McGinn: Əfsanə olmağın vaxtı gəldi

*Aston Villa* 30 illik kubok həsrətini bitirməyə bir oyunun qaldığı nöqtəyə gəlib və kapitan John McGinn bunu sadəcə idman uğuru kimi yox, klub tarixinin dönüş anı kimi görür.

Villa Park cümə axşamı axşamı köhnə Avropa gecələrini xatırladırdı. İşıqlar, səs, gərginlik – və tablodakı amansız rəqəm: *Aston Villa* 4-0 *Nottingham Forest* (ümumi hesab 4-1).

Bu, klubun 1982-ci ildə Avropa Kubokunu qazanmasından bəri ilk böyük avrokubok finalıdır. Arada 44 il keçib. İndi isə qarşıda yalnız bir maneə var – 20 mayda İstanbulda *Freiburg*.

Villa Park partlayanda

Unai Emery-nin komandasına bu oyuna qədər tənqid az deyildi. Ard-arda üç məğlubiyyət – *Fulham*, *Nottingham Forest* və *Tottenham* – həm futbolçuları, həm də baş məşqçini atəş altına salmışdı. Bu yarımfinal cavabı isə, faktiki olaraq, mövsümün imtahanı idi.

Komanda bu təzyiqin altında əzilmədi, əksinə, onu yanacağa çevirdi.

Ollie Watkins hesabı açdı, Emi Buendia ilk oyundakı fərqi sildi, sonra səhnəyə kapitan çıxdı. John McGinn iki qol vurdu və Villa Parkı qaynadı. Forest-in ilk görüşdə qazandığı üstünlük bir gecədə dağıldı.

McGinn matçdan sonra TNT Sports-a verdiyi açıqlamada sözünü gizlətmədi: klubun “demək olar ki” damğasından qurtulmasının vaxtı çatıb.

“Bu klubda oynamaq tələbatlıdır, amma bu cür axşamlarda Villa Park elektrik kimidir. Hər iki həftədən bir, üstəlik Avropa gecələrində futbol oynamaq üçün daha yaxşı yer yoxdur,” – kapitan dedi.

Sonra isə əsas cümləni səsləndirdi: “Son həftələrdə etdiklərimiz qeyri-adi idi. Fərqlər çox incədir – bu gün uduzsaydıq, ‘demək olar ki’ komandası idik. İstanbulda 10 günə gedəndə gərək buna icazə verməyək.”

Təzyiqi qucaqlamaq və əfsanə olmaq

McGinn-in sözlərində həm keçmişin ağırlığı, həm də gələcəyin iddiası var:

“Bu təzyiqi qəbul edib əfsanə olmağa çalışmaq lazımdır. 1982-ci ilin oğlanlarını görürsən, 90-cı illərin kubok qaliblərini görürsən. Bu tarixi klubdur və çoxdan uğur görməyib.

“Böyük enişlər olub – o cümlədən aşağı liqaya düşmək. Klub özünü yenidən qurdu. Bu, çox qürurlu klubdur, uğuru haqq edir və ümid edirəm ki, bunu edən qrup biz olarıq.”

Bu sözlər sadəcə şüar deyil. Villa son illərdə Premyer Liqadan düşmə acısını, yenidən yüksəlişi, avrokuboklara qayıdışı yaşayıb. İndi isə həmin yolun məntiqi sonu bir kubok ola bilər.

Bu gün sinirlərim tarım çəkilmişdi

Bu görüş, Unai Emery təyinatından bəri klubun ən böyük oyunu kimi dəyərləndirilirdi. McGinn də bunu gizlətmədi:

“Adətən oyunlardan əvvəl xeyli sakit oluram, amma bu gün təzyiq inanılmaz idi. Bu futbolçular qrupu bir addım da irəli gedib finala çıxmağa layiq idi, çünki bir neçə yarımfinal məyusluğu yaşamışıq.

“Özünü aldatmaq olar ki, təsir etmir, amma bu gün əsəbi idim. Bu gecə uzun müddətdir gördüyüm ən yaxşı Villa performanslarından biri idi. Başlanğıcdan niyyətimiz aydın idi. Forest-in zədələri ilə bir az şanslı idik və bunu dəyərləndirməliydik.”

Kapitan komandanın böyük oyun təcrübəsinə güvəndiyini də xatırlatdı:

“Komandanın oyuna çıxacağından narahat deyildim. Böyük matçlarda bunu artıq etmişik – bəlkə yarımfinalda yox, amma yüksəliş oyununda, Avropaya vəsiqə üçün son turda *Brighton* ilə oyunda.

“Sonra liqada qalmaq – futbolçunun yaşaya biləcəyi ən böyük təzyiqdir. Narahatlığım daha çox qırmızı vərəqə kimi nəsə baş verməsi idi, çünki ilk oyunu yaxşı idarə etməmişdik. Bu iki oyundan peşmanlıqla ayrılmaq istəmirdim, bu gecə özümüzə böyük ədalət etdik.”

Watkins: İndi ora gedib qalib gəlməliyik

Ollie Watkins bu axşamın əsas açar fiqurlarından biri idi. Hücumçu, həm meydanda işi ilə, həm də oyundan sonra sözləri ilə məsuliyyəti öz üzərinə götürdü.

Emery haqqında danışarkən o, qısa, amma aydın mesaj verdi:

“Bu oyun üçün bizi hazırlaşdırmaq, indi isə finala aparmaq üçün daha yaxşı baş məşqçi yoxdur. Onun keçmişi özü haqqında danışır,” – Watkins TNT Sports-a bildirdi.

“Əla vəziyyətdəyik, amma indi ora gedib qalib gəlməliyik.”

Watkins komandanın Tottenham qarşısındakı zəif çıxışdan sonra necə reaksiya verdiyini də vurğuladı:

“Tottenham-a qarşı oyundan sonra hamının fikri bu matçda idi. Hamı inanılmaz dərəcədə çox çalışdı. Matçın ən yaxşısını seçmək çətindir – hamımız möhtəşəm idik.”

İndi növbə İstanbula çatdı

Villa Parkdakı bu gecə sadəcə yarımfinal qələbəsi deyildi. Bu, uzun illər “demək olar ki” ilə yaşayan bir klubun, nəhayət, özündən daha çox şey tələb etməsinin bəyanatı idi.

İndi sual sadədir, cavabı isə ağır: İstanbulda bu komanda sadəcə yaxşı bir hekayə olaraq qalacaq, yoxsa 1982-nin yanına öz adını yazdıracaq?