Mary Fowler: Zədədən Titula Gedən Yolda

Mary Fowler üçün ən ağır an diaqnoz idi. Sözün əsl mənasında “sarsıdıcı”. Qeyri-müəyyənlik qorxusu, evdən – Avstraliyadan – 10 min kilometr uzaqda olmaq, birdən-birə hər şeyin əlindən alınması. O, özünü müstəqil, azadlığını sevən biri kimi tanıyırdı. Zədə isə onu başqalarına möhtac etdi.

Amma hekayə orda qırılmadı. Əksinə, elə ordan başladı.

Futboldan bir addım kənara

Fowler etiraf edir ki, kənarda olduğu müddətdə “tuhaf şəkildə zövq aldım”. Çünki ilk dəfə dərk etdi: futbol onun üçün hər şey deyil. Tək dayağı, tək kimliyi bu deyil.

Məşqlər, oyunlar, səfərlər… illərlə eyni ritm. Zədə bu ritmi dağıtdı və ona vaxt “hədiyyə etdi”. O da bu vaxtı doldurmağı bacardı: kitab yazdı, Paris Fashion Week podiumuna çıxdı, sənətə olan sevgisini yenidən oyatdı. Futbolçu Mary-dən bir addım geri çəkilib, sadəcə Mary-ni tanımağa başladı.

Gündəlik xırda detallar da dəyişdi. Normalda bazaya gəlib, idman geyimi, məşq, ev. Zədə dönəmində isə o, özünü qaldırmaq üçün başqa şeylər axtardı. Daha çox bəzənməyə, geyimlərlə oynamağa başladı. Özünə inamı meydandan deyil, güzgüdən, gündəlik həyatdan yığdı. Kiçik görünə bilər, amma onun üçün böyük idi: “futbol” adlı əsas sütun olmadan Mary-nin kim olduğunu araşdırmaq.

Zədədən titul otağına aparan yol

Bu daxili axtarışın fonunda City-də reabilitasiya prosesi başladı. Klubun əməkdaşlarının “enerjisi” və “peşəkarlığı” Fowler-i tutub saxladı. Onlar hər xırda irəliləyişi qeyd edir, hər addımı bayrama çevirirdi. Mary üçün bu, bir cümləyə yığılır: “Həmişə elə gəlirdi ki, nəsə yaxşı gedir”.

Üstəlik, komanda qazanırdı. City WSL tituluna doğru sürətlə irəliləyirdi. Baza sevinc, inam, rəqabət qoxuyurdu. Fowler oynaya bilməsə də, hər gün o mühitin içində olmaqdan həzz alırdı. Qələbələr, dolu tribuna, yüksələn səs – o hələ meydanda yox idi, amma bu hekayənin bir parçası olduğunu hiss edirdi.

Və nəhayət, dönüş gəldi.

Etihad-da Chelsea-yə 5:1-lik darmadağın, titul yarışını faktiki olaraq fevralın əvvəlində bitirən qələbə. Mary son dəqiqələrdə oyuna daxil oldu. Bu, sadəcə bir dəyişiklik deyildi – 10 aylıq sükutun qırıldığı an idi.

Bir ay sonra isə ritm daha da yüksəldi: Asian Cup. Avstraliya ilə 17 günə 5 start, finala qədər uzanan yol. Bədən yenicə qayıdır, baş isə artıq maksimumu istəyirdi. O özü də deyir: performans baxımından ən yaxşısını arzulayırdı, amma fiziki olaraq hələ tam hazır deyildi. Turnir başlamamışdan əvvəl bunu özünə etiraf etməsi, gözləntilərini real saxlamağı ona kömək etdi.

Yenə də təsirini göstərdi: İran üzərində qələbədə qol, Çin və Cənubi Koreyaya qarşı həlledici ötürmələr. Bəzi anlarda özünü zədədən əvvəlki oyunçu kimi hiss etdi, bəzi epizodlarda isə beyni nəsə deyir, ayaqlar cavab vermirdi. O zaman özünə tək bir cümlə xatırlatdı: “Səbirli ol. Bu hiss geri qayıdacaq”.

Dünya Kubokuna ac, yeni mövsümə hazır

Asian Cup-dan sonra içindəki aclıq daha da artdı. Avstraliya artıq növbəti Dünya Kubokuna vəsiqəni təmin edib, 2023-ün yarımfinalçısı kimi növbəti yay üçün böyük hədəflər qurur. Fowler isə özünü yarımçıq iş görmüş kimi hiss edir. Uğur var, amma o bilir ki, hələ maksimumuna çatmayıb. Bu hiss onu irəli dartır.

Eyni hissi klub səviyyəsində də yaşayır. FA Cup yarımfinalında Chelsea-yə vurduğu qol – City-nin böyük səhnədə nəyə qadir olduğunu xatırladan zərbə idi. Sadəcə tabloya yazılan qol yox, həm də mesaj: Mary yenə oyunu dəyişə bilən oyunçudur.

City bu mövsüm 10 illik fasilədən sonra WSL titulunu, 6 ildən sonra isə FA Cup kubokunu qaldırdı. 23 yaşlı futbolçu üçün bu, klubla ilk kubokları idi. Özü meydanda hər oyunda olmaya bilərdi, amma özünü kənarda qalmış kimi hiss etmədi. Çünki 2022-dən bəri bu komandanın “demək olar ki, alınır, amma son anda əldən gedir” hekayəsini yaxından yaşamışdı.

O, bu qrup haqqında çoxdan deyirdi: “Bu qızlar xüsusi qrupdur”. İllərlə “layiqdirlər, amma çatmırlar” cümləsi havada asılı qalmışdı. Nəhayət, bu mövsüm həmin cümlənin sonuna kubok şəkilli nöqtə qoyuldu. Səbr, iş, inam – hamısı bir mövsümdə cavabını tapdı.

İndi isə ovlayan yox, ovlanan City

İndi mənzərə dəyişib. City artıq illərlə olduğu kimi təqib edən deyil, təqib olunan komandadır. WSL-in çempionu, FA Cup-ın sahibi kimi yeni mövsümə girirlər. Amma bu status onların sürətini azaltmayıb.

Baş məşqçi Jeglertz-in dedikləri bunu təsdiqləyir: o, komandada sakit, amma iddialı bir özünəinam görür. Oyunçular artıq “növbəti addımı necə atarıq, bir az da necə yaxşı olarıq?” sualını özləri verirlər. Bu düşüncə tərzinin mövsüm boyu qorunması City-nin əsas silahına çevrilə bilər.

Fowler də eyni fikirdədir. Onun təsvir etdiyi City, eqo ilə yox, standartlarla yaşayan komandadır. Təkəbbürlü futbolçu yoxdur, amma hamı özündən və yanındakından yüksək səviyyə tələb edir. Həftə-həftə bu tələb komandaya ritm verir, meydanda oynamaqdan zövq almağı təmin edir.

O, əvvəlki mövsümlərə baxanda fərqi açıq görür: o zaman komanda özünü titul qazanmağa tam qadir hiss etmirdi. İndi isə cavab aydındır – “bacarırsan və yenə edə bilərsən”.

Bu inamı gücləndirən başqa detallar da var. Beth Mead və Niamh Charles kimi, Avropa çempionu, Çempionlar Liqasının qalibi təcrübəsinə malik oyunçuların gəlişi soyunma otağının səviyyəsini daha da qaldırır. Fowler klubun uyğun xarakterləri seçməkdə ustalığını xüsusi vurğulayır: yeni transferlər sadəcə keyfiyyət deyil, həm də uyğun mentalitet gətirir.

Tam sağlam Mary – City üçün ən böyük “transfer”

Amma City üçün ən böyük qazanclardan biri sadədir: tam sağlam Mary Fowler. O, 10 ayı inanılmaz bir perspektivlə keçirmiş ola bilər, amma içindəki hiss dəyişməyib – yenidən meydanda olmaq üçün yanıb-tutuşurdu.

Onun üçün hər şeyin son nöqtəsi sadə bir an idi: zədədən sonra ilk dəfə yenidən ayaq basdığı o oyun. O, bunu təkcə öz zəhmətinin yox, onu geri qaytarmaq üçün çalışan hər kəsin əməyinin yekun anı kimi görürdü. İndi isə həmin “tam dairə” tamamlanıb.

Qalan sual budur: yeni mövsümdə, artıq titullu, amma hələ doymamış City-nin içində, Mary Fowler öz oyunu ilə bu hekayənin növbəti böyük fəsilini necə yazacaq?