. Onun rəqəmləri heyrətamizdir, bəli. Amma bu, artıq gözlənilən standartdır. Turbulent 2024/25 mövsümündə belə bütün turnirlərdə 38 qol və assist – bu, Fernandes üçün normaya çevrilib.

Həqiqətən dəyişdirici təsirə malik olan, komandanın simasını sakitcə yenidən quran isə Senne Lammens-dir. 2025/26 mövsümünün, bəlkə də Premyer Liqa üzrə ən yaxşı transferlərindən biri. Cəmi 17 milyon funt sterlinqə gətirilən, geniş ictimaiyyət üçün o qədər də tanınmayan bu qapıçı klub daxilindəki xaosu sanki bir anda söndürdü.

Andre Onana və Altay Bayındır ətrafında yaranan qeyri-sabitlik, səhvlər, etimad çatışmazlığı – hamısı Lammens qapıya keçəndən sonra arxa plana çəkildi. Ironiya ondadır ki, o, məhz Sunderland-ə qarşı debüt etdi və o gündən bəri dirəklər arasında özünü tam evindəki kimi hiss etdirir. Sakit, soyuqqanlı, nümayişkaranə deyil, amma inanılmaz dərəcədə etibarlı.

Əslində bu mövsüm bir böyük səhvi var idi – ötən həftə Liverpool-a qarşı verdiyi riskli ötürmə. Amma əsl qapıçı məhz o səhvdən sonra necə reaksiya verdiyi ilə ölçülür. Stadium of Light-da cavabını verdi.

Stadium of Light-da sakit qəhrəman

Sunderland qarşısında Lammens-in oyunu statistikadan daha çox hisslə xatırlanacaq. O, matçın əvvəlində Noah Sadiki-nin təhlükəli zərbəsini əla reflekslə qaytardı. Fasilədən sonra isə Brian Brobbey-in yaxın məsafədən vurduğu zərbəni dəf etdi. Hər iki epizodda ən önəmlisi nə idi? Topu təhlükəli zonaya qaytarmadı. Yumşaq, amma qətiyyətli toxunuşla topu təhlükədən uzaqlaşdırdı.

Nəticədə dörd seyv. Qarşı tərəfdə isə Robin Roefs yalnız bir dəfə real şəkildə oyuna qarışmalı oldu. Bu, Carrick-in hücum xəttinin nə qədər sönük olduğunu açıq göstərir. United bir xal qazandısa, bu, ilk növbədə Lammens-in hesabın açılmasına imkan verməməsidir.

Onun üçün daha da təsirli olan məqam odur ki, o, bu mövsüm üçün əsas qapıçı kimi deyil, rəqabət yaratmaq üçün gətirilmişdi. Amma meydanda göstərdikləri ilə bu statusu çoxdan dəyişib. Artıq o, sadəcə rotasiya oyunçusu deyil, müdafiə xəttinin təməl daşıdır.

Fernandes bu komandanın vitrin ulduzudur, bunu heç kim inkar etmir. Rekordların, mükafatların, başlıqların çoxu onun ətrafında fırlanır. Amma bu mövsüm Manchester United-in harada olduğuna, hansı fəlakətlərdən qaça bildiyinə baxanda, bir sual ortaya çıxır: Senne Lammens olmasaydı, bu komanda indi hansı yerdə olardı?

Mövsümün oyunçusu adına görə cavab çoxlarını təəccübləndirə bilər. Amma meydanda olanların dili bəzən rəqəmlərdən daha səmimidir. Bu dillə danışanda isə cavab aydındır: bu mövsümün həqiqi sütunu qapıda dayanır. Və onun adı Senne Lammens-dir.