Manchester United-in Xərclər Cədvəlindəki Orta Sıra
Michael Carrick dövründə Manchester United-in başında elə bir cədvəl var ki, klub daxilində hamı ən çox ona baxır. O da xal cədvəlidir. Yanvarda təyin olunduğundan bəri Premyer Liqada heç kim United-dən çox xal toplamayıb. Son 13 ildə isə bu klub daha çox başqa bir cədvəldə birinci olmağa öyrəşmişdi – xərclər siyahısında. İndi isə transfer pəncərəsinə aludə olanlar üçün Old Trafford-da tamam fərqli bir “orta sıralar” reallığı yaranıb.
Xərclər cədvəlində orta sıra United
Yay pəncərəsi bağlananda Transfermarkt məlumatlarına görə Manchester United xərclərə görə yalnız turnir cədvəlinin aşağı yarısında idi. Rəqəmlər aydındır: yarımmüdafiəçilərə 148 milyon funt xərclənib, bonuslarla bu məbləğ 155 milyona çata bilər. Amma bundan başqa heç bir əsas komanda transferi yoxdu.
Şəhərin o biri tərəfində isə tamam başqa mənzərə var: Manchester City 400 milyon funtdan çox xərcə gedib. Chelsea və Tottenham 300 milyonun üzərində, Newcastle, Aston Villa, Liverpool və Arsenal isə 200 milyon həddini keçiblər. United? Cədvəldə 11-ci yer. Hətta Premyer Liqaya yenicə yüksələn Ipswich və Hull belə daha çox pul xərcləyib.
Bu, Old Trafford üslubunda qənaət rejimidir?
Carrick məmnundur, amma…
Michael Carrick klubunu tənqid edən tip deyil. O, yeni transferlərdən razılığını gizlətmir. Lakin elə cümlələr işlədir ki, sətiraltı məyusluğu hiss olunmur demək çətindir.
“Mütləq şəkildə, komandaya gətirdiyimiz oyunçulardan çox razıyam,” – deyə o bildirib. – “Keyfiyyət və səviyyə baxımından çox yaxşı iş gördüyümüzü düşünürəm. Həmişə elədir ki, baxırsan və deyirsən: bunu da edə bilərdik, bəlkə başqa addımlar da atmaq mümkün idi.”
Əsas narahatlıq da elə bu “edə bilərdik”lərdə gizlənir. Hamının razılaşdığı əlavə sol cinah müdafiəçisi gəlmədi. Daha bir hücumçu – azarkeşlərin böyük hissəsinin istədiyi tip – alınmadı. Carrick də dolayı yolla məhz edilməyən transferlərə işarə vurur.
Hətta son gün Rayan Ait-Nouri icarəyə təklif olunub. Amma klubun hədəfi səviyyəsində oyunçu deyildi. Lewis Hall isə bu yay praktik olaraq əlçatmaz idi – Newcastle satmağa hazır olsa belə, United-in indiki maliyyə çərçivəsində bu transfer real görünmürdü.
Satmağı bacarmayan nəhəng
Bu yay bir neçə amil üst-üstə düşdü. Onlardan biri də artıq klassik hala gələn problem idi: istənməyən oyunçuları satmaq bacarığı.
Manuel Ugarte-nin dünya çempionatında zədələnməsi United-in günahı deyil, amma klub yaya başlayanda sanki uruqvaylıdan, Andre Onana-dan və Joshua Zirkzee-dən gələcək gəlirləri hesablayırdı. Nəticə? Zirkzee hələ də Old Trafford-dadır, Onana isə yenidən Trabzonspor-a icarəyə verilib.
Bəlkə də klub sonradan sevinəcək ki, Barcelona Marcus Rashford üçün olan opsiyadan istifadə etməyib. Təklif olunan 26 milyon funt bu günün bazarında gülünc dərəcədə ucuz görünə bilərdi. Üstəlik, Rashford digərlərindən fərqli olaraq, yenidən əsas heyət liderinə çevrilə biləcək keyfiyyətə sahibdir.
United yay planlarına girəndə bəlkə də əlavə 50 milyon, hətta 100 milyon funt gəlir xəyal edirdi. Reallıq isə tamam başqa oldu. Yeganə ciddi məbləğ 2025-ci ildə razılaşdırılmış Rasmus Hojlund-un Napoli-yə satışı sayəsində klubun hesabına düşüb. Onu kənara qoysaq, Premyer Liqada yalnız Coventry satışdan United-dən az qazanıb.
Net xərclər cədvəlinə baxanda tablo bir az dəyişir. Villa və Chelsea yayda hətta mənfəət əldə edib, Newcastle uzun müddət bu yolda idi. United isə daim alıb-satan klubların fonunda qəribə, köhnə model kimi görünür.
Bazar şişir, United isə ilişib qalır
Transfer bazarındakı inflyasiya artıq absurda çevrilib, amma bu dəfə sanki United-i hazırlıqsız yaxalayıb. Klubun bəyəndiyi yarımmüdafiəçilər – Elliot Anderson, Mateus Fernandes kimi adlar – birdən-birə fantastik məbləğlərə satılmağa başladı. United bu yarışda iştirak edə bilmədi.
Əgər Old Trafford-da “kredit sıxıntısı” varsa, bu, təkcə bugünkü vəziyyətlə bağlı deyil. Keçmişdə edilən səhv xərcləmələrin də bədəli var. Antony və Casemiro kimi oyunçulara görə yazılan böyük zərərlər indi klubun əl-qolunu bağlayır.
Keçən yay Senne Lammens münasib qiymətə alınsa da, 200 milyonluq hücum triosu – Bryan Mbeumo, Mateus Cunha və Benjamin Sesko – üçün ödənən məbləğlərdən bəzilərinin “artıq” olub-olmadığı sualı açıq qalır. Klubun illik hesabatlarında başqa klublara transferlərə görə ödəniləcək milyonlarla borc daim görünür. Üstəlik, Glazer ailəsinin gətirdiyi borca görə hər il ödənilən faizlər də var.
Amorim dövrünün bədəli
Ruben Amorim-in dönəmi də United-ə ucuz başa gəlmədi. Sporting CP-yə ödənilən 11 milyon avroluq kompensasiya, üstəgəl portuqaliyalı məşqçi istefadan sonra da maaş almaqda davam etdi.
2025-ci ildə Premyer Liqada 15-ci yer – bu, təkcə prestij itkisi deyildi. Mükafat fondundan gələn pul ciddi şəkildə azaldı. Ötən mövsüm cəmi 40 oyun – Carabao Cup-da Grimsby-yə, FA Cup-da Brighton-a məğlubiyyət – həm də matç günü gəlirlərini aşağı saldı.
Nəticədə United yayda büdcəli yenidənqurma yolunu seçdi. Youri Tielemans-in 35 milyon funtluq sərbəstqalma məbləği onu Enzo Fernandez-dən 90 milyon ucuz etdi. Andrey Santos, Chelsea-dən keçmiş komanda yoldaşı ilə müqayisədə 77 milyon funt daha az başa gəldi – hərçənd Stamford Bridge-də braziliyalı əsasən ehtiyatda qaldığı halda, argentinalı daim meydanda idi.
Ən bahalı yeni transfer Carlos Baleba oldu – ilkin 65 milyon funt. Amma bu rəqəmlə belə o, bu yay Premyer Liqada edilən transferlər arasında yalnız 10-cu yerdə qərarlaşdı.
Manchester United üçün bu, yeni dövrün başlanğıcıdır, yoxsa keçmiş səhvlərin məcburi nəticəsi? Cavab mövsümün gedişində, Carrick-in bu “büdcə komandası” ilə nə qədər uzağa gedəcəyində gizlənəcək.
